Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Nieżyt nosa
Leczenie zapalenia zatok u dorosłych
2 Zapalenie oskrzeli
Przyczyny przewlekłego kaszlu i lepiej go leczyć
3 Zapalenie oskrzeli
Czy znasz główne przyczyny kichania?
Image
Główny // Zapobieganie

Konsumpcja


Gruźlica płuc (przestarzała. Phthisis [1]) jest lokalną manifestacją powszechnej choroby zakaźnej wynikającej z zakażenia Mycobacterium tuberculosis. Uszkodzenia płuc objawiają się w różnych postaciach, w zależności od właściwości patogenu, stanu immunobiologicznego organizmu, dróg zakażenia i innych czynników.

Treść

Pierwotna i wtórna gruźlica płuc

Gruźlica płuc może być pierwotna i wtórna. Pierwotna gruźlica płuc rozwija się po pierwotnym zakażeniu (zwykle we wczesnym wieku). W tym okresie występuje tendencja do hiperegicznych reakcji, występowania zmian swoistych dla paraspecyficznych, rozprzestrzeniania się procesu limfogennego i hematogennego z częstymi zmianami w węzłach chłonnych, opłucnej i występowaniu zmian gruźlicy w różnych narządach. W przeważającej większości przypadków ludzkie ciało radzi sobie z pierwotną gruźlicą samodzielnie, bez specjalnego leczenia. Po tym jednak pozostają ślady przeniesionej choroby - petryfikacja, w której pozostają żywe prątki gruźlicy.

Wtórna gruźlica zwykle rozwija się w wyniku zaostrzenia pierwotnych ognisk. Ale czasami może to być konsekwencją wtórnej infekcji po wyzdrowieniu z pierwotnej gruźlicy, ponieważ odporność w gruźlicy jest niestabilna. Rozpowszechnianie limfocytów i oskrzeli jest charakterystyczne dla wtórnej gruźlicy.

Gruźlica płuc

Gruźlica płuc może przybierać różne formy [2]:

Na podstawie stopnia rozpowszechnienia gruźlicy płuc występują:

Ostra gruźlica żołądź

Ta postać może rozwijać się zarówno podczas pierwotnej infekcji, jak i w fazie wtórnej. Jest to niewielkie ogniskowe hematogenne uogólnienie gruźlicy w wyniku przełomu zakażenia od ogniska do krwiobiegu [3].

Podostra rozsiana gruźlica płucna

Jest to forma wtórnej gruźlicy płuc. W odróżnieniu od gruźlicy prosówkowej, ma głównie charakter limfogenny rozprzestrzeniania się, tworząc mysią okołoskrzelową. Radiograficznie ta forma jest opisywana przez objaw „burzy śnieżnej”.

Ogniskowa gruźlica płuc

Z reguły jest drugorzędna. Charakteryzuje się obecnością grup ognisk o wielkości od kilku milimetrów do centymetra, częściej w jednym płucu.

Naciekająca gruźlica płucna płuc

Ta forma jest zaostrzeniem zmian ogniskowych w wtórnej gruźlicy.

Gruźliczak płucny

Gruźlica (łac. Tuberculum - guzek, -ωμα z ὄγκωμα - guz) lub płuca skrzynkowe - szczególna postać gruźlicy płuc, przypominająca guz na zdjęciu rentgenowskim, stąd jego nazwa.

Przypadkowe zapalenie płuc

Ciężka postać gruźlicy może rozwinąć się zarówno w pierwotnej infekcji, jak i wtórnej gruźlicy. Charakteryzuje się gwałtowną martwicą skroniową zlewających się obszarów specyficznego zapalenia płuc z tendencją do topnienia i tworzenia jam.

Gruźlica płuc jamistych

Rozwija się w przypadkach, w których postęp innych form (pierwotna złożona, ogniskowa, naciekowa, krwiotwórcza rozsiana gruźlica) prowadzi do powstania jamy, tj. Stabilnej jamy do rozpadu tkanki płucnej.

Gruźlica płucno-jamista

„Spożycie płuc” - jest ostatnim etapem postępującego rozwoju innych form gruźlicy płuc. Charakteryzuje się obecnością jamy lub ubytków z wyraźną włóknistą torebką, zmianami włóknistymi w tkance płucnej i obecnością polimorficznych przerzutów oskrzeli o różnych receptach.

Gruźlicze zapalenie opłucnej

Gruźlicze zapalenie opłucnej dzieli się na suche i wysiękowe. Z powodu wysięku opłucnowego, wysiękowe zapalenie opłucnej może być surowicze i ropne.

Zapalenie opłucnej jest zwykle powikłaniem gruźlicy płucnej. Przejście procesu gruźliczego do opłucnej jest możliwe poprzez kontakt, limfogenny i krwiotwórczy [3].

Gruźlica marskości

Zniszczenie etiologii gruźlicy płuc. Jest to ostatni etap gruźlicy płuc. Pęknięte płuco jest procesem marskości lub marskości jamistej, które powstało w wyniku hiperwentylacji płuc w połączeniu z gruźlicą i nie gruźliczymi zmianami zapalnymi lub w wyniku całkowitego uszkodzenia płuc przez gruźlicę z wtórnym zwłóknieniem.

Inne formy

Gruźlica opłucnowa, gruźlica krtani, tchawica są rzadkie.

Diagnoza gruźlicy płucnej

Zazwyczaj diagnoza gruźlicy płuc opiera się na analizie plwociny. Wady tej metody obejmują trudność w zebraniu wystarczającej ilości materiału, trudności w identyfikacji prątków ze względu na grubość śluzu. Ponadto pacjent musi kaszleć podczas pobierania plwociny, co zwiększa ryzyko dla lekarzy. Wady te pozwoliły przezwyciężyć prostą i skuteczną metodę diagnozowania płucnych postaci gruźlicy w oparciu o wymaz z jamy ustnej. Metoda opiera się na fakcie, że DNA prątków może być wychwytywany przez komórki nabłonka jamy ustnej, a następnie wykrywany za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w rozmazach z jamy ustnej [4] [5] [6].

Konsumpcja

Gruźlica (z łacińskiego tuberculum - tubercle, angielska gruźlica, grecka. Φυματίωση) - choroba zakaźna ludzi i zwierząt (zwykle bydła, świń, kurczaków) spowodowana przez kilka rodzajów odpornych na kwas mykobakterii (rodzaj Mycobacterium) (przestarzała nazwa - pręt Kocha).

  • Przestarzała nazwa gruźlicy płuc - konsumpcja (od słowa usychającego) w starożytnej Rosji nazywana była krótką skórą. Dla osoby choroba jest społecznie zależna. Do XX wieku gruźlica była prawie nieuleczalna.

Treść

Informacje historyczne

Na długo przed odkryciem natury chorób zakaźnych założono, że gruźlica jest chorobą zakaźną. W babilońskim Kodeksie Hammurabi zostało zapisane prawo do rozwodu z chorą żoną, która miała objawy gruźlicy płucnej. W Indiach, Portugalii i Wenecji istniały przepisy wymagające zgłaszania wszystkich takich zdarzeń.

W XVII wieku Francis Silvius najpierw związał małe, gęste guzki znalezione w różnych tkankach podczas sekcji z oznakami konsumpcji.

W 1819 r. Francuski lekarz Rene Laennec zaproponował metodę osłuchiwania płuc, co miało ogromne znaczenie w opracowywaniu metod diagnozowania gruźlicy.

W połowie XIX wieku francuski lekarz morski Jean-Antoine Vilmen obserwował rozprzestrzenianie się gruźlicy na statku od chorego marynarza. Aby udowodnić zaraźliwą naturę Vilmen, zebrał plwocinę chorych i zmoczył ją pościelą dla świnek morskich. Świnka zachorowała na gruźlicę i zmarła na nią. Wilman stwierdził, że gruźlica jest chorobą zakaźną („zjadliwą”). Zakaźny charakter gruźlicy potwierdził również niemiecki patolog Julius Conheim w 1879 roku. Umieścił kawałki narządów u pacjentów z gruźlicą w przedniej komorze oka królika i obserwował powstawanie gruźlicy gruźlicy.

W 1868 roku niemiecki patolog Theodor Langhans odkrył gigantyczne komórki gruźliczego guzka.

W 1882 r. W Niemczech Robert Koch po 17 latach pracy w laboratorium odkrył czynnik wywołujący gruźlicę, zwany pałeczką Kocha. Znalazł patogen w mikroskopowym badaniu plwociny pacjenta z gruźlicą po wybarwieniu leku pęcherzykiem i błękitem metylenowym. Następnie wyizolował czystą kulturę patogenu i spowodował jej gruźlicę u zwierząt doświadczalnych. Obecnie lekarze TB używają terminu MBT (Mycobacterium tuberculosis).

W 1882 roku włoski lekarz Carlo Forlanini zaproponował metodę leczenia gruźlicy za pomocą sztucznej odmy opłucnowej. W Rosji metodę tę po raz pierwszy zastosował A. N. Rubel w 1910 roku.

W latach 1882-1884 Franz Zil i Friedrich Nelsen (Niemcy) zaproponowali skuteczną metodę barwienia odpornych na kwas Mycobacterium tuberculosis.

W 1887 roku w Edynburgu otwarto pierwszą przychodnię gruźliczą.

W 1890 r. R. Koch po raz pierwszy otrzymał tuberkulinę, którą opisał jako „ekstrakt woda-gliceryna z kultur gruźlicy”. Do celów diagnostycznych Koch zaproponował wykonanie testu podskórnego z wprowadzeniem tuberkuliny. Na kongresie lekarzy w Berlinie Koch donosił o możliwym profilaktycznym, a nawet terapeutycznym działaniu tuberkuliny, testowanym w eksperymentach na świnkach morskich i zastosowanym wobec niego i jego współpracownika (który później został jego żoną). Rok później w Berlinie wydano oficjalny wniosek o wysokiej skuteczności tuberkuliny w diagnostyce, ale terapeutyczne właściwości tuberkuliny zostały opisane jako sprzeczne.

W 1895 roku niemiecki fizyk V. Röntgen odkrył promieniowanie rentgenowskie. Odkrycie to odegrało później ogromną rolę w rozwoju diagnostyki gruźlicy.

W 1902 r. W Berlinie odbyła się pierwsza międzynarodowa konferencja na temat gruźlicy.

W 1904 roku A.I. Abrikosov opublikował prace, w których opisał obraz zmian ogniskowych w płucach podczas początkowych objawów gruźlicy u dorosłych (skupienie Abrikosova).

W 1907 roku austriacki pediatra Clemens Pirke zaproponował tuberkulinowy test skórny w celu identyfikacji osób zakażonych Mycobacterium tuberculosis i wprowadził koncepcję alergii.

W 1910 r. Charles Mantoux (Francja) i Felix Mendel (Niemcy) zaproponowali śródskórną metodę podawania tuberkuliny, która w kategoriach diagnostycznych okazała się bardziej wrażliwa niż skórna.

W 1912 r. Czeski patolog Anton Gon (Austro-Węgry) opisał zwapniałe ognisko pierwotnej gruźlicy (uszkodzenie Gon).

W 1919 roku mikrobiolog Albert Calmette i weterynarz Camille Guerin (obaj z Francji) stworzyli szczep szczepionkowy Mycobacterium tuberculosis do szczepienia ludzi na gruźlicę. Szczep nazwano Bacillus Calmette - Guérin (BCG - Bacilles Calmette - Guerin). Szczepionkę BCG po raz pierwszy wprowadzono do noworodka w 1921 roku.

W 1925 r. Calmett przekazał profesorowi L. A. Tarasevichowi szczep szczepionki BCG o nazwie BCG-1. Po trzech latach badań eksperymentalnych i klinicznych stwierdzono, że szczepionka jest nieszkodliwa. Śmiertelność z powodu gruźlicy wśród zaszczepionych dzieci w środowisku nosicieli bakterii była mniejsza niż wśród dzieci nieszczepionych. W 1928 r. Zalecono szczepienie BCG noworodków z ognisk zakażenia gruźlicą. Od 1935 r. Szczepienia zaczęto przeprowadzać na dużą skalę nie tylko w miastach, ale także na obszarach wiejskich. W połowie lat 50. szczepienie noworodków stało się obowiązkowe. Do 1962 r. Wykonywano głównie doustne szczepienia noworodków, a od 1962 r. Zaczęto stosować bardziej skuteczną śródskórną metodę podawania szczepionki do szczepienia i ponownego szczepienia. W 1985 r. W celu szczepienia noworodków obciążonych okresem poporodowym zaproponowano szczepionkę BCG-M, która umożliwia zmniejszenie obciążenia antygenowego szczepionych.

Od połowy lat 30. XX wieku rozpoczęto chirurgiczne usuwanie gruźlicy dotkniętej chorobą płuc.

W 1943 roku Zelman Waxman wraz z Albertem Schatzem otrzymali streptomycynę, pierwszy lek przeciwbakteryjny, który wywiera działanie bakteriostatyczne na prątki gruźlicy.

Od 1954 r. Preparaty kwasu paraaminosalicylowego (PAS), tibonu i kwasu izonikotynowego (izoniazyd, ftivazid, salyuzid i metazyd) były stosowane w fisiologii.

Na początku lat 70. zaczęto stosować ryfampicynę i etambutol.

Pod koniec XX wieku znacznie poszerzyła się gama leków stosowanych w fyzjologii. Według współczesnej klasyfikacji Światowej Organizacji Zdrowia izoniazyd, ryfampicyna, pirazynamid, etambutol i streptomycyna należą do tzw. leki pierwszej linii. Wszystkie inne leki stosowane w leczeniu gruźlicy są określane jako leki drugiego, trzeciego rzędu itp. (w zależności od stosunku leków do określonej generacji antybiotyków).

Epidemiologia

Według informacji WHO około 2 miliardy ludzi, jedna trzecia całkowitej populacji świata, jest zarażonych. [1] Obecnie 9 milionów ludzi na całym świecie choruje na gruźlicę każdego roku, z czego 3 miliony umiera z powodu powikłań. (Według innych źródeł 8 milionów ludzi co roku choruje na gruźlicę, a 2 miliony umiera. [2])

Na Ukrainie w 1995 r. WHO ogłosiła epidemię gruźlicy.

Należy zauważyć, że zapadalność na gruźlicę zależy od niekorzystnych warunków (więzień), jak również od indywidualnych cech ludzkiego ciała (na przykład grupy krwi). Istnieje kilka czynników, które powodują zwiększoną wrażliwość osoby na gruźlicę, jeden z najbardziej znaczących na świecie stał się AIDS.

Gruźlica w Rosji

W 2007 r. W Rosji zarejestrowano 117738 pacjentów z nowo rozpoznaną gruźlicą w aktywnej postaci (82,6 na 100 tys. Ludności), co stanowi wzrost o 0,2% w porównaniu z 2006 r.

Wśród wszystkich nowo zdiagnozowanych pacjentów z aktywną gruźlicą pacjenci prątków w 2007 r. Wynosili 40% (47.239 osób, wskaźnik 33,15 na 100 tys. Ludności).

W Rosji wskaźnik zgonów z powodu gruźlicy w 2007 r. Wyniósł 18,1 osoby na 100 tys. 3 razy mniej). W strukturze śmiertelności z powodu chorób zakaźnych i pasożytniczych w Rosji odsetek zgonów z powodu gruźlicy wynosi 85%.

Patogen - Mycobacterium tuberculosis (MBT)

Czynnikami wywołującymi gruźlicę są prątki - bakterie odporne na kwasy z rodzaju Mycobacterium. Znanych jest 74 gatunków takich prątków. Są rozpowszechnione w glebie, wodzie, wśród ludzi i zwierząt. Jednak gruźlica u ludzi jest wywoływana przez Mycobacterium tuberculosis (gatunek ludzki), Mycobacterium bovis (gatunek uparty) i Mycobacterium africanum (gatunki pośrednie). Głównym gatunkiem charakterystycznym dla Mycobacterium tuberculosis (MBT) jest patogenność, która przejawia się w zjadliwości. Wirulencja może się znacznie różnić w zależności od czynników środowiskowych i przejawiać się na różne sposoby w zależności od stanu mikroorganizmu, który jest poddany agresji bakteryjnej.

Gruźlica u ludzi występuje najczęściej po zakażeniu ludzkim patogenem. Alokacja MBT notowana jest głównie na obszarach wiejskich.

Genom MBT zawiera ponad 4 miliony nukleotydów i 4 tysiące genów.

Struktura biura

Forma - lekko zakrzywiony lub prosty kij 1-10 mikronów × 0,2–0,6 mikrona. Końce są lekko zaokrąglone. Zwykle są długie i cienkie, ale czynniki powodujące bydło są grubsze i krótsze.

MBT są stałe, nie tworzą mikrospor i kapsułek.

W komórce bakteryjnej różnicuje się:

  • mikrokapsułka - ściana 3-4 warstw o ​​grubości 200-250 nm, mocno połączona ze ścianą komórkową, składa się z polisacharydów, chroni mykobakterie przed środowiskiem zewnętrznym, nie posiada właściwości antygenowych, ale wykazuje aktywność serologiczną;
  • ściana komórkowa - ogranicza prątki z zewnątrz, zapewnia stabilność rozmiaru i kształtu komórki, ochronę mechaniczną, osmotyczną i chemiczną, obejmuje czynniki wirulencji - lipidy, których frakcja fosfatydowa wiąże wirulencję prątków;
  • jednorodna cytoplazma bakteryjna;
  • błona cytoplazmatyczna - obejmuje kompleksy lipoproteinowe, układy enzymatyczne, tworzy system błony wewnątrzkomórkowej (mezosom);
  • substancja jądrowa - obejmuje chromosomy i plazmidy.

Białka (tuberkuloproteiny) są głównymi nośnikami właściwości antygenowych MBT i wykazują specyficzność w reakcjach nadwrażliwości typu opóźnionego. Białka te obejmują tuberkulinę. Wykrywanie przeciwciał w surowicy pacjentów z gruźlicą związane jest z polisacharydami. Frakcje lipidowe przyczyniają się do odporności prątków na kwasy i zasady.

Mycobacterium tuberculosis - tlenowce, Mycobacterium bovis i Mycobacterium africanum - aerofile.

Metabolizm i rozwój Urzędu w różnych warunkach

Urząd nie wydziela endo- i egzotoksyn, dlatego nie ma żadnych objawów klinicznych przy ich zakażeniu. W miarę mnożenia się MBT i zwiększania wrażliwości tkanek na białka gruźlicze pojawiają się pierwsze oznaki zakażenia (pozytywna reakcja na tuberkulinę).

Biuro mnoży się przez prosty podział na dwie komórki. Cykl podziału - 14-18 godzin. Czasami reprodukcja następuje przez pączkowanie, rzadko rozgałęzia się.

Biuro jest bardzo odporne na czynniki środowiskowe. Poza ciałem zachowują swoją żywotność przez wiele dni, w wodzie - do 5 miesięcy. Ale bezpośrednie światło słoneczne zabija biuro na półtorej godziny, a promienie ultrafioletowe w ciągu 2-3 minut. Wrząca woda powoduje śmierć biura w mokrej plwocinie po 5 minutach, po wysuszeniu - po 25 minutach. Środki dezynfekcyjne zawierające chlor zabijają MBT w ciągu 5 godzin.

MBT wchłaniany przez makrofagi w procesie fagocytozy, zachowuje żywotność przez długi czas i może powodować choroby po kilku latach bezobjawowego istnienia.

MBT może tworzyć formy L, które mają obniżoną szybkość metabolizmu i zmniejszoną zjadliwość. Formy L mogą utrzymywać się (utrzymywać) w organizmie przez długi czas i wywoływać (wywoływać) odporność na gruźlicę.

Urząd może istnieć w postaci bardzo małych form filtrowalnych, które są izolowane od pacjentów, którzy od dawna przyjmują leki przeciwgruźlicze.

Patogeneza i anatomia patologiczna

W narządach dotkniętych gruźlicą (płuca, węzły chłonne, skóra, kości, nerki, jelita itp.) Rozwija się specyficzne „zimne” zapalenie gruźlicy, które jest głównie ziarniniakowe i prowadzi do powstawania wielu guzków z tendencją do próchnicy.

Pierwotne zakażenie Mycobacterium tuberculosis i utajony przebieg zakażenia gruźlicą

Pierwotna ludzka infekcja biura zwykle występuje w powietrzu. Inne drogi wjazdu - pokarmowe, kontaktowe i transplantacyjne - są znacznie mniej powszechne.

Układ oddechowy jest chroniony przed przenikaniem mykobakterii przez klirens śluzowo-rzęskowy (wydzielanie śluzu przez komórki kubkowe dróg oddechowych, które sklejają dopuszczone prątki i dalszą eliminację prątków przez falowe oscylacje nabłonka rzęskowego). Naruszenie klirensu śluzowo-rzęskowego w ostrym i przewlekłym zapaleniu górnych dróg oddechowych, tchawicy i dużych oskrzeli, a także pod wpływem substancji toksycznych umożliwia przenikanie mykobakterii do oskrzelików i pęcherzyków płucnych, po czym prawdopodobieństwo zakażenia i gruźlicy znacznie wzrasta.

Możliwość infekcji drogą pokarmową wynika ze stanu ściany jelita i jego funkcji absorpcyjnej.

Czynniki wywołujące gruźlicę nie wydzielają żadnej egzotoksyny, która mogłaby stymulować fagocytozę. Możliwości fagocytozy prątków na tym etapie są ograniczone, więc obecność niewielkiej ilości patogenu w tkankach nie pojawia się natychmiast. Mykobakterie znajdują się poza komórkami i rozmnażają się powoli, a tkanki przez pewien czas zachowują normalną strukturę. Warunek ten nazywany jest „ukrytym mikrobizmem”. Niezależnie od początkowej lokalizacji, wnikają one do regionalnych węzłów chłonnych z przepływem limfy, po czym rozprzestrzeniają się limfogennie w całym ciele - dochodzi do pierwotnych (obligatoryjnych) prątków. Mykobakterie pozostają w narządach z najbardziej rozwiniętym złożem mikrokrążenia (płuca, węzły chłonne, warstwa korowa nerek, nasada i metafiza kości kanalikowych, wyodrębnione z naczyń fakultatywnych jajowody, przewód moczowy oka). Ponieważ patogen wciąż się rozmnaża, a odporność jeszcze się nie uformowała, populacja patogenu znacznie wzrasta.

Jednak fagocytoza zaczyna się w miejscu dużej liczby prątków. Początkowo patogeny zaczynają fagocytować i niszczyć wielordzeniowe leukocyty, ale bezskutecznie - wszystkie umierają, wchodząc w kontakt z biurem, ze względu na słaby potencjał bakteriobójczy.

Następnie makrofagi są połączone z fagocytozą MBT. Jednak MBT syntetyzuje ATP-dodatnie protony, siarczany i czynniki wirulencji (czynniki pępowinowe), w wyniku czego funkcja lizosomów makrofagów jest zaburzona. Tworzenie się fagolizosomów staje się niemożliwe, dlatego lizosomalne enzymy makrofagowe nie mogą wpływać na wchłaniane prątki. MBT są zlokalizowane wewnątrzkomórkowo, nadal rosną, namnażają się i uszkadzają komórkę gospodarza coraz bardziej. Makrofagi stopniowo umierają, a mykobakterie ponownie wchodzą do przestrzeni pozakomórkowej. Ten proces nazywa się „niepełną fagocytozą”.

Nabyta odporność komórkowa

Podstawą nabytej odporności komórkowej jest skuteczne oddziaływanie makrofagów i limfocytów. Szczególne znaczenie ma kontakt makrofagów z pomocnikami T (CD4 +) i supresorami T (CD8 +). Makrofagi, które absorbowały MBT, eksprymują antygeny mykobakteryjne (w postaci peptydów) na swojej powierzchni i wydzielają interleukinę-1 (IL-1) do przestrzeni zewnątrzkomórkowej, która aktywuje limfocyty T (CD4 +). Z kolei komórki pomocnicze T (CD4 +) oddziałują z makrofagami i dostrzegają informacje o strukturze genetycznej patogenu. Uczulone limfocyty T (CD4 + i CD8 +) wydzielają chemotaksyny, interferon gamma i interleukinę-2 (IL-2), które aktywują migrację makrofagów w kierunku lokalizacji MBT, zwiększają enzymatyczną i ogólną aktywność bakteriobójczą makrofagów. Aktywowane makrofagi intensywnie wytwarzają reaktywne formy tlenu i nadtlenek wodoru. Jest to tak zwana eksplozja tlenu; działa na fagocytowany patogen gruźlicy. Przy jednoczesnej ekspozycji na L-argininę i czynnik martwicy nowotworów-alfa powstaje tlenek azotu NO, który również ma działanie przeciwbakteryjne. W wyniku tych wszystkich procesów niszczący wpływ MBT na fagolizosomy osłabia się, a bakterie są niszczone przez enzymy lizosomalne. Przy odpowiedniej odpowiedzi immunologicznej każda następna generacja makrofagów staje się coraz bardziej immunokompetentna. Mediatory wydzielane przez makrofagi aktywują również limfocyty B odpowiedzialne za syntezę immunoglobulin, ale ich gromadzenie we krwi nie wpływa na odporność organizmu na MBT. Ale wytwarzanie opsonujących przeciwciał przez limfocyty B, które otaczają mykobakterie i promują ich klejenie, jest przydatne do dalszej fagocytozy.

Wzrost aktywności enzymatycznej makrofagów i uwalnianie przez nie różnych mediatorów może prowadzić do pojawienia się komórek nadwrażliwości typu opóźnionego (PCHRT) na antygeny MBT. Makrofagi są przekształcane w gigantyczne komórki nabłonkowe Langhansa, które biorą udział w ograniczaniu obszaru zapalenia. Powstaje wysiękowo-produktywny i produktywny ziarniniak gruźlicy, którego powstawanie wskazuje na dobrą odpowiedź immunologiczną na infekcję i zdolność organizmu do lokalizowania agresji prątkowej. Na wysokości reakcji ziarniniakowej w ziarniniaku znajdują się limfocyty T (przeważają), limfocyty B, makrofagi (wykonują fagocytozę, pełnią funkcje afektujące i efektorowe); makrofagi są stopniowo przekształcane w komórki nabłonkowe (wykonuje się pinocytozę i syntetyzuje enzymy hydrolityczne). W środku ziarniniaka może pojawić się niewielki obszar martwicy kału, który powstaje z ciał makrofagów zabitych w kontakcie z Urzędem.

Reakcja PCVT pojawia się 2-3 tygodnie po zakażeniu i po 8 tygodniach powstaje raczej wyraźna odporność komórkowa. Po tym reprodukcja mykobakterii zwalnia, ich całkowita liczba zmniejsza się, specyficzna reakcja zapalna ustępuje. Ale nie występuje całkowite wyeliminowanie patogenu z ogniska zapalenia. Pozostałe MBT są zlokalizowane wewnątrzkomórkowo (formy L) i zapobiegają tworzeniu się fagolizosomów, dlatego nie są dostępne dla enzymów lizosomalnych. Taka odporność na gruźlicę nazywana jest niesterylna. MBT pozostający w organizmie utrzymuje populację uczulonych limfocytów T i zapewnia odpowiedni poziom aktywności immunologicznej. W ten sposób osoba może utrzymać biuro w swoim ciele przez długi czas lub nawet całe życie. Wraz z osłabieniem odporności istnieje zagrożenie aktywacji pozostałej populacji Urzędu i choroby gruźlicy.

Nabyta odporność na MBT zmniejsza się w przypadku AIDS, cukrzycy, wrzodu trawiennego, nadużywania alkoholu i długotrwałego używania narkotyków, a także na czczo, w sytuacjach stresowych, ciąży, leczeniu hormonami lub lekami immunosupresyjnymi.

Ogólnie rzecz biorąc, ryzyko rozwoju gruźlicy u nowo zakażonej osoby wynosi około 8% w ciągu pierwszych 2 lat po zakażeniu, stopniowo zmniejszając się w kolejnych latach.

Pojawienie się klinicznie istotnej gruźlicy

W przypadku niedostatecznej aktywacji makrofagów fagocytoza jest nieskuteczna, mnożenie MBT nie jest kontrolowane, a zatem występuje wykładniczo. Komórki fagocytarne nie radzą sobie z ilością pracy i masowo giną. Jednocześnie duża liczba mediatorów i enzymów proteolitycznych, które uszkadzają sąsiednie tkanki, wchodzi do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Istnieje rodzaj „upłynnienia” tkanek, tworzy się specjalna pożywka, przyczyniająca się do wzrostu i rozmnażania MBT zlokalizowanego pozakomórkowo.

Duża populacja MBT zaburza równowagę w obronie immunologicznej: liczba supresorów T (CD8 +) rośnie, aktywność immunologiczna pomocników T (CD4 +) spada. Początkowo gwałtownie wzrasta, a następnie antygeny PCVT na MBT osłabiają się. Reakcja zapalna staje się powszechna. Wzrasta przepuszczalność ściany naczyniowej, do tkanek wchodzą białka osocza, leukocyty i monocyty. Powstają ziarniniaki gruźlicze, w których przeważa nekroza. Nasycenie zewnętrznej warstwy przez wielordzeniowe leukocyty, makrofagi i komórki limfoidalne wzrasta. Poszczególne ziarniniaki łączą się, całkowita objętość zmian gruźliczych wzrasta. Pierwotne zakażenie przekształca się w klinicznie wyrażoną gruźlicę.

Kliniczne formy gruźlicy

Najczęściej gruźlica atakuje narządy układu oddechowego (głównie płuca i oskrzela), ale inne narządy również mogą być dotknięte. Z tego powodu istnieją dwa główne typy gruźlicy: gruźlica płuc i gruźlica pozapłucna.

A. Gruźlica płuc może przybierać różne formy:

  • kompleks pierwotnej gruźlicy (ognisko gruźliczego zapalenia płuc + zapalenie naczyń chłonnych + zapalenie węzłów chłonnych śródpiersia)
  • izolowane zapalenie węzłów chłonnych do klatki piersiowej węzłów chłonnych.
Na podstawie stopnia rozpowszechnienia gruźlicy płuc występują:
  • gruźlica ogniskowa (ograniczona);
    • gruźlica naciekowa;
    • gruźlica płucna;
    • gruźlica jamista;
    • gruźlica włóknisto-jamista;
  • rozsiana (wspólna gruźlica).
Znacznie rzadziej występują gruźlica opłucnej, gruźlica krtani i tchawicy. B. Gruźlica pozapłucna może być zlokalizowana w dowolnym narządzie ludzkim. Wyróżnia się następujące formy gruźlicy pozapłucnej:
  • Gruźlica układu pokarmowego - najczęściej dotyczy dystalnego jelita cienkiego i jelita ślepego;
  • Gruźlica układu moczowo-płciowego - uszkodzenie nerek, dróg moczowych, narządów płciowych;
  • Gruźlica ośrodkowego układu nerwowego i opon mózgowo-rdzeniowych - uszkodzenie rdzenia kręgowego i mózgu, opony twardej mózgu (gruźlicze zapalenie opon mózgowych);
  • Gruźlica kości i stawów - najczęściej wpływa na kości kręgosłupa;
  • Gruźlica skóry;
  • Gruźlica oka.

Główne objawy kliniczne

Gruźlica płuc może być bezobjawowa lub niewrażliwa przez długi czas i może być odkryta przypadkowo podczas prześwietlenia klatki piersiowej lub prześwietlenia klatki piersiowej. Fakt, że organizm jest skolonizowany prątkami gruźliczymi i powstawaniem specyficznej nadreaktywności immunologicznej, można również wykryć podczas badania próbek tuberkulinowych.

W przypadkach, gdy gruźlica objawia się klinicznie, zwykle pierwsze objawy są niespecyficznymi objawami zatrucia: osłabieniem, bladością, zmęczeniem, letargiem, apatią, niską gorączką (około 37 ° C, rzadko powyżej 38 °), poceniem się, szczególnie przeszkadzającym pacjentowi w nocy, utrata wagi Często wykrywana jest limfadenopatia, uogólniona lub ograniczona do dowolnej grupy węzłów chłonnych - wzrost wielkości węzłów chłonnych. Czasami można zidentyfikować specyficzne uszkodzenie węzłów chłonnych - „zimne” zapalenie.

Badania laboratoryjne często ujawniają niedokrwistość (zmniejszenie liczby erytrocytów i zawartości hemoglobiny), umiarkowaną leukopenię (zmniejszenie liczby leukocytów) we krwi pacjentów z gruźlicą lub inseminację prątkami gruźlicy. Niektórzy eksperci sugerują, że niedokrwistość i leukopenia w zakażeniach gruźlicą są konsekwencją wpływu toksyn prątkowych na szpik kostny. Według innego punktu widzenia, wszystko jest ściśle przeciwne - prątki gruźlicy „atakują” głównie na osłabione osobniki - niekoniecznie cierpiące na klinicznie wyrażone stany niedoboru odporności, ale z reguły o nieco zmniejszonej odporności; niekoniecznie cierpi na klinicznie ciężką niedokrwistość lub leukopenię, ale ma te parametry w pobliżu dolnej granicy normy itp. W tej interpretacji niedokrwistość lub leukopenia nie jest bezpośrednią konsekwencją zakażenia gruźlicą, a wręcz przeciwnie, warunkiem jej wystąpienia i wcześniej istniejącym (przedchorobowym) czynnikiem przed chorobą.

Dalej, w trakcie rozwoju choroby, przyłączają się mniej lub bardziej oczywiste objawy dotkniętego chorobą narządu. W przypadku gruźlicy płuc jest to kaszel, wydzielina z plwociny, świszczący oddech w płucach, katar, czasami trudności z oddychaniem lub ból w klatce piersiowej (wskazujący zwykle na przywieranie gruźliczego zapalenia opłucnej), krwioplucie. Z gruźlicą jelitową - te lub inne zaburzenia czynności jelit, zaparcia, biegunka, krew w kale itp. Z reguły (ale nie zawsze) uszkodzenie płuc jest pierwotne, a inne narządy są wtórnie dotknięte krwiotwórczym rozsiewem. Istnieją jednak przypadki rozwoju gruźlicy narządów wewnętrznych lub gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych bez jakichkolwiek obecnych klinicznych lub radiologicznych oznak zmian w płucach i bez takich zmian chorobowych w wywiadzie.

Zapobieganie

Główną profilaktyką gruźlicy jest dzisiaj szczepionka BCG (BCG). Zgodnie z Krajowym Kalendarzem Szczepień Prewencyjnych, jest on umieszczany w szpitalu położniczym bez żadnych przeciwwskazań przez pierwsze 3-7 dni życia dziecka. Po 7 i 14 latach z negatywną reakcją Mantoux i brakiem przeciwwskazań wykonuje się ponowne szczepienie.

Aby wykryć gruźlicę we wczesnym stadium, dorośli muszą przejść badanie fluorograficzne w klinice co najmniej 1 raz w ciągu 2 lat (w zależności od zawodu, stanu zdrowia i przynależności do różnych grup ryzyka). Ponadto, wraz z dramatyczną zmianą w reakcji Mantoux na rok (tak zwany „zakręt”), można zaoferować profilaktyczną chemioterapię z użyciem kilku leków, zwykle w połączeniu z hepatoprotektorami.

Leczenie

Leczenie gruźlicy jest sprawą złożoną, wymagającą dużo czasu i cierpliwości, a także zintegrowanego podejścia.

Podstawą leczenia gruźlicy jest dziś wieloskładnikowa chemioterapia przeciwgruźlicza (leki przeciwgruźlicze J04).

Trzyczęściowy schemat leczenia

Na początku chemioterapii przeciwgruźliczej opracowano i zaproponowano trójskładnikowy schemat leczenia pierwszego rzutu:

Ten schemat stał się klasykiem. Przez wiele dziesięcioleci rządziła w fisiologii i pozwoliła uratować życie ogromnej liczbie pacjentów z gruźlicą.

Czteroczęściowy schemat leczenia

Jednocześnie, w związku ze wzrostem oporności szczepów prątków wyizolowanych od pacjentów, konieczne stało się wzmocnienie schematów chemioterapii przeciwgruźliczej. W rezultacie opracowano czteroskładnikowy schemat chemioterapii pierwszego rzutu (DOTS - strategia stosowana do zakażania stosunkowo wrażliwych szczepów):

Koszt leczenia wynosi od 10 do 150 dolarów.

Ten schemat został opracowany przez Karela Stiblo (Holandia) w latach 80. XX wieku. Do tej pory system leczenia tzw. leki pierwszego rzutu (w tym izoniazyd, ryfampicyna, streptomycyna, pirazynamid i etambutol) są powszechne w 120 krajach na całym świecie, w tym w krajach rozwiniętych. W niektórych krajach postsowieckich (Rosja, Ukraina) wielu specjalistów uważa ten schemat za niewystarczająco skuteczny i znacznie gorszy pod względem poziomu kompleksowej strategii przeciwgruźliczej opracowanej i wdrożonej w ZSRR, która opiera się na rozwiniętej sieci aptek gruźliczych.

Pięcioczęściowy schemat leczenia

W wielu ośrodkach specjalizujących się w leczeniu gruźlicy, dziś wolą stosować jeszcze potężniejszy schemat pięcioskładnikowy, dodając do wyżej wspomnianego schematu czteroskładnikowego pochodną fluorochinolonu, na przykład cyprofloksacynę. Włączenie leków drugiej, trzeciej i wyższej generacji jest głównym czynnikiem w leczeniu opornych na leki form gruźlicy. Schemat leczenia lekami drugiej i wyższej generacji wymaga co najmniej 20 miesięcy codziennego leczenia. Ten schemat jest znacznie droższy niż leczenie pierwszego rzutu i odpowiada około 25 000 USD za cały kurs. Istotnym punktem granicznym jest również obecność ogromnej liczby różnego rodzaju skutków ubocznych związanych z używaniem leków drugiej i wyższej generacji.

Jeśli pomimo schematu chemioterapii składającego się z 4-5 składników, mykobakterie nadal rozwijają oporność na jeden lub więcej stosowanych chemioterapii, wówczas stosuje się leki chemioterapeutyczne drugiej linii: cykloserynę, kapreomycynę itp.

Oprócz chemioterapii należy zwrócić szczególną uwagę na intensywne, wysokiej jakości i zróżnicowane odżywianie pacjentów z gruźlicą, przyrost masy ciała ze zmniejszoną masą ciała, korektę hipowitaminozy, niedokrwistość, leukopenia (stymulacja erytro-i leukopoezy). Pacjenci z gruźlicą, cierpiący na alkoholizm lub uzależnienie od narkotyków, powinni przejść detoksykację przed rozpoczęciem chemioterapii przeciwgruźliczej.

Pacjenci z gruźlicą, którzy z jakiegokolwiek powodu otrzymują leki immunosupresyjne, próbują zmniejszyć dawki lub całkowicie je anulować, zmniejszyć stopień immunosupresji, jeśli pozwala na to sytuacja kliniczna choroby wymagającej leczenia immunosupresyjnego. Wykazano, że pacjenci z zakażeniem HIV i gruźlicą mają specyficzną terapię przeciw HIV równolegle z gruźlicą.

Glukokortykoidy w leczeniu gruźlicy są stosowane bardzo rzadko ze względu na ich silne działanie immunosupresyjne. Główne wskazania do przepisywania glikokortykosteroidów to ciężkie, ostre zapalenie, ciężkie zatrucie itp. Jednocześnie glikokortykoidy są przepisywane przez stosunkowo krótki okres czasu, w minimalnych dawkach i tylko na tle silnej (5-składnikowej) chemioterapii.

Leczenie uzdrowiskowe odgrywa również bardzo ważną rolę w leczeniu gruźlicy. Od dawna wiadomo, że prątek gruźlicy nie lubi dobrego natlenienia i woli osiedlać się w stosunkowo słabo natlenionych segmentach wierzchołkowych płatów płucnych. Poprawa natlenienia płuc obserwowana wraz z nasileniem oddychania w powietrzu górskich kurortów przyczynia się do zahamowania wzrostu i rozmnażania prątków. W tym samym celu (tworząc stan hiperoksygenacji w miejscach, w których gromadzą się prątki) czasami stosuje się hiperbaryczne dotlenienie itp.

Leczenie chirurgiczne gruźlicy również zachowuje swoje znaczenie: w zaawansowanych przypadkach może być przydatne zastosowanie sztucznej odmy opłucnowej, usunięcie chorego płuca lub jego płata, osuszenie jamy, ropniaka itp. Chemioterapia jest absolutnym i najważniejszym środkiem leczenia - lekami przeciwgruźliczymi, które gwarantują bakteriostatykę, działanie bakteriolityczne, bez którego niemożliwe jest wyleczenie gruźlicy.

Co to jest gruźlica?

Choroba gruźlicy jest znana ludzkości pod nazwą - konsumpcja od czasów starożytnych. Po raz pierwszy opis choroby został podany przez lekarza Hipokratesa, który uważał, że jest to choroba genetyczna. Inny lekarz starożytności, Avicenna, dowiedział się, że choroba może być przenoszona z jednej osoby na drugą. W XIX wieku niemiecki naukowiec Robert Koch udowodnił zaraźliwą naturę choroby, odkrywając prątki, które spowodowały chorobę. Czynnik wywołujący chorobę Różdżka Kocha nosi imię jej odkrywcy. Za swoje odkrycie naukowiec otrzymał Nagrodę Nobla.

Gruźlica w naszych czasach jest nadal jedną z najczęstszych chorób we wszystkich krajach świata. Według WHO każdego roku na świecie występuje wiele przypadków zachorowań na gruźlicę - około 9 milionów, w Rosji 120 000 osób choruje na gruźlicę każdego roku. Śmiertelność z powodu infekcji w Rosji jest wyższa niż w krajach europejskich.

Czym jest gruźlica? W jaki sposób osoba zaraża się gruźlicą i czy choroba jest zawsze niebezpieczna? Jakie leczenie jest skuteczne i czy można całkowicie wyleczyć gruźlicę? Przyjrzyjmy się szczegółowo tym pytaniom.

Jaką chorobą jest gruźlica?

Czynnikiem wywołującym gruźlicę jest prątek (Mycobacterium tuberculosis). Gruźlica jest chorobą zakaźną. Najczęstszym sposobem przenoszenia gruźlicy jest powietrze. Bacillus gruźlicy jest przenoszony przez kontakt podczas mówienia, kichania, śpiewania lub kaszlu, jak również przez przedmioty gospodarstwa domowego. Układ odpornościowy zdrowej osoby radzi sobie z infekcją, niszcząc różdżkę Kocha w drogach oddechowych. Zbyt duża infekcja lub częsty kontakt z pacjentem może spowodować chorobę nawet u zdrowej osoby. U osób z osłabionym układem odpornościowym ich komórki nie są w stanie zniszczyć prątków.

Okres inkubacji gruźlicy płuc wynosi od 3 do 12 tygodni. Objawy choroby w okresie inkubacji objawiają się lekkim kaszlem, osłabieniem, lekkim wzrostem temperatury. W tym okresie choroba nie jest zaraźliwa. Jednakże brak wyraźnych objawów okresu inkubacji wyjaśnia, dlaczego gruźlica jest niebezpieczna dla osoby najbardziej zakażonej. W końcu łagodne objawy nie zwracają zbytniej uwagi na siebie, mogą być mylone z chorobami układu oddechowego. Jeśli choroba nie może zostać rozpoznana na tym etapie, staje się płucna. Główną przyczyną gruźlicy jest niska jakość życia. Rozprzestrzenianie się choroby przyczynia się do tłumienia ludzi, zwłaszcza w miejscach pozbawienia wolności. Zmniejszona odporność lub współistniejąca cukrzyca przyczynia się do zakażenia i jego progresji.

Pierwsze objawy gruźlicy

Objawy gruźlicy płuc we wczesnych stadiach różnią się w zależności od formy, stadium i lokalizacji procesu. W 88% przypadków zakażenie przybiera postać płucną.

Objawy gruźlicy płuc na wczesnym etapie jej rozwoju:

  • kaszel z plwociną przez 2-3 tygodnie;
  • okresowo podwyższone temperatury do 37,3 ° C;
  • nocne poty;
  • drastyczna utrata wagi;
  • obecność krwi w plwocinie;
  • ogólne osłabienie i zmęczenie;
  • ból w klatce piersiowej.

Początkowe objawy zakażenia gruźlicą można podjąć w przypadku każdej innej choroby. W początkowej fazie pacjent jest niebezpieczny dla innych. Jeśli pacjent nie odwiedzi lekarza w odpowiednim czasie, zakażenie gruźlicą będzie postępować i rozprzestrzeniać się w organizmie. Dlatego tak ważne jest, aby przechodzić coroczne prześwietlenie, które natychmiast zidentyfikuje ognisko choroby.

Formy gruźlicy według przebiegu klinicznego

Gruźlica pierwotna i wtórna. Pierwotny rozwija się w wyniku infekcji różdżką Kocha niezakażonej osoby. Proces ten często dotyka dzieci i młodzież. Przejaw choroby w starszym wieku oznacza aktywację gruźlicy węzłów chłonnych przenoszoną w dzieciństwie.

U dzieci gruźlica występuje w postaci kompleksu pierwotnej gruźlicy. W niemowlęctwie proces dotyczy płata, a nawet segmentu płuc. Objawy zapalenia płuc objawiają się kaszlem, gorączką do 40,0 ° C i bólami w klatce piersiowej. U starszych dzieci zmiany w płucach nie są tak rozległe. Choroba w płucach charakteryzuje się wzrostem węzłów chłonnych szyjnych i pachowych.

Główny kompleks składa się z 4 etapów choroby.

  1. Etap I - forma pneumoniczna. Widoczna radiologicznie mała zmiana w płucu, powiększone węzły chłonne w korzeniu płuc.
  2. Resorpcja etapu II. W tym okresie zmniejsza się naciek zapalny w płucach i węzłach chłonnych.
  3. Następnym etapem jest stadium III, objawiający się zagęszczeniem resztkowych ognisk w tkance płucnej i węzłach chłonnych. W tych miejscach na zdjęciu rentgenowskim widoczne są osady wapienia petechologicznego.
  4. W stadium IV zwapnienie poprzedniego nacieku występuje w tkance płucnej i limfatycznej. Takie kalcynowane obszary nazywane są ogniskami Gon i są wykrywane przez fluorografię.

Pierwotny proces gruźlicy u dzieci i dorosłych często występuje w postaci przewlekłej. W tym przypadku aktywny proces w płucach i węzłach chłonnych utrzymuje się przez wiele lat. Taki przebieg choroby uważa się za przewlekłą gruźlicę.

Otwarte i zamknięte formy zakażenia gruźlicą

Otwarta forma gruźlicy - co to jest i jak się rozprzestrzenia? Uważa się, że gruźlica jest otwarta, jeśli pacjent wydziela prątki ze śliną, plwociną lub wydzielinami z innych narządów. Wydzielanie bakterii jest wykrywane podczas wysiewu lub mikroskopii wyładowania pacjenta. Bakterie rozprzestrzeniają się bardzo szybko w powietrzu. Podczas rozmowy infekcja cząstkami śliny rozciąga się na odległość 70 cm, a gdy kaszel osiąga 3 metry. Ryzyko zakażenia jest szczególnie wysokie u niemowląt i osób o obniżonej odporności. Termin „forma otwarta” jest często stosowany w odniesieniu do pacjentów z chorobą płuc. Ale wydzielanie bakterii zachodzi również w aktywnym procesie gruźliczym w węzłach chłonnych, układzie moczowo-płciowym i innych narządach.

Objawy otwartej gruźlicy:

  • suchy kaszel przez ponad 3 tygodnie;
  • bóle boczne;
  • krwioplucie;
  • nieuzasadniona utrata wagi;
  • obrzęk węzłów chłonnych.

Pacjent w formie otwartej jest niebezpieczny dla wszystkich innych. Wiedząc, jak łatwo przenosi się gruźlicę w postaci otwartej, w przypadku długotrwałego i bliskiego kontaktu z pacjentem konieczne jest przeprowadzenie badania.

Jeśli metoda bakteriologiczna nie ujawnia bakterii, jest to zamknięta forma choroby. Zamknięta forma gruźlicy - jak niebezpieczne? Faktem jest, że metody laboratoryjne nie zawsze ujawniają różdżkę Kocha, wynika to z powolnego wzrostu prątków w hodowli do sadzenia. Oznacza to, że pacjent, który nie zidentyfikował bakterii, może je praktycznie wyizolować.

Czy mogę dostać gruźlicę od pacjenta o zamkniętej formie? Dzięki ścisłemu i ciągłemu kontaktowi z pacjentem w 30 przypadkach na 100 możliwe jest zakażenie. Pacjent z zamkniętą formą może aktywować proces w płucach lub innym organie w dowolnym momencie. Moment przejścia procesu do formy otwartej jest początkowo bezobjawowy i jest niebezpieczny dla innych. W tym przypadku gruźlica w formie zamkniętej jest przekazywana, jak również otwarta, poprzez bezpośredni kontakt podczas komunikacji i poprzez artykuły gospodarstwa domowego. Objawy zamkniętej postaci gruźlicy są praktycznie nieobecne. Pacjenci w formie zamkniętej nawet nie czują się źle.

Rodzaje gruźlicy płuc

Na podstawie stopnia rozprzestrzeniania się gruźlicy istnieje kilka postaci klinicznych choroby.

Rozpowszechniona gruźlica

Rozpowszechniona gruźlica płuc jest objawem pierwotnej gruźlicy. Charakteryzuje się rozwojem wielu zmian w płucach. Zakażenie w tej postaci rozprzestrzenia się przez krwiobieg lub przez naczynia limfatyczne i oskrzela. Najczęściej prątki zaczynają się rozprzestrzeniać przez krwiaki z węzłów chłonnych śródpiersia do innych narządów. Infekcja osiada w śledzionie, wątrobie, oponach, kościach. W tym przypadku rozwija się ostry rozsiany proces gruźliczy.

Choroba objawia się gorączką, silnym osłabieniem, bólem głowy i ciężkim stanem ogólnym. Czasami rozsiana gruźlica występuje w postaci przewlekłej, a następnie następuje stałe uszkodzenie innych narządów.

Rozprzestrzenianie się infekcji przez przewody limfatyczne następuje od oskrzelowych węzłów chłonnych do płuc. W obustronnym procesie gruźliczym w płucach pojawia się duszność, sinica i kaszel z plwociną. Po długim przebiegu choroby powikłane jest zwłóknienie płuc, rozstrzenie oskrzeli, rozedma płuc.

Uogólniona gruźlica

Uogólniona gruźlica rozwija się z powodu rozprzestrzeniania się zakażenia krwiotwórczego we wszystkich narządach jednocześnie. Proces może być ostry lub przewlekły.

Przyczyny rozprzestrzeniania się infekcji są różne. Niektórzy pacjenci nie przestrzegają schematu leczenia. U niektórych pacjentów nie można osiągnąć efektu leczenia. W takiej kategorii pacjentów uogólnienie procesu odbywa się falami. Każdej nowej fali choroby towarzyszy zaangażowanie innego ciała. Klinicznie nowej fali choroby towarzyszy gorączka, duszność, sinica, pocenie się.

Gruźlica ogniskowa

Ogniskowa gruźlica płuc objawia się małymi ogniskami zapalenia w tkance płucnej. Ogniskowy typ choroby jest manifestacją wtórnej gruźlicy i jest częściej wykrywany u dorosłych, którzy chorowali w dzieciństwie. Ognisko choroby jest zlokalizowane w wierzchołku płuc. Objawy choroby objawiają się utratą siły, poceniem się, suchym kaszlem, bólem w boku. Krwioplucie nie zawsze się pojawia. Temperatura w gruźlicy wzrasta okresowo do 37,2 ° C Świeży proces ogniskowania można łatwo wyleczyć, ale przy nieodpowiednim leczeniu choroba przyjmuje postać przewlekłą. W niektórych przypadkach ogniska są wyrównane, tworząc kapsułę.

Gruźlica naciekowa

Naciekająca gruźlica płuc występuje w pierwotnej infekcji i postaci przewlekłej u dorosłych. Tworzą się ogniskowe skupiska, wokół których tworzy się strefa zapalna. Zakażenie może rozprzestrzenić się na cały płat płuc. Jeśli infekcja postępuje, zawartość kazeiny topi się i wchodzi do oskrzeli, a pusta wnęka staje się źródłem powstawania nowych ognisk. Infiltracji towarzyszy wysięk. Przy korzystnym przebiegu wysięk nie jest całkowicie wchłaniany, w jego miejsce powstają gęste sznury tkanki łącznej. Skargi pacjentów z formą naciekową zależą od zakresu tego procesu. Choroba może być prawie bezobjawowa, ale może objawiać się ostrą gorączką. Wczesny etap zakażenia gruźlicą wykrywa się za pomocą fluorografii. Ludzie, którzy nie przeszli fluorografii, choroba staje się powszechna. Możliwa śmierć podczas krwotoku płucnego.

Gruźlica włóknisto-jamista

objaw gruźlicy włóknisto-jamistej - utrata masy ciała

Gruźlica włóknisto-jamista powstaje w wyniku postępu procesu jamistego w płucach. W tego typu chorobach ściany jam (puste wgłębienia w płucach) są zastępowane tkanką włóknistą. Zwłóknienie powstaje również wokół jaskiń. Wraz z jaskiniami znajdują się kieszenie infekcji. Groty mogą być połączone, tworząc dużą wnękę. Płuca i oskrzela są zdeformowane, krążenie krwi jest w nich zaburzone.

Objawy gruźlicy na początku choroby wykazują osłabienie, utratę wagi. Wraz z postępem choroby duszność, kaszel z plwociną, łączy się ze wzrostem temperatury. Gruźlica występuje w sposób ciągły lub z okresowymi ogniskami. Przyczyną śmierci jest włóknisto-jamista forma choroby. Powikłanie gruźlicy przejawia się w powstawaniu serca płucnego z niewydolnością oddechową. W miarę postępu choroby wpływają na to inne narządy. Powikłanie, takie jak krwotok płucny, odma opłucnowa może być śmiertelne.

Gruźlica marskości

Gruźlica marskości jest objawem wtórnej gruźlicy. Jednocześnie, w wyniku czasu trwania choroby, występują rozległe formacje tkanki włóknistej w płucach i opłucnej. Wraz ze zwłóknieniem pojawiają się nowe ogniska zapalenia w tkance płucnej, a także stare jaskinie. Marskość wątroby może być ograniczona lub rozproszona.

Osoby starsze cierpią na marskość gruźlicy. Objawami choroby są kaszel z plwociną, duszność. Temperatura wzrasta w przypadku zaostrzenia choroby. Powikłania występują w postaci choroby serca z dusznością i krwawieniem w płucach, powodując śmiertelny skutek choroby. Leczenie obejmuje cykl antybiotyków z rehabilitacją drzewa oskrzelowego. Gdy proces jest zlokalizowany w dolnym płacie, jest on wycinany lub segment płucny jest usuwany.

Gruźlica pozapłucna

Gruźlica pozapłucna jest znacznie mniej powszechna. Można podejrzewać gruźliczą infekcję innych narządów, jeśli choroba nie reaguje na leczenie przez długi czas. W zależności od lokalizacji choroby wyróżnia się te pozapłucne formy gruźlicy, takie jak:

Gruźlica węzłów chłonnych często rozwija się podczas początkowej infekcji. Zapalenie węzłów chłonnych wtórnych gruźlica może rozwinąć się, gdy proces jest aktywowany w innych narządach. Zakażenie jest szczególnie często zlokalizowane w szyjnych, pachowych i pachwinowych węzłach chłonnych. Choroba objawia się wzrostem liczby węzłów chłonnych, gorączką, poceniem się, osłabieniem. Zaatakowane węzły chłonne są miękkie, ruchome w dotyku, bezbolesne. W przypadku komplikacji dochodzi do przypadkowej degeneracji węzłów, w proces zaangażowane są inne węzły i powstaje ciągły konglomerat przylutowany do skóry. W tym przypadku węzły są bolesne, skóra nad nimi jest zapalna, powstaje przetoka, przez którą wyprowadzane są produkty specyficznego zapalenia węzłów. Na tym etapie pacjent jest zaraźliwy dla innych. Przy korzystnym przebiegu zagojenia przetoki wielkość węzłów chłonnych jest zmniejszona.

Gruźlica kobieca jest bardziej podatna na młode kobiety w wieku 20-30 lat. Choroba często ustępuje. Jego główną cechą jest bezpłodność. Wraz z tym pacjenci obawiają się naruszenia cyklu miesiączkowego. Chorobie towarzyszy wzrost temperatury do 37,2 ° C i bóle w podbrzuszu. W celu ustalenia diagnozy wykorzystuje się badanie rentgenowskie i metodę wysiewu wydzielin macicy. Na radiogramie pokazano przemieszczenie macicy z powodu zrostów, rurek o nieregularnych konturach. Kalibracje znajdują się w jajnikach i rurkach na obrazie ogólnym. Kompleksowe leczenie obejmuje kilka leków przeciwgruźliczych i jest prowadzone przez długi czas.

Diagnostyka

Jak diagnozować gruźlicę na wczesnym etapie? Początkowa i skuteczna metoda diagnozy jest przeprowadzana w klinice podczas fluorografii. Jest przeprowadzany dla każdego pacjenta raz w roku. Fluorografia w gruźlicy ujawnia świeże i stare ogniska w postaci infiltracji, ogniska lub pieczary.

Jeśli podejrzewasz gruźlicę, to badanie krwi. Morfologia krwi jest bardzo różna z różnymi stopniami infekcji. W przypadku świeżych ognisk leukocytoza neutrofilowa jest notowana z przesunięciem formuły w lewo. W ciężkiej postaci wykrywa się limfocytozę i patologiczną ziarnistość neutrofili. Wskaźniki OB wzrastały w ostrym okresie choroby.

Ważną metodą badania na wykrywanie pałeczek Kocha jest hodowla plwociny w przypadku gruźlicy. Mykobakterie w siewie są prawie zawsze wykrywane, jeśli na radiogramie widoczna jest jama. Z infiltracją w płucach, różdżka Kocha znajduje się przy siewie tylko 2% przypadków. Więcej informacji 3-krotna kultura plwociny.

Test na gruźlicę jest obowiązkową metodą podczas diagnostyki masy. Test tuberkulinowy (Mantoux) opiera się na reakcji skóry po śródskórnym podaniu tuberkuliny w różnych rozcieńczeniach. Test Mantoux na gruźlicę jest negatywny, jeśli na skórze nie ma nacieku. Przy infiltracji 2–4 mm test jest wątpliwy. Jeśli infiltracja jest większa niż 5 mm, test Mantoux jest uważany za pozytywny i wskazuje na obecność prątków w organizmie lub odporność na gruźlicę po szczepieniu.

Leczenie

Czy można wyleczyć się z gruźlicy i jak długo zajmie podjęcie środków terapeutycznych? To, czy choroba jest wyleczona, zależy nie tylko od miejsca rozwoju procesu zakaźnego, ale także od stadium choroby. Ogromne znaczenie dla powodzenia leczenia ma wrażliwość organizmu na leki przeciwgruźlicze. Te same czynniki wpływają na czas leczenia choroby. Gdy organizm jest podatny na leki przeciwgruźlicze, leczenie trwa nieprzerwanie przez 6 miesięcy. Gdy leczenie oporności na gruźlicę trwa do 24 miesięcy.

Nowoczesny schemat leczenia zakażenia gruźlicą obejmuje przyjmowanie kompleksu leków, które działają tylko wtedy, gdy są używane w tym samym czasie. Przy wrażliwości na leki całkowite wyleczenie otwartej formy osiąga się w 90% przypadków. Przy niewłaściwym leczeniu łatwo uleczalna forma zakażenia zmienia się w trudną do leczenia gruźlicę lekooporną.

Kompleksowe leczenie obejmuje również metody fizjoterapeutyczne i ćwiczenia oddechowe. Niektórzy pacjenci wymagają leczenia chirurgicznego. Rehabilitacja pacjentów odbywa się w specjalistycznej klinice.

Leczenie farmakologiczne prowadzone jest w systemie 3, 4 i 5 komponentów.

Trójskładnikowy schemat obejmuje 3 leki: „streptomycynę”, „izoniazyd” i „PASK” (kwas paraaminosalicylowy). Pojawienie się opornych szczepów prątków doprowadziło do stworzenia czteroczęściowego schematu leczenia zwanego DOTS. Program obejmuje:

  • „Isoniazid” lub „Ftivazid”;
  • „Streptomycyna” lub „Kanamycyna”;
  • „Ethionamide” lub „Pyrazinamide”;
  • Ryfampicyna lub ryfabutyna.

Ten schemat jest stosowany od 1980 r. I jest używany w 120 krajach.

Pięcioelementowy schemat składa się z tych samych leków, ale z dodatkiem antybiotyku Ciprofloksacyny. Ten schemat jest bardziej skuteczny w przypadku lekoopornej gruźlicy.

Zdrowa żywność

Odżywianie gruźlicy płuc ma na celu przywrócenie masy ciała i uzupełnienie niedoboru witamin C, B, A i minerałów.

Skład diety na gruźlicę obejmuje następujące kategorie produktów.

  1. Ze względu na ich szybki rozkład wymagane są zwiększone ilości białek. Preferowane są łatwo przyswajalne białka występujące w produktach mlecznych, rybach, drobiu, cielęcinie i jajach. Produkty mięsne muszą gotować, gotować na wolnym ogniu, ale nie smażyć.
  2. Zaleca się uzyskanie zdrowych tłuszczów z oliwek, masła i oleju roślinnego.
  3. Węglowodany zawarte w dowolnych produktach (zboża, rośliny strączkowe). Polecany miód, produkty mączne. Łatwo przyswajalne węglowodany znajdują się w owocach i warzywach.

Jedzenie powinno być bogate w kalorie i świeżo przygotowane. Dieta składa się z czterokrotnego odżywiania.

Zapobieganie

Głównym środkiem zapobiegania gruźlicy jest szczepienie. Ale dodatkowo lekarze zalecają:

  • prowadzić zdrowy i aktywny tryb życia, w tym spacery na świeżym powietrzu;
  • używać żywności zawierającej tłuszcze zwierzęce (ryby, mięso, jaja);
  • nie jedz produktów fastfood;
  • jedz owoce i warzywa, aby uzupełnić organizm witaminami i minerałami, które wspomagają układ odpornościowy;
  • małe dzieci i osoby starsze nie powinny pozostawać w bliskim kontakcie z chorymi, aby zapobiec zakażeniu. Nawet krótkotrwały kontakt z otwartym pacjentem może spowodować u nich infekcję.

Szczepienia

Zapobieganie gruźlicy u dzieci i młodzieży ogranicza się do zapobiegania zakażeniom i zapobiegania chorobom. Najbardziej skuteczną metodą zapobiegania gruźlicy jest szczepienie. Pierwsza szczepionka przeciwko gruźlicy jest przeprowadzana przez noworodka w szpitalu położniczym przez 3–7 dni. Szczepienie przypominające wykonuje się w ciągu 6-7 lat.

Jak nazywa się szczepionka przeciwko gruźlicy? Noworodkowi podaje się oszczędzającą szczepionkę przeciwko gruźlicy BCG-M. Szczepienie szczepieniem przypominającym wykonuje się szczepionką BCG.

W rezultacie dochodzimy do wniosku, że gruźlica jest powszechną infekcją i stanowi zagrożenie dla wszystkich innych, zwłaszcza dla dzieci i osób o obniżonej odporności. Nawet pacjenci z zamkniętą formą są potencjalnie niebezpieczni dla innych. Gruźlica jest niebezpieczna dla jej powikłań i często jest śmiertelna. Leczenie choroby wymaga dużo czasu, cierpliwości i pieniędzy. Ciężka i wyniszczająca choroba pozbawia osobę jakości życia. Najlepszym środkiem zapobiegawczym w przypadku choroby jest szczepienie.

Top