Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Zapalenie krtani
Co zrobić, jeśli wodniste oczy są zimne?
2 Zapobieganie
Jakie antybiotyki należy podawać dzieciom z przeziębieniem (ARI)?
3 Nieżyt nosa
Dziecko kaszle w nocy, ale nie w ciągu dnia, Komarovsky
Image
Główny // Nieżyt nosa

Antybiotykoterapia chorób laryngologicznych u dorosłych


Współcześni lekarze otolaryngolodzy starają się nie stosować antybiotyków w chorobach laryngologicznych u dorosłych bez nagłego wypadku. Jeśli więc pacjent nie martwi się silnym bólem, hipertermią i masywnym obrzękiem, a stan pacjenta nie budzi obaw, specjalista przyjmuje taktykę oczekiwania, a środki przeciwdrobnoustrojowe nie są wyznaczane, ponieważ:

  • wysokie prawdopodobieństwo powstawania opornych na leki mikroorganizmów;
  • przejawy wielu skutków ubocznych.

W sytuacjach, w których u pacjenta zdiagnozowano ropne zapalenie ucha środkowego, zapalenie migdałków, ostre zapalenie migdałków lub zapalenie zatok, kluczowe znaczenie ma terminowe przyjmowanie środków przeciwbakteryjnych.

Rozróżnienie grup antybiotyków

Środki przeciwdrobnoustrojowe dzielą się na główne grupy farmakologiczne:

  • aminoglikozydy. Leki „stare” pokolenia. Są to leki nefro- i ototoksyczne, które są skuteczne przeciwko gram-bakteriom, które najczęściej powodują choroby przenoszone drogą płciową, zapalenie opon mózgowych i zaburzenia przewodu pokarmowego. Antybiotyki te nie są stosowane w chorobach laryngologicznych u dzieci i dorosłych z powodu ich niskiej skuteczności i obecności bardziej „bezpiecznych” środków przeciwbakteryjnych z mniejszą listą działań niepożądanych.
  • sulfonamidy. Antybiotyki ogólnoustrojowe o szerokim zakresie i działaniu. Bakterie Gram + (ziarniaki), Clostridia, Listeria, szereg pierwotniaków i chlamydii są szkodliwe. Do leczenia chorób laryngologicznych przepisywanych tylko w skrajnych przypadkach (z indywidualną nietolerancją na fluorochinolony i leki z grupy penicylin).
  • penicyliny. Aktywne wobec bakterii zarówno gramowych, jak i gram + są zatem szeroko stosowane w praktyce laryngologicznej w leczeniu dorosłych i dzieci. Miej minimum przeciwwskazań, ale może powodować poważne reakcje alergiczne (aż do obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu anafilaktycznego).
  • cefalosporyny. Mają działanie bakteriobójcze. Stosowany do niszczenia paciorkowców i gronkowców, które najczęściej powodują takie choroby laryngologiczne, jak ból gardła, zapalenie zatok i zapalenie ucha środkowego (zakażenia ropne). Antybiotyk o niskiej toksyczności może powodować alergie.
  • makrolidy. „Stare”, ale także „najbezpieczniejsze” antybiotyki. Skuteczny przeciwko mykoplazmom, chlamydiom i bakteriom Gram +. Mają działanie bakteriostatyczne.
  • fluorochinolony. Popularne wysoce skuteczne środki przeciwdrobnoustrojowe o szerokim spektrum działania. Pomagają w zakażeniu meningokokami, gronkowcem i innymi bakteriami Gram + (ważne dla chorób górnych dróg oddechowych). Przeciwwskazane w ciąży, okresie laktacji, mają obszerną listę działań niepożądanych.

Lekarz decyduje o mianowaniu leków z danej grupy na choroby laryngologiczne, w oparciu o wytyczne WHO i MOH w celu określenia taktyki leczenia określonych dolegliwości, danych dotyczących stanu pacjenta, historii pacjenta, informacji o skuteczności wcześniej stosowanych leków i reakcji na przepisane leki.

Antybiotyki w leczeniu zapalenia zatok u dorosłych

Zapalenie zatok jest stanem zapalnym błony śluzowej nosa.

Zgodnie z miejscem lokalizacji dzieli się na:

  • zapalenie zatok - zaatakowane zatoki nad górną szczęką;
  • zapalenie sitowe - kość kości sitowej jest zapalna;
  • choroba czołowa - porażenie zatoki czołowej;
  • zapalenie kręgosłupa - patologia nabłonka zatoki klinowej.

Zapalenie zatok u dorosłych i dzieci może być ostre lub przewlekłe, główne objawy choroby w ostrej fazie:

  • ropne wydzieliny z nosa;
  • hipertermia (czasami do wysokich wartości);
  • tępy, bolesny, pulsujący ból w czole, powyżej górnej szczęki, pogarszający się, gdy głowa jest opuszczona. Zespół bólowy może się pogorszyć nawet z zimnego wiatru wiejącego w twarz.

Choroba w postaci przewlekłej może mieć niewyraźny obraz z niezbyt wyraźną symptomatologią. Niekwalifikowane, przedwczesne leczenie zapalenia zatok może prowadzić do zapalenia opon mózgowych i posocznicy. Czasami takie powikłania kończą się śmiercią pacjenta.

Leczenie ogólnoustrojowe zapalenia zatok przeprowadza się po otrzymaniu wyników bakteriologicznego wysiewu wydzieliny z nosa, jednak jeśli nie ma czasu na oczekiwanie na wyniki badań laboratoryjnych, otolaryngolog wybiera antybiotyki z grupy:

  • penicyliny. Są to Amoxicillin, Amoxiclav, Flemoxin Solutab.

Amoksycylina jest lekiem o szerokim spektrum działania, jednak jeśli jej skuteczność w konkretnym przypadku jest mała, leczenie dostosowuje się przepisując Amoxiclav, chroniony lek przeciwdrobnoustrojowy, w którym główny składnik jest uzupełniony kwasem klawulanowym. Ten środek bakteriobójczy (a zatem działa stosunkowo szybko) zwiększa aktywność ludzkich leukocytów, zwiększając ich odporność przeciwbakteryjną.

Zarówno Amoksycylina, jak i Amoxiclav są szybko wchłaniane w żołądku i jelitach, penetrują wszystkie tkanki i płyny ustrojowe, pokonują barierę łożyskową, ale nie udowodniono ich działania teratogennego. Antybiotyki są uzyskiwane przez nerki, więc głównym przeciwwskazaniem do ich stosowania jest patologia układu wydalniczego i ogólna nietolerancja substancji czynnej.

Możliwe jest wstrzykiwanie leków na choroby laryngologiczne doustnie i pozajelitowo (w postaci wstrzyknięć domięśniowych, dożylnych i wlewów kroplowych).

Flemoxin Solutab to ta sama amoksycylina, tylko lek dostępny jest pod inną nazwą handlową. Na sprzedaż - formularz tabletu.

  • makrolidy. W arsenale lekarzy laryngologicznych - erytromycyna, azytromycyna i nowocześniejszy odpowiednik - Sumamed.

Te antybiotyki mają niską toksyczność, nie powodują alergii, jak preparaty penicylinowe.

W leczeniu dorosłych pacjentów dostępne są w postaci tabletek, kapsułek i proszku do produkcji zawiesin.

  • cefalosporyny. Popularnym lekiem trzeciej generacji tego typu jest Ceftriakson.

Lek pomaga w ropnym zapaleniu zatok, jest dostępny w postaci proszku, z którego wstrzyknięcie domięśniowe lub dożylne przygotowuje się za pomocą rozpuszczalników. Wprowadzenie bolesnych, mogą wystąpić wyraźne reakcje miejscowe (naciek, zapalenie żył).

Do miejscowego leczenia zapalenia błon zatok nosowych u dorosłych stosuje się krople i spraye ze składnikiem przeciwbakteryjnym:

  • Isofra. Francuski lek, który jest framycetyną, aktywny przeciw bakteriom kokowym;
  • Polydex. Leczy zarówno zapalenie zatok, jak i zapalenie ucha. Ma postać sprayu (do wkraplania do nosa) i kropli (do wprowadzenia do ucha). Lek jest szczególnie skuteczny w ropnych wydzielinach;
  • Bioparox. Aktywnym składnikiem jest antybiotyk fuzafungina. Dostępny w formie aerozolu, eliminuje obrzęk śluzowych zatok nosowych.

W celu skutecznego leczenia zapalenia zatok przy pomocy lokalnych leków przeciwbakteryjnych konieczne jest najpierw zastosowanie kropli zwężających naczynia, co usunie obrzęk i da niezbędną drożność składnikowi przeciwbakteryjnemu.

Zapalenie ucha środkowego dla dorosłych

Zapalenie ucha jest zbiorowym terminem medycznym opisującym stan patologiczny zakaźnego narządu słuchu.

Najczęstszym jest zapalenie ucha środkowego. Przechwytuje obszar od błony bębenkowej do jamy, w której znajdują się kości słuchowe (młoteczek, kowadełko i strzemię). Większość przypadków dotyczy dzieci w wieku poniżej 5 lat, ale dotyczy to również dorosłych, zwłaszcza tych, którzy doświadczyli nawrotów w dzieciństwie.

  1. bakterie (Pseudomonas i hemofilne pałeczki, gronkowce, pneumokoki);
  2. grzyby z rodzaju Candida.

W leczeniu stosuje się antybiotyki ogólnoustrojowe:

  • penicyliny - Amoksycylina (nazwa handlowa Amosil, Ospamox, Flemoxin), Amoxiclav;
  • cefalosporyny - Cefuroksym (sprzedawany jako Zinnat, Axotin, Zinatsef, Cefurus), Ceftriakson.

W rzadkich przypadkach laryngologiczne są przepisywane dorosłym w grupie fluorochinolonów, na przykład tabletek norfloksacyny.

Skuteczne i lokalne leczenie, które odbywa się w dwóch rodzajach kropli, w tym:

  • tylko antybiotyk (Tsiprofarm, Normaks, Otofa);
  • środek przeciwbakteryjny i kortykosteroid (Sofradex, Kandibiotik). Ma wyraźny efekt przeciwzapalny i przeciwobrzękowy.

Jeśli na błonę śluzową przewodu słuchowego wpływają grzyby, lekarze przepisują połączone maści - Clotrimazole, Pimafucin, Pimafukort.

Wybierając krople do uszu dla dorosłych, niezwykle ważne jest ustalenie, czy nastąpiła perforacja (perforacja) błony bębenkowej, co często ma miejsce w przypadku zapalenia ucha środkowego. W przypadku stwierdzenia przełomu ropnego, pacjent może zostać zaszczepiony tylko jednoskładnikowymi kroplami antybakteryjnymi bez działania znieczulającego i / lub przeciwzapalnego.

Nie można również stosować leczenia miejscowego, które składa się z antybiotyku-aminoglikozydu:

Te składniki aktywne mają działanie ototoksyczne na kosteczki słuchowe i błonę śluzową ucha wewnętrznego, co może prowadzić do utraty słuchu, głuchoty lub zapalenia błon mózgowych.

Dlatego też, ani leczenie ogólnoustrojowe, ani bardziej miejscowe leczenia zapalenia ucha nie można przeprowadzić bez badania i kontroli otolaryngologa.

Antybiotyki w leczeniu dusznicy bolesnej u dorosłych

Ból gardła jest ostrą chorobą zakaźną, której patogeny wpływają na migdałki (często wszystkie węzły chłonne w gardle).

  • wzrost temperatury do wysokich (39-40 g) wartości;
  • silny ból gardła, który występuje niezależnie od aktu połykania;
  • wzrost migdałków podniebiennych (czasami aż do całkowitego zamknięcia);
  • wizualizacja owrzodzeń lub złogów surowiczych na gruczołach i pierścieniu gardłowym pacjenta;
  • zwiększone zatrucie ciała (ból głowy, depresja, apatia, letarg, bladość skóry, tachykardia).

Diagnoza jest dokonywana na podstawie wyników badań bakteryjnych ropnej zawartości gardła, oceny stanu pacjenta i jego epidocjologii (dławica jest podobna do objawów błonicy i szkarlatyny).

Choroba laryngologiczna jest leczona wyłącznie antybiotykami, niewłaściwa lub opóźniona terapia jest obarczona powikłaniami z powodu sedymentacji produktów aktywności bakteryjnej (toksyn) na błonie śluzowej mięśnia sercowego, ścian naczyń krwionośnych, nerek, mózgu. Możliwy jest rozwój endo- i zapalenia mięśnia sercowego, reumatyzmu, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Główne patogeny dławicy piersiowej:

  • Streptococcus - 90% przypadków;
  • gronkowiec - 5%;
  • gronkowiec i paciorkowiec - 5%.

Bardzo rzadko występuje zakażenie Staphylococcus aureus, pneumococcus, mieszaną florą.

Źródłem zakażenia jest zawsze osoba chora, droga przenoszenia jest w powietrzu.

Systemowe leczenie dorosłych odbywa się:

  • penicyliny - Amoksycylina, Amoxiclav - tabletka i forma do wstrzykiwania;
  • Macrodids (w przypadku alergii na penicylinę) - Erytromycyna (stosowana sporadycznie), Sumamed, Zitrolide, Hemomitsin (zazwyczaj kapsułki);
  • cefalosporyny (w ciężkich postaciach ropnego zapalenia migdałków) - Zinnat (kapsułki) Ceftriakson, cefaleksyna (w postaci wstrzyknięć domięśniowych lub dożylnych);
  • fluorochinolony (gdy niemożliwe jest stosowanie leków wymienionych grup) - cyprofloksacyna. Leczy główne patogeny dławicy piersiowej, jednak jest toksyczny, ma wiele przeciwwskazań i skutków ubocznych.

Miejscową terapię u dorosłych przeprowadza się przez irygację gardła preparatami przeciwbakteryjnymi Bioparox, Hexoral i częste płukanie gardłem przy użyciu roztworów Hexoral, Oracept. Wszystko to są leki ze składnikiem antyseptycznym do „punktowego” pomocniczego leczenia dusznicy bolesnej.

Bólów patogenów gardła nie można tłumić tylko za pomocą terapii miejscowej. Lekarz, po postawieniu takiej diagnozy pacjentowi, musi przepisać ogólnoustrojowe środki przeciwbakteryjne!

Często nazywane zapaleniem migdałków migdałków, które może być ostre lub przewlekłe. Według ekspertów ta choroba laryngologiczna rzadko jest „wychwytywana” z zewnątrz, najczęściej samozakażenie następuje z powodu spadku odporności lokalnej lub ogólnej. Osłabienie sił ochronnych wywołuje wzrost warunkowo patogennej flory ustnej części gardła. Zapalenie migdałków występuje regularnie z zębami próchnicznymi, zapaleniem zatok i zapaleniem jamy ustnej.

Leczenie jest podobne do leczenia dławicy piersiowej, w nieskomplikowanych przypadkach przepisywane są antybiotyki.

Antybiotyki w leczeniu chorób laryngologicznych u kobiet w ciąży

Choroby narządów laryngologicznych systematycznie występują u kobiet noszących dziecko. Nie jest to zaskakujące, ponieważ w tym czasie odporność znacznie spada, a sam okres ciąży jest dość długi. Przez 9 miesięcy trudno nie złapać infekcji, która może spowodować zapalenie stawów lub zapalenie ucha.

W ciężkich przypadkach terapia antybakteryjna jest niezbędna, ryzyko infekcji płodu wewnątrzmacicznego i rozwoju złożonych patologii jest zbyt duże.

Co przepisują ci otolaryngolodzy:

  • penicyliny (bez alergii);
  • makrolidy;
  • cefalosporyny (nazwy handlowe opisane powyżej).

Leki z tej grupy przenikają przez barierę łożyskową, ale nie wywierają działania teratogennego na płód. Ponownie, kiedy spotkanie jest ważne i okres ciąży oraz ciężkość choroby i określony przebieg ciąży.

Aminoglikozydy są surowo zabronione (gromadzą się w wątrobie dziecka, wpływają na tworzenie układu kostnego, mają działanie oto- i nefrotoksyczne na płód) i fluorochinolony (niszczą stawy płodowe, niekorzystnie wpływają na pracę szpiku kostnego i układu krwiotwórczego przyszłego niemowlęcia).

Pozostałe grupy leków są dozwolone częściowo, w zależności od trymestru ciąży.

Każdy lek przeciwbakteryjny na choroby laryngologiczne (nawet ujęty na liście warunkowo dozwolonych) powinien być przepisywany kobiecie w ciąży tylko przez lekarza. Specjalista może nie wiedzieć o ciąży pacjenta. Przed przepisaniem leków powiadom swojego lekarza o swojej sytuacji!

Antybiotyki na choroby górnych dróg oddechowych u dorosłych

Antybiotyki w przypadku chorób laryngologicznych są przepisywane tylko w przypadku bakteryjnego charakteru procesu patologicznego. Jeśli przyczyną rozwoju choroby było wniknięcie do organizmu grzybów lub wirusów, terapia antybakteryjna jest uważana za niewłaściwą. Obecnie większość ludzi stara się unikać przyjmowania środków przeciwbakteryjnych, ale jeśli to konieczne, przepisać je sobie. To nieuzasadnione stosowanie takich leków doprowadziło niektóre bakterie do rozwoju oporności na antybiotyki.

Aby leczenie dawało pozytywne wyniki, a nie szkodziło zdrowiu, wszystkie środki terapeutyczne muszą być przeprowadzane zgodnie z zaleceniami medycznymi. Należy rozumieć, że tylko wykwalifikowany specjalista jest w stanie wybrać odpowiednie leki, po określeniu rodzaju patogenu i określeniu jego wrażliwości na substancje przeciwbakteryjne.

Grupy antybiotyków i ich zastosowanie

Najczęściej przepisywane leki przeciwbakteryjne w otolaryngologii należą do takich grup farmakologicznych:

Tego rodzaju leki działają bakteriobójczo i bakteriostatycznie. Pierwsze przyczyniają się do niszczenia bakterii ze względu na szkodliwy wpływ na ich istotne struktury komórkowe. Te ostatnie hamują wzrost i reprodukcję patogennych mikroorganizmów, pozwalając jednocześnie układowi immunologicznemu radzić sobie z infekcją.

Antybiotyk jest raczej poważnym lekiem, dlatego jego receptę należy przeprowadzać zgodnie z niektórymi zasadami:

  1. Przepisanie antybiotykoterapii chorób narządów laryngologicznych powinno być otolaryngologiem lub terapeutą.
  2. Podczas pierwszej wizyty pacjenta należy przeprowadzić empiryczną receptę na antybiotyki, opartą wyłącznie na skargach z sali balowej, wiedzy o naturalnej wrażliwości bakterii i danych epidemiologicznych na temat oporności drobnoustrojów chorobotwórczych w regionie. Ponadto prowadzone są badania nad obecnością bakterii chorobotwórczych i ich wrażliwości na działanie substancji przeciwbakteryjnych.
  3. Jeśli to konieczne, po otrzymaniu wyników testów na podatność patogenów, leczenie jest dostosowywane.
  4. Przy braku dodatniej dynamiki podczas przyjmowania antybiotyku, lek jest zastępowany przez bardziej odpowiedni lek. Można również przepisać powtarzające się testy diagnostyczne.
  5. Leczenie antybiotykami odbywa się przez 7-10 dni. Kurs terapeutyczny musi być zakończony do końca, bez przedwczesnego przerwania leczenia.
  6. Podczas przepisywania antybiotyków należy wziąć pod uwagę poprzednią historię stosowania takich leków.

Bardzo ważne jest wcześniejsze poinformowanie lekarza prowadzącego o równoległych lekach, ponieważ niektóre leki przeciwbakteryjne są niezgodne z innymi lekami.

Antybiotykoterapia zapalenia ucha

Termin zapalenie ucha oznacza proces zapalny zlokalizowany w jednej z sekcji ucha. Proces patologiczny może być zarówno wirusowy, grzybowy, jak i bakteryjny. Leki w obecności zapalenia ucha są wybierane na podstawie rodzaju patogenu, objawów klinicznych choroby i indywidualnych cech pacjenta. Stosowanie antybiotyków jest stosowane w przypadku ostrego i przewlekłego zapalenia, a także w przebiegu złośliwego zapalenia ucha zewnętrznego.

Warto zauważyć, że większość zapalenia ucha środkowego we wczesnych stadiach rozwoju jest podatna na leczenie bez użycia antybiotyków. Z reguły eksperci przepisują takie leki, jeśli bolesne objawy utrzymują się przez 24 godziny.

W przypadku zapalenia ucha często zaleca się przyjmowanie takich środków jak:

  1. Amoksycylina jest półsyntetycznym antybiotykiem o szerokim spektrum działania. Pokazuje aktywność przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym. Lek ma wyraźne działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne, nie wywołuje efektu terapeutycznego w zakażeniach wirusowych.
  2. Amoksycylina / kwas klawulanowy - jest połączonym lekiem o szerokim spektrum działania. Jak sama nazwa wskazuje, główną cechą wyróżniającą ten produkt z poprzedniego jest to, że dwa składniki działają jednocześnie jako składniki aktywne. Razem zapewniają wyraźne działanie antybakteryjne, mają szkodliwy wpływ na aktywność życiową tlenowych gram-dodatnich i tlenowych bakterii Gram-ujemnych. Lek jest aktywnie stosowany w praktyce laryngologicznej w różnych procesach zapalnych, a także w chorobach zakaźnych dolnych dróg oddechowych, infekcjach skóry i tkanek miękkich.

Czas stosowania tych leków może się wahać od 3 do 7 dni, w zależności od ciężkości procesu patologicznego.

Leczenie zapalenia zatok

Zapalenie zatok jest jedną z najczęstszych chorób otolaryngologicznych, charakteryzujących się zapaleniem błony śluzowej zatok przynosowych. Chorobie towarzyszy tworzenie się patologicznego wysięku w zatokach przynosowych, jak również silny ból, oddychanie przez nos i ogólne zatrucie organizmu. Najczęściej nie w pełni wyleczone choroby genezy wirusowej działają jako prowokator rozwoju patologii. W związku z tym potrzeba przepisywania antybiotykoterapii powinna być jak najdokładniej analizowana.

W większości przypadków dojście do infekcji bakteryjnej następuje w trakcie ARVI, na tle której pojawia się nowa fala bolesnych objawów.

W leczeniu zapalenia zatok preferowane są takie leki przeciwbakteryjne:

  1. Azytromycyna jest lekiem przeciwbakteryjnym o szerokim spektrum działania, który wywołuje działanie bakteriostatyczne. Podczas tworzenia wysokich stężeń leków w zapaleniu ma działanie bakteriobójcze.
  2. Cefepim jest środkiem przeciwbakteryjnym przeznaczonym do stosowania ogólnego. Ma szerokie spektrum działania. Przyczynia się do hamowania syntezy enzymów ściany komórkowej bakterii.
  3. Imipenem jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, skutecznym przeciwko bakteriom patogennym Gram-ujemnym i Gram-dodatnim.
  4. Cefotaksym jest półsyntetycznym środkiem należącym do grupy cefalosporyn 3. generacji. Lek jest aktywny wobec większości szczepów bakterii opornych na penicylinę, sulfonamidy, aminoglikozydy.

Z reguły do ​​leczenia procesów zapalnych obejmujących narządy słuchu stosuje się w tabletkach środki przeciwbakteryjne. Ta szczególna forma wydania jest uważana za najwygodniejszą.

Przebieg stosowania takich leków nie powinien przekraczać 10 dni. W przypadku braku pozytywnego efektu na tle ich spożycia, terapia powinna być dostosowana.

Stosowanie antybiotyków w zapaleniu migdałków i zapaleniu gardła

Zapalenie gardła jest chorobą zapalną błony śluzowej i tkanki limfoidalnej gardła. Zapalenie migdałków jest zapaleniem migdałków, które wynika z infiltracji paciorkowcowej lub wirusowej infekcji.

Antybiotyki dla takich chorób laryngologicznych u dorosłych są przepisywane w następujących celach:

  • zmniejszyć nasilenie objawów klinicznych;
  • zapobiegać rozwojowi powikłań reumatycznych;
  • zmniejszyć ryzyko procesu ropnego;
  • zapobiegać rozprzestrzenianiu się zapalenia na sąsiednie organy i tkanki.

Potrzeba terapii antybiotykowej zależy od obecności następujących objawów:

  • bolesność i obrzęk w okolicy węzłów chłonnych;
  • wzrost temperatury;
  • pojawienie się białej płytki nazębnej na migdałkach.

Benzatyna, fenoksymetylopenicylina, benzylopenicylina są stosowane w leczeniu ostrych i nawracających procesów. Alternatywnie można stosować Cefaleksynę, Amoksycylinę, Klawulanian.

Czas trwania leczenia takimi lekami wynosi 7-14 dni, w zależności od ciężkości procesu patologicznego.

Antybiotyki na zapalenie nagłośni

Zapalenie nagłośni jest infekcją nagłośni i otaczających ją tkanek. Jeśli proces zostanie zaniedbany, istnieje możliwość rozwoju niedrożności dróg oddechowych. Choroba ma charakter bakteryjny, więc leczenie prawie zawsze opiera się na użyciu środków przeciwbakteryjnych.

W przypadku tego rodzaju chorób przepisywane są następujące leki: Cefotaksym, Ceftriakson, Amoksycylina, Ampicylina.

Jeśli na tle procesu patologicznego obserwuje się powstawanie ropni w krtani, pacjentowi przepisuje się zabieg chirurgiczny polegający na otwarciu ropni, a następnie ewakuacji ropy.

Środki antybiotykowe

Ważne jest, aby zrozumieć, że antybiotyki w leczeniu chorób laryngologicznych u dorosłych mają szkodliwy wpływ nie tylko na patogeny, ale także na pożyteczne bakterie. Szczególnie agresywnie takie leki wpływają na mikroflorę jelitową, dlatego aby uniknąć rozwoju dysbiozy, probiotyki powinny być stosowane równolegle. Takie środki pozwalają zapewnić równowagę niezbędnych bakterii, otaczają jelita, minimalizują ryzyko zakłóceń mikroflory.

Z reguły zaleca się przyjmowanie Linex, Normoflorin lub Atsipol razem z terapią przeciwbakteryjną.

Ponadto należy pamiętać, że wszystkie antybiotyki wpływają na stan wątroby, dlatego podczas leczenia takimi lekami należy przestrzegać określonej diety, która wyklucza użycie:

  • tłuste potrawy;
  • marynowane i smażone potrawy;
  • pikantne potrawy;
  • napoje alkoholowe i kawowe;
  • mięso wędzone

W przypadku chorób górnych dróg oddechowych należy skonsultować się z wykwalifikowanym specjalistą. Ważne jest, aby zrozumieć, że niepiśmienne stosowanie jakichkolwiek leków, a zwłaszcza leków przeciwbakteryjnych, może znacznie pogorszyć przebieg choroby. Ponadto nie powinniśmy zapominać o negatywnym wpływie takich funduszy na całe ciało. Nie ma potrzeby angażowania się w samoleczenie, ponieważ tylko lekarz może stwierdzić, które antybiotyki będą najbardziej odpowiednie i czy istnieje potrzeba ich stosowania.

Postępowanie zgodnie z zaleceniami medycznymi pozwala szybciej pozbyć się irytującej choroby.

Najbardziej skuteczne antybiotyki stosowane w chorobach laryngologicznych u dorosłych

Patologie górnych dróg oddechowych często powodują, że pacjenci odwiedzają lekarzy ogólnych i otolaryngologów. Przeważnie choroby pojawiają się w zimnej porze roku, kiedy pojawiają się korzystne warunki dla rozprzestrzeniania się zakaźnych patologii układu oddechowego.

Znaczna większość z nich jest spowodowana przez różne patogeny bakteryjne, które wpływają na błonę śluzową górnych dróg oddechowych. W takich sytuacjach konieczne jest przepisanie antybiotyków na choroby laryngologiczne u dorosłych.

Ogólne informacje o antybiotykach

Leki przeciwbakteryjne to grupa leków, które mogą hamować aktywność życiową różnych bakterii. Ich mechanizm działania jest dwojakiego rodzaju:

  • Bakteriobójcze - gdy antybiotyk jest w stanie zakłócić integralność błon komórkowych patogennych bakterii, co prowadzi do ich lizy.
  • Bakteriostatyka - substancja czynna hamuje syntezę białek przez rybosomy, co uniemożliwia dalszą reprodukcję mikroflory. Jednocześnie zwiększa się ich wrażliwość na ochronne reakcje odpornościowe organizmu.

Większość antybiotyków na choroby laryngologiczne jest przepisywana doustnie. Tak więc dużą rolę odgrywa również biodostępność leku - wskaźnik (w procentach), który charakteryzuje, jak wiele przyjmowanych leków przechodzi do krążenia ogólnego. Wpływ na to ma czas przyjmowania środka przeciwbakteryjnego, stosowanie innych leków, obecność ostrych lub przewlekłych patologii u pacjenta.

Stosowanie antybiotyków w praktyce klinicznej znacznie poprawiło rokowanie nawet dla najtrudniejszych pacjentów. Obawa wielu pacjentów i ich krewnych o niepożądane działanie tych leków jest często bardzo przesadzona. Dlatego ważna jest rola lekarza - można wyjaśnić pacjentowi lub jego krewnym potrzebę terapii antybiotykowej.

Zasady doboru antybiotyków do patologii laryngologicznej

Kilka czynników wpływa na wybór środka przeciwbakteryjnego przez lekarza prowadzącego dla konkretnego pacjenta. Przede wszystkim specyfika patogenów bakteryjnych w chorobach górnych dróg oddechowych u dorosłych.

Jak wykazały liczne badania, najczęstszymi przyczynami są gronkowce, paciorkowce, meningokoki, maczugowce, prątki hemofilne, enterobakterie, moraxellae i pałeczki pseudomonas.

Dlatego konieczne jest wybranie antybiotyków, które są wykorzystywane tak skutecznie, jak to możliwe, przeciwko tej florze bakteryjnej.

Drugim ważnym czynnikiem jest ogólny stan pacjenta, obecność powikłań, wad rozwojowych lub przewlekłych patologii u pacjenta. Przy stosunkowo łagodnych patologiach, bez ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, leczenie rozpoczyna się od bardziej powszechnych antybiotyków (penicyliny, makrolidy, cefalosporyny pierwszej generacji).

Jeśli pacjent ma przewlekłe patologie (cukrzyca, stany niedoboru odporności, choroba wieńcowa, patologie zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności wątroby lub nerek), poważne powikłania (uogólnienie procesu zakaźnego - posocznica) - dają pierwszeństwo bardziej specjalistycznym lekom przeciwbakteryjnym.

Poważnym problemem ostatnich dziesięcioleci jest rozwój oporności na antybiotyki u różnych bakterii. To sprawia, że ​​stosowanie wielu leków jest nieskuteczne. Niektóre szczepy Staphylococcus aureus w badaniach wykazały oporność nawet na rezerwę leków przeciwbakteryjnych. Jedynym aktywnym lekiem w takich przypadkach jest antybiotyk polipeptydowy kolistyna.

Wskazania do stosowania antybiotyków

Tylko wykwalifikowany lekarz (lekarz ogólny, laryngolog) decyduje o wyznaczeniu leków przeciwbakteryjnych w zakażeniach laryngologicznych.

Przed podjęciem tej decyzji musi ocenić skargi i ogólny stan pacjenta. Wśród objawów, które mogą wskazywać na patologię bakteryjną, są:

  • wzrost temperatury do wskaźników sub- lub gorączkowych;
  • ogólny zespół zatrucia;
  • produktywny kaszel;
  • ból gardła;
  • obrzęk migdałków, pojawienie się ropnych wydzielin na ich powierzchni;
  • ból ucha, uczucie duszności i utrata słuchu.

Ponadto brane są pod uwagę znaki laboratoryjne. W przypadku patologii bakteryjnej liczba leukocytów i neutrofili zwykle wzrasta w ogólnej analizie krwi, zwiększa się ESR (szybkość sedymentacji erytrocytów), a formuła leukocytów przesuwa się w lewo.

Konieczne jest wykonanie złotego standardu diagnozy - badania bakteriologicznego wymazu z tylnej części nosogardzieli, migdałków, plwociny. Celem testu jest wiarygodne ustalenie rodzaju patogenu bakteryjnego u konkretnego pacjenta. Dodatkowo badana jest wrażliwość patogenu na poszczególne leki przeciwbakteryjne. Jedną z wad tej metody jest konieczność oczekiwania na 2-3 dni w sytuacji, w której należy natychmiast przeprowadzić terapię. Dlatego antybiotyki są prawie zawsze przepisywane na podstawie doświadczeń empirycznych.

Lekarz musi również zebrać historię stosowania antybiotyków dla konkretnego pacjenta.

Konieczne jest uniknięcie powołania pojedynczego leku przeciwbakteryjnego na krótki okres czasu.

Zasady terapii antybiotykowej

Przepisując antybiotyki, należy przestrzegać kilku prostych zasad. Nie można przyjmować leków przeciwbakteryjnych samodzielnie, bez konsultacji z wykwalifikowanym lekarzem. Trudno jest pacjentowi obiektywnie ocenić swój stan i potrzebę przyjęcia jednego lub drugiego leku. Gdy samoleczenie jest znacznie częstsze, skutki uboczne.

Konieczne jest przestrzeganie trybu antybiotyku. Lek należy przyjmować w wyraźnie oznaczonym czasie każdego dnia. Po pominięciu odbioru należy jak najszybciej przyjąć pominiętą dawkę i kontynuować leczenie w trybie standardowym. Konieczne jest picie pigułki tylko ze zwykłą wodą, ponieważ inne napoje (kawa, sok, soda) mogą zmienić farmakologiczne właściwości leku.

Ocena skuteczności antybiotykoterapii odbywa się poprzez analizę objawów klinicznych. Jeśli po 3 dniach wystąpi regresja objawów klinicznych, wyciąga się wniosek dotyczący prawidłowego wyboru leków. W przypadku braku dodatniej dynamiki u pacjenta zaleca się zmianę leku przeciwbakteryjnego.

Jeśli uzyskuje się dane na temat wyników badań mikrobiologicznych, to zgodnie z ich wynikami można dokonać korekty leków. Minimalny czas trwania antybiotykoterapii wynosi 3 dni (przy leczeniu makrolidami i bez powikłań). W niektórych przypadkach czas trwania antybiotyków wynosi 2-3 tygodnie. Ważne jest, aby prowadzić terapię, dopóki pacjent nie zostanie całkowicie wyleczony, aby uniknąć cofnięcia się patologii.

Gdy antybiotykoterapia jest często stosowana stopniowo, metoda leczenia.

Polega na tym, że najpierw w szpitalu pacjentowi przepisuje się lek w postaci do wstrzykiwania do podawania dożylnego lub domięśniowego. Po wypisie ze szpitala, gdy stan pacjenta ulega znacznej poprawie, ten sam antybiotyk jest przepisywany do użytku domowego, ale w tabletkach, kapsułkach lub syropie.

Grupy antybiotykowe dla dorosłych zakażeń laryngologicznych

Penicyliny

Bardzo często leczenie różnych patologii narządów laryngologicznych rozpoczyna się od historycznie pierwszej grupy antybiotyków - penicylin. Należą do grupy leków beta-laktamowych, które mają wyraźne działanie bakteriobójcze na wiele różnych patogenów.

Istnieją formy do podawania doustnego i do podawania pozajelitowego. Penicyliny sprawdziły się w leczeniu zakażeń bakteryjnych u kobiet w ciąży, pacjentów w podeszłym wieku, w okresie laktacji, ponieważ praktycznie nie wywierają działania toksycznego na główne układy funkcjonalne organizmu. Najczęściej używane są następujące osoby:

  • penicylina;
  • amoksycylina;
  • ampicylina;
  • połączenie amoksycyliny i kwasu klawulanowego.

Penicyliny są zwykle przepisywane na niepowikłane patologie - zapalenie nosogardzieli, zapalenie migdałków, zapalenie krtani. Wśród ich niedociągnięć wyróżnia się zazwyczaj wysoka odporność wielu patogenów, które powstały w ciągu dziesięcioleci ich stosowania. Najbardziej niebezpiecznym efektem ubocznym przy mianowaniu penicylin jest rozwój reakcji alergicznych o różnym stopniu złożoności.

Dlatego zawsze przed pierwszą wizytą leku konieczne jest przeprowadzenie testu na nadwrażliwość na lek.

Cefalosporyny

Cefalosporyny, takie jak penicyliny, należą do grupy antybiotyków beta-laktamowych. Te leki przeciwbakteryjne są szczególnie popularne w szpitalach. Cefalosporyny mają działanie bakteriobójcze, których zakres jest całkiem inny w różnych pokoleniach leków (obecnie jest ich 5).

Cefalosporyny stosuje się głównie z kilkoma wyjątkami, domięśniowo lub dożylnie. Wskazania do wizyty mają znacznie szersze niż penicyliny: zapalenie ucha, zapalenie zatok, różne formy bólów gardła, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie krtani. Ponadto cefalosporyny są stosowane przed i po zabiegu, aby zapobiec ewentualnym powikłaniom. W leczeniu chorób laryngologicznych zaleca się następujące leki z tej grupy:

Problem oporności na antybiotyki dla najnowszych generacji cefalosporyn jest nieco mniej ostry. Mogą być również przepisywane ostrożnie kobietom w ciąży od najmłodszych lat. Jednak dość często przy ich stosowaniu mogą wystąpić reakcje alergiczne, dlatego, podobnie jak w przypadku penicylin, konieczne jest przeprowadzenie badania obecności nadwrażliwości przed pierwszym użyciem.

Makrolidy

Makrolidy - grupa leków najczęściej przepisywanych przez otolaryngologów podczas pierwszej wizyty u nich pacjenta. Powody są proste - niska toksyczność, łatwość stosowania leków w tej grupie (przebieg terapii trwa zwykle 3-5 dni) i niewielkie ryzyko działań niepożądanych.

Makrolidy blokują syntezę białka przez komórki bakteryjne, a tym samym uniemożliwiają ich dalsze rozmnażanie. Mają unikalne właściwości farmakologiczne: zdolność do gromadzenia się w zaatakowanych tkankach organizmu (stężenie w nich może być 10 razy wyższe niż analogiczny wskaźnik we krwi).

Również dla makrolidów charakterystyczny długi okres wydalania z organizmu. Najczęściej produkowane w postaci kapsułek, tabletek lub syropu dla dzieci. Wśród wskazań znajdują się zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie ucha środkowego bez powikłań, bakteryjny nieżyt nosa i zapalenie zatok. Najczęściej przepisywanymi makrolidami są:

  • azytromycyna;
  • klarytromycyna;
  • jozamycyna;
  • spiramycyna.

Wśród działań niepożądanych odnotowano przejściowy wzrost aktywności enzymów wątrobowych, depresję hematopoetyczną i objawy dyspeptyczne, które zwykle ustępują po zakończeniu leczenia.

Fluorochinolony

Fluorochinolony - grupa leków przeciwbakteryjnych o wyraźnym działaniu bakteriobójczym. Charakteryzują się dobrymi wskaźnikami wydajności w sytuacjach, w których antybiotyki pierwszej linii nie miały pożądanego pozytywnego efektu.

Zakres działania fluorochinolonów obejmuje większość bakterii Gram-ujemnych i szczepów gronkowców. Te antybiotyki przenikają przez barierę łożyskową i mogą wywierać toksyczny wpływ na płód z powodu tego, co są stosowane u kobiet w ciąży tylko ze względów zdrowotnych.

Terapię fluorochinolonową przeprowadza się zwykle w warunkach stacjonarnych pod kontrolą parametrów funkcjonalnych organizmu. Te antybiotyki są przepisywane w sytuacjach, gdy wymaga tego poważny stan pacjenta (zwykle z powodu powikłań leżących u podstaw patologii). Najczęściej używasz jednego z następujących leków:

  • cyprofloksacyna;
  • lomefloksacyna;
  • sparfloksacyna;
  • hemifloksacyna;
  • moksyfloksacyna.

Fluorochinolony z ich układowym stosowaniem mogą niekorzystnie wpływać na funkcjonowanie układów wydalniczych i wątrobowo-żółciowych organizmu. Dlatego nie są zalecane w obecności zaburzeń czynnościowych wątroby i nerek u dorosłych.

Czasami powodują objawy neurotoksyczne (ból głowy, zawroty głowy, szum w uszach), zaburzenia dyspeptyczne i bóle mięśni.

Karbapenemy

Karbapenemy są antybiotykami w chorobach górnych dróg oddechowych. Są przedstawicielami leków beta-laktamowych o działaniu bakteriobójczym na florę chorobotwórczą. Karbapenemy wnikają dobrze do tkanek ciała, a także przez barierę krew-mózg. Główni przedstawiciele karbapenemów:

Głównym wskazaniem do ich celu jest uogólnienie zakażenia (posocznica). W tym patologicznym procesie bakterie aktywnie przenikają z pierwotnego źródła zapalenia w narządach laryngologicznych do krwi i rozprzestrzeniają się po całym ciele, co prowadzi do porażki różnych narządów i układów.

Według statystyk Staphylococcus aureus jest najczęstszym czynnikiem powodującym sepsę, której wiele szczepów rozwinęło oporność na główne leki przeciwbakteryjne. Karbapenemy pozostają aktywne i dlatego pozostają lekami z wyboru w takich sytuacjach.

Wideo

Film opowiada, jak szybko leczyć przeziębienie, grypę lub ARVI. Opinia doświadczonego lekarza.

Antybiotyki do leczenia narządów laryngologicznych

Antybiotyki w przypadku chorób laryngologicznych są przepisywane tylko w przypadku bakteryjnego charakteru procesu patologicznego. Jeśli przyczyną rozwoju choroby było wniknięcie do organizmu grzybów lub wirusów, terapia antybakteryjna jest uważana za niewłaściwą. Obecnie większość ludzi stara się unikać przyjmowania środków przeciwbakteryjnych, ale jeśli to konieczne, przepisać je sobie. To nieuzasadnione stosowanie takich leków doprowadziło niektóre bakterie do rozwoju oporności na antybiotyki.

Aby leczenie dawało pozytywne wyniki, a nie szkodziło zdrowiu, wszystkie środki terapeutyczne muszą być przeprowadzane zgodnie z zaleceniami medycznymi. Należy rozumieć, że tylko wykwalifikowany specjalista jest w stanie wybrać odpowiednie leki, po określeniu rodzaju patogenu i określeniu jego wrażliwości na substancje przeciwbakteryjne.

Grupy antybiotyków i ich zastosowanie

Najczęściej przepisywane leki przeciwbakteryjne w otolaryngologii należą do takich grup farmakologicznych:

  • makrolidy;
  • fluorochinolony;
  • penicyliny;
  • cefalonosporyny;
  • aminoglikozydy.

Tego rodzaju leki działają bakteriobójczo i bakteriostatycznie. Pierwsze przyczyniają się do niszczenia bakterii ze względu na szkodliwy wpływ na ich istotne struktury komórkowe. Te ostatnie hamują wzrost i reprodukcję patogennych mikroorganizmów, pozwalając jednocześnie układowi immunologicznemu radzić sobie z infekcją.

Antybiotyk jest raczej poważnym lekiem, dlatego jego receptę należy przeprowadzać zgodnie z niektórymi zasadami:

  1. Przepisanie antybiotykoterapii chorób narządów laryngologicznych powinno być otolaryngologiem lub terapeutą.
  2. Podczas pierwszej wizyty pacjenta należy przeprowadzić empiryczną receptę na antybiotyki, opartą wyłącznie na skargach z sali balowej, wiedzy o naturalnej wrażliwości bakterii i danych epidemiologicznych na temat oporności drobnoustrojów chorobotwórczych w regionie. Ponadto prowadzone są badania nad obecnością bakterii chorobotwórczych i ich wrażliwości na działanie substancji przeciwbakteryjnych.
  3. Jeśli to konieczne, po otrzymaniu wyników testów na podatność patogenów, leczenie jest dostosowywane.

Bardzo ważne jest wcześniejsze poinformowanie lekarza prowadzącego o równoległych lekach, ponieważ niektóre leki przeciwbakteryjne są niezgodne z innymi lekami.

Antybiotykoterapia zapalenia ucha

Termin zapalenie ucha oznacza proces zapalny zlokalizowany w jednej z sekcji ucha. Proces patologiczny może być zarówno wirusowy, grzybowy, jak i bakteryjny. Leki w obecności zapalenia ucha są wybierane na podstawie rodzaju patogenu, objawów klinicznych choroby i indywidualnych cech pacjenta. Stosowanie antybiotyków jest stosowane w przypadku ostrego i przewlekłego zapalenia, a także w przebiegu złośliwego zapalenia ucha zewnętrznego.

Warto zauważyć, że większość zapalenia ucha środkowego we wczesnych stadiach rozwoju jest podatna na leczenie bez użycia antybiotyków. Z reguły eksperci przepisują takie leki, jeśli bolesne objawy utrzymują się przez 24 godziny.

W przypadku zapalenia ucha często zaleca się przyjmowanie takich środków jak:

Czas stosowania tych leków może się wahać od 3 do 7 dni, w zależności od ciężkości procesu patologicznego.

Leczenie zapalenia zatok

Zapalenie zatok jest jedną z najczęstszych chorób otolaryngologicznych, charakteryzujących się zapaleniem błony śluzowej zatok przynosowych. Chorobie towarzyszy tworzenie się patologicznego wysięku w zatokach przynosowych, jak również silny ból, oddychanie przez nos i ogólne zatrucie organizmu. Najczęściej nie w pełni wyleczone choroby genezy wirusowej działają jako prowokator rozwoju patologii. W związku z tym potrzeba przepisywania antybiotykoterapii powinna być jak najdokładniej analizowana.

W większości przypadków dojście do infekcji bakteryjnej następuje w trakcie ARVI, na tle której pojawia się nowa fala bolesnych objawów.

W leczeniu zapalenia zatok preferowane są takie leki przeciwbakteryjne:

  1. Azytromycyna jest lekiem przeciwbakteryjnym o szerokim spektrum działania, który wywołuje działanie bakteriostatyczne. Podczas tworzenia wysokich stężeń leków w zapaleniu ma działanie bakteriobójcze.
  2. Cefepim jest środkiem przeciwbakteryjnym przeznaczonym do stosowania ogólnego. Ma szerokie spektrum działania. Przyczynia się do hamowania syntezy enzymów ściany komórkowej bakterii.
  3. Imipenem jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania, skutecznym przeciwko bakteriom patogennym Gram-ujemnym i Gram-dodatnim.
  4. Cefotaksym jest półsyntetycznym środkiem należącym do grupy cefalosporyn 3. generacji. Lek jest aktywny wobec większości szczepów bakterii opornych na penicylinę, sulfonamidy, aminoglikozydy.

Z reguły do ​​leczenia procesów zapalnych obejmujących narządy słuchu stosuje się w tabletkach środki przeciwbakteryjne. Ta szczególna forma wydania jest uważana za najwygodniejszą.

Przebieg stosowania takich leków nie powinien przekraczać 10 dni. W przypadku braku pozytywnego efektu na tle ich spożycia, terapia powinna być dostosowana.

Stosowanie antybiotyków w zapaleniu migdałków i zapaleniu gardła

Zapalenie gardła jest chorobą zapalną błony śluzowej i tkanki limfoidalnej gardła. Zapalenie migdałków jest zapaleniem migdałków, które wynika z infiltracji paciorkowcowej lub wirusowej infekcji.

Antybiotyki dla takich chorób laryngologicznych u dorosłych są przepisywane w następujących celach:

  • zmniejszyć nasilenie objawów klinicznych;
  • zapobiegać rozwojowi powikłań reumatycznych;
  • zmniejszyć ryzyko procesu ropnego;
  • zapobiegać rozprzestrzenianiu się zapalenia na sąsiednie organy i tkanki.

Potrzeba terapii antybiotykowej zależy od obecności następujących objawów:

  • bolesność i obrzęk w okolicy węzłów chłonnych;
  • wzrost temperatury;
  • pojawienie się białej płytki nazębnej na migdałkach.

Benzatyna, fenoksymetylopenicylina, benzylopenicylina są stosowane w leczeniu ostrych i nawracających procesów. Alternatywnie można stosować Cefaleksynę, Amoksycylinę, Klawulanian.

Czas trwania leczenia takimi lekami wynosi 7-14 dni, w zależności od ciężkości procesu patologicznego.

Antybiotyki na zapalenie nagłośni

Zapalenie nagłośni jest infekcją nagłośni i otaczających ją tkanek. Jeśli proces zostanie zaniedbany, istnieje możliwość rozwoju niedrożności dróg oddechowych. Choroba ma charakter bakteryjny, więc leczenie prawie zawsze opiera się na użyciu środków przeciwbakteryjnych.

W przypadku tego rodzaju chorób przepisywane są następujące leki: Cefotaksym, Ceftriakson, Amoksycylina, Ampicylina.

Jeśli na tle procesu patologicznego obserwuje się powstawanie ropni w krtani, pacjentowi przepisuje się zabieg chirurgiczny polegający na otwarciu ropni, a następnie ewakuacji ropy.

Środki antybiotykowe

Ważne jest, aby zrozumieć, że antybiotyki w leczeniu chorób laryngologicznych u dorosłych mają szkodliwy wpływ nie tylko na patogeny, ale także na pożyteczne bakterie. Szczególnie agresywnie takie leki wpływają na mikroflorę jelitową, dlatego aby uniknąć rozwoju dysbiozy, probiotyki powinny być stosowane równolegle. Takie środki pozwalają zapewnić równowagę niezbędnych bakterii, otaczają jelita, minimalizują ryzyko zakłóceń mikroflory.

Z reguły zaleca się przyjmowanie Linex, Normoflorin lub Atsipol razem z terapią przeciwbakteryjną.

Ponadto należy pamiętać, że wszystkie antybiotyki wpływają na stan wątroby, dlatego podczas leczenia takimi lekami należy przestrzegać określonej diety, która wyklucza użycie:

  • tłuste potrawy;
  • marynowane i smażone potrawy;
  • pikantne potrawy;
  • napoje alkoholowe i kawowe;
  • mięso wędzone

W przypadku chorób górnych dróg oddechowych należy skonsultować się z wykwalifikowanym specjalistą. Ważne jest, aby zrozumieć, że niepiśmienne stosowanie jakichkolwiek leków, a zwłaszcza leków przeciwbakteryjnych, może znacznie pogorszyć przebieg choroby. Ponadto nie powinniśmy zapominać o negatywnym wpływie takich funduszy na całe ciało. Nie ma potrzeby angażowania się w samoleczenie, ponieważ tylko lekarz może stwierdzić, które antybiotyki będą najbardziej odpowiednie i czy istnieje potrzeba ich stosowania.

Postępowanie zgodnie z zaleceniami medycznymi pozwala szybciej pozbyć się irytującej choroby.

Kiedy potrzebne są antybiotyki?

W otolaryngologii antybiotyki są przepisywane w przypadku chorób zapalnych górnych dróg oddechowych, które są spowodowane działaniem bakterii, jeśli istnieje wysokie ryzyko wystąpienia powikłań.

Nieżyt nosa i zapalenie krtani często mają wirusową etiologię pochodzenia, ale zapalenie zatok, ból gardła i zapalenie ucha są bakteryjne.

Antybiotyki należy przyjmować tylko wtedy, gdy wiadomo, że choroba jest wywoływana przez bakterie. Aby zwalczać infekcje i wirusy, warto zażywać leki przeciwwirusowe.

Rzadko przeziębienia lekarz przepisuje antybiotyk. Jest to dopuszczalne tylko w przypadkach, gdy sam układ odpornościowy nie może walczyć z patogenami.

Bez antybiotyków nie można zrobić, jeśli grypa lub infekcja układu oddechowego przyczyniły się do rozwoju ropnego zapalenia migdałków, ostrego zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc.

Grupy antybiotykowe

Wszystkie leki przeciwbakteryjne dzielą się na:

  • Bakteriostatyczne. Zatrzymują proliferację bakterii, ale mikroorganizmy nie niszczą całkowicie, funkcję tę powinien spełniać układ odpornościowy.
  • Bakteriobójcze. Zniszcz bakterie.

Pierwsza grupa jest mniej nieszkodliwa dla ciała.

Istnieją następujące grupy antybiotyków:

  • Penicyliny Należą do klasy antybiotyków β-laktamowych. Substancja przenika do komórek, pomaga w szkarlatnie, bólach gardła i zapaleniu płuc. Wady obejmują fakt, że penicylina jest szybko wydalana z organizmu.
  • Cefalosporyny. Należą do tej samej klasy co penicyliny. Istnieją 3 pokolenia cefalosporyn. Do leczenia laryngologicznego odpowiednie są choroby pierwszego pokolenia, a mianowicie cefalotyna, cefazolina i cefaleksyna.
  • Aminoglikozydy. Są to leki o szerokim spektrum działania. Są bardzo toksyczne, ale skuteczne nawet w przypadku gruźlicy. Monomityna, streptomycyna i gentamycyna należą do nich.
  • Makrolidy. Ta grupa leków jest najbezpieczniejsza. Makrolidy mogą być stosowane przez długi czas, są dozwolone w leczeniu małych dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią, a także pacjentów uczulonych na penicyliny i cefalosporyny. Najpopularniejszymi lekami są erytromycyna i azytromycyna.
  • Fluorochinolony. Są to antybiotyki o szerokim spektrum działania, które nie mają naturalnego odpowiednika. Są 2 pokolenia. Ofloksacyna i cyprofloksacyna należą do pierwszej, lewofloksacyna i sparfloksacyna należą do drugiej.

Przepisz lek powinien być tylko lekarzem.

Antybiotyki dla dorosłych i dzieci

Leki przeciwbakteryjne są przepisywane dla umiarkowanych do ciężkich postaci chorób górnych dróg oddechowych, którym towarzyszy wysoka temperatura ciała, ból gardła lub zatok nosowych.

Leczenie u dzieci i dorosłych odbywa się za pomocą tych samych leków. Różnica polega tylko na dawkowaniu.

Leczenie zapalenia ucha środkowego

Zapalenie ucha to zapalenie ucha. Ciężkie ostre i przewlekłe postacie tej choroby są leczone antybiotykami, medium i światło można wyleczyć innymi lekami. Więcej o zapaleniu ucha środkowego →

Amoksycylina lub aksetyl cefuroksymu wykazały największą skuteczność. Leki te często powodują reakcję alergiczną, w przypadku alergii można stosować azytromycynę lub klarytromycynę.

Leczenie zapalenia zatok

Zapalenie zatok to zapalenie zatok przynosowych. Taka choroba może mieć pochodzenie wirusowe i bakteryjne. Więcej o zapaleniu zatok →

Leczenie antybiotykami powinno rozpocząć się po badaniu na obecność flory bakteryjnej, jeśli po 10 dniach leczenia konwencjonalnymi środkami nie ma poprawy. Czytaj więcej

Jeśli choroba objawia się słabymi objawami (przekrwienie błony śluzowej nosa, wydzielina śluzowa z przewodów nosowych i niewielkim wzrostem temperatury ciała), to najprawdopodobniej jest to raczej infekcja wirusowa niż bakteryjna. Antybiotyki nie są wskazane.

Leki przeciwbakteryjne:

  • Amoxiclav
  • Azytromycyna.
  • Amoksycylina.
  • Cefoksym
  • Meropenem.
  • Imipenem.

Środki te mogą leczyć wszystkie rodzaje zapalenia zatok: zapalenie zatok, zapalenie czołowe, zapalenie kręgosłupa i zapalenie sitowe. Prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych jest minimalne, więc leki te można stosować u dzieci. Przebieg leczenia wynosi 3-10 dni. Przeczytaj więcej o leczeniu zapalenia zatok przy pomocy antybiotyków →

W leczeniu zapalenia zatok przy pomocy antybiotyków należy jednocześnie zastosować środki do drenażu zatok przynosowych. W przeciwnym razie choroba może stać się przewlekła.

Leczenie zapalenia gardła

Zapalenie gardła to zapalenie gardła, często pochodzenia wirusowego.

Przygotowania:

  • Fenoksymetylopenicylina.
  • Amoksycylina.
  • Amoxiclav
  • Augmentin.
  • Penicylina benzylowa.
  • Azytromycyna.
  • Klindamycyna.

Przebieg leczenia wynosi 7-14 dni. Przeczytaj więcej o leczeniu zapalenia gardła antybiotykami →

Leczenie dusznicy bolesnej

Paciorkowcowe zapalenie migdałków (ból gardła) należy leczyć amoksycyliną, klawulanianem, penicyliną, Flemoxinem Solutabem, Amosinem, Ekobomą lub Hikontsilomem.

Niemożliwe jest leczenie bólu gardła silnymi lekami z klasy cefalosporyn lub fluorochinolami.

Ogólne zasady użytkowania

Konieczne jest przyjmowanie leków przeciwbakteryjnych dopiero po otrzymaniu wyników badania flory bakteryjnej.
Cechy stosowania antybiotyków w leczeniu narządów laryngologicznych:

  • Przebieg terapii wynosi 7-10 dni, nie można przegapić dni lub czasu przyjęcia. Leczenie musi być zakończone, jeśli nie jest w pełni leczone, możliwe są nawroty.
  • Jeśli po 2 dniach terapii antybiotykowej nie ma efektu, lek należy zmienić.
  • Dla dzieci zaleca się stosowanie antybiotyków w postaci proszku lub tabletek.
  • Jeśli wystąpią działania niepożądane w postaci alergii lub ciężkiej niestrawności, należy przerwać przyjmowanie środków i skonsultować się z lekarzem.
  • Czas trwania i schemat leczenia powinny być ustalone przez otolaryngologa, samoleczenie jest niedopuszczalne.

Ponieważ antybiotyki mają wiele skutków ubocznych, przed ich użyciem musisz upewnić się, że nie jesteś uczulony na określoną klasę leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Leki antybakteryjne zabijają nie tylko patogenne, ale także użyteczne mikroorganizmy. Po przebiegu leczenia zmniejszają się mechanizmy obronne organizmu, zaburza się pracę przewodu pokarmowego.

Efekt antybiotyków jest silny, więc przed ich użyciem należy dokładnie przeczytać instrukcje, aw żadnym wypadku nie należy przyjmować tych leków, jeśli istnieją przeciwwskazania:

  • ciąża i laktacja;
  • reakcje alergiczne;
  • choroby przewodu pokarmowego;
  • żółtaczka cholestatyczna, zapalenie wątroby i inne poważne choroby wątroby;
  • niewydolność nerek.

Nie można łączyć antybiotyków z alkoholem, a także leków zawierających ergotaminę i dihydroergotaminę.

Jeśli przez tydzień nie ustąpią przeziębienia, którym towarzyszy silny ból gardła, katar i przekrwienie błony śluzowej nosa, warto porozmawiać o dodaniu infekcji bakteryjnej. Bakterie nie są w stanie pokonać organizmu, więc trzeba pić antybiotyki.

Autor: Oksana Belokur, lekarz,
specjalnie dla Moylor.ru

Wskazania

W przypadkach, gdy pacjent cierpi na następujące choroby, terminowe przyjmowanie środków przeciwbakteryjnych staje się niezbędne:

  1. Ropne zapalenie ucha środkowego jest powszechną chorobą otorynolaryngologiczną, ropnym zapaleniem ucha środkowego z udziałem wszystkich jego oddziałów anatomicznych w procesie patologicznym.
  2. Angina jest chorobą zakaźną z lokalnymi objawami w postaci ostrego zapalenia składników pierścienia chłonnego limfatycznego, najczęściej migdałków, wywołanych przez paciorkowce lub gronkowce, rzadziej przez inne mikroorganizmy, wirusy i grzyby.
  3. Ostre zapalenie migdałków.
  4. Zapalenie zatok - zapalenie błony śluzowej jednego lub więcej zatok przynosowych. Może wystąpić jako powikłanie w przypadku ostrego przeziębienia, grypy, innych chorób zakaźnych, a także po urazach twarzy.

Czym są antybiotyki dla narządów laryngologicznych?

Różnice antybiotykowe

Leki przeciwbakteryjne dzielą się na kilka grup terapeutycznych:

  1. Aminoglikozydy są lekami nefro- i ototoksycznymi, które są skuteczne przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, które powodują choroby przenoszone drogą płciową, a także zapaleniu opon mózgowych i uszkodzeniu narządów trawiennych. Te środki przeciwbakteryjne nie są stosowane w chorobach otolaryngologicznych u dzieci i dorosłych pacjentów ze względu na ich niską skuteczność i dużą listę działań niepożądanych.
  2. Sulfonamidy są ogólnoustrojowymi środkami przeciwbakteryjnymi o szerokim spektrum działania. Szkodliwy wpływ na Clostridia, Listeria, pierwotniaki i chlamydie. W leczeniu chorób laryngologicznych sulfonamidy są niezwykle rzadkie. Z reguły, jeśli masz nadwrażliwość na fluorochinolony i leki z grupy penicylin.
  3. Penicyliny są aktywne przeciwko bakteriom Gram-dodatnim i Gram-ujemnym, dlatego są szeroko stosowane w praktyce laryngologicznej w leczeniu dorosłych pacjentów i dzieci. Mają niewiele przeciwwskazań, ale mogą wywołać poważne alergie.
  4. Cefalosporyny mają działanie bakteriobójcze. Stosowany do eliminacji paciorkowców i gronkowców, które w większości przypadków powodują ból gardła, zapalenie zatok i zapalenie ucha.
  5. Makrolidy są najbezpieczniejszymi środkami przeciwbakteryjnymi. Dobrze wyeliminuj mykoplazmy, chlamydię. Mają działanie bakteriostatyczne.
  6. Fluorochinolony są najpopularniejszymi wysoce skutecznymi lekami przeciwbakteryjnymi o szerokim spektrum działania. Pomóż w pokonaniu meningokoków, gronkowców. Zakazane podczas ciąży, karmienia piersią, leki mają obszerną listę niepożądanych reakcji.

Lekarz specjalista decyduje o przepisywaniu leków z określonej grupy na choroby otolaryngologiczne, na podstawie zaleceń metodologicznych, jak również historii wywiadu, informacji na temat skuteczności wcześniej stosowanych leków i reakcji na przepisane leki. Jakie antybiotyki są stosowane w chorobach laryngologicznych u dorosłych pacjentów?

Środki przeciwbakteryjne do eliminacji zapalenia zatok u dorosłych

Zapalenie zatok to proces zapalny błony, który dotyka zatok nosowych. W miejscu wystąpienia następującego zapalenia:

  1. Zapalenie zatok - porażka zatok szczękowych.
  2. Zapalenie jelit - zapalenie błony śluzowej komórek sitowych.
  3. Choroba czołowa - choroba, w której proces zapalny rozwija się w błonie śluzowej zatoki czołowej.
  4. Zapalenie kręgosłupa - ostre lub przewlekłe zapalenie błony śluzowej klinowej zatoki przynosowej.

Zapalenie zatok u dorosłych pacjentów i dzieci może być ostre lub przewlekłe, główne objawy choroby w ostrej fazie:

  • ropne wydzieliny z nosa;
  • hipertermia - przegrzanie, nagromadzenie nadmiaru ciepła w organizmie człowieka wraz ze wzrostem temperatury ciała spowodowanej czynnikami zewnętrznymi, które utrudniają przekazywanie ciepła do środowiska zewnętrznego;
  • pulsujący ból w okolicy czołowej, powyżej górnej szczęki, który pogarsza się, gdy głowa jest opuszczona. Ból może nasilić nawet zimny wiatr wiejący w twarz.

Choroba w postaci przewlekłej może mieć niewyraźny obraz z mniej wyraźnymi objawami. Niewłaściwe i przedwczesne leczenie choroby może wywołać zapalenie opon mózgowych i posocznicę. Czasami te komplikacje są śmiertelne dla pacjenta.

Penicyliny

Ogólnoustrojowe leczenie zapalenia zatok przeprowadza się po otrzymaniu wyników badań, ale jeśli nie ma czasu na czekanie, laryngolog wybiera antybiotyk o szerokim spektrum dla grupy penicylin, na przykład:

„Amoksycylina” - lek o szerokim spektrum działania, ale

, jeśli jego skuteczność w konkretnej sytuacji jest niewielka, terapię dostosowuje się za pomocą Amoxiclav, chronionego środka przeciwbakteryjnego, w którym główny pierwiastek śladowy jest uzupełniony kwasem klawulanowym.

Zarówno „Amoksycylina”, jak i „Amoxiclav” są dobrze wchłaniane w żołądku i jelitach, rozprzestrzeniając się przez wszystkie tkanki ciała. Pochodne leki z moczem, więc głównym przeciwwskazaniem do ich stosowania - pokonanie układu wydalniczego i ogólna nietolerancja substancji czynnej.

Konieczne jest stosowanie leków na choroby otolaryngologiczne doustnie lub zastrzyki.

„Flemoksin Solutab” to ta sama „Amoksycylina”, tylko lek jest wytwarzany pod innym znakiem towarowym. Wydany z artykułów aptecznych w formie pigułki.

W chorobach powszechnie przepisuje się antybiotyki laryngologiczne dla dzieci:

Te środki przeciwbakteryjne mają niewielką toksyczność, nie powodują pojawienia się alergii, takich jak leki penicylinowe.

Do leczenia pacjentów stosujących te leki w postaci tabletek, kapsułek i proszku do wytwarzania zawiesin.

Cefalosporyny

Najbardziej popularne są leki trzeciej generacji, na przykład Ceftriakson. Lek pomaga radzić sobie z ropnym zapaleniem zatok, jest wykonany w postaci proszku, z którego przygotowuje się zastrzyk przy użyciu rozpuszczalników. Wprowadzenie bolesnego, prawdopodobnie pojawienia się wyraźnych reakcji lokalnych.

Do lokalnej terapii procesów zapalnych w błonie zatok nosowych u dorosłych pacjentów stosuje się krople i spraye z antybiotykiem:

  1. Isofra jest francuskim lekiem, którego struktura zawiera framycetynę, która jest aktywna przeciwko drobnoustrojom koksowym.
  2. „Polydex” dobrze radzi sobie z zapaleniem zatok i zapaleniem ucha. Dostępne w formie sprayu i kropli. Lek jest skuteczny w ropnych wydzielinach.
  3. „Bioparox” ma aktywny składnik - fusafunginę. Jest wytwarzany w postaci aerozolu, eliminuje obrzęk błon śluzowych zatok nosowych.

Aby skutecznie leczyć zapalenie zatok przy pomocy lokalnych leków przeciwbakteryjnych, należy najpierw użyć kropli zwężających naczynia, co wyeliminuje obrzęk i da niezbędną drożność antybiotykowi.

Stan patologiczny narządu słuchu pochodzenia zakaźnego. Istnieje kilka rodzajów zapalenia ucha:

Najbardziej popularne jest zapalenie ucha środkowego. Pokrywa jamę od błony bębenkowej do obszaru, w którym znajdują się kości słuchowe. Duża liczba przypadków to dzieci poniżej piątego roku życia, ale dorośli również cierpią na tę chorobę.

Główne źródła choroby:

  1. Pałeczki Pseudomonas i Hemophilus.
  2. Staphylococcus.
  3. Pneumokoki
  4. Grzyby z rodzaju Candida.

Leki do leczenia zapalenia ucha środkowego u dorosłych pacjentów

W terapii stosuje się ogólnoustrojowe środki przeciwbakteryjne:

W wyjątkowych sytuacjach otolaryngolodzy zalecają dorosłym pacjentom leki z grupy fluorochinolonów, takie jak norfloksacyna w postaci tabletek.

Skuteczna jest również terapia miejscowa, którą prowadzą dwa rodzaje kropli, w tym tylko antybiotyk: „Tsiprofarm”, „Normaks”, „Otofa”.

Jeśli błona śluzowa kanału słuchowego jest zainfekowana grzybami, lekarze zalecają krem ​​mieszany: „Clotrimazole”, „Pimafucin”, „Pimafukort”.

Wybierając najodpowiedniejsze krople do uszu dla dorosłych pacjentów i dzieci, niezwykle ważne jest ustalenie, czy występuje perforacja błony bębenkowej, która zwykle występuje przy zapaleniu ucha środkowego. Jeśli zostanie wykryty przełom ropy, pacjent może stosować tylko jednoskładnikowe krople przeciwbakteryjne bez działania przeciwbólowego lub przeciwzapalnego.

Ponadto nie zaleca się stosowania antybiotyku aminoglikozydowego:

Te aktywne pierwiastki śladowe mają działanie ototoksyczne na kosteczki słuchowe i błonę śluzową ucha wewnętrznego, co może powodować utratę słuchu, głuchotę lub zapalenie błon mózgowych.

Dlatego leczenia zapalenia ucha nie można przeprowadzić bez badania i kontroli lekarza specjalisty.

Angina

Ostra choroba zakaźna, patogeny naruszające migdałki. Znaki:

  1. Podniesienie temperatury ciała do wysokich wysokości.
  2. Ciężkie ból gardła.
  3. Zwiększone migdałki podniebienne.
  4. Wrzody lub surowicza blaszka na gruczołach.
  5. Migrena - choroba neurologiczna, której najczęstszym i charakterystycznym objawem są epizodyczne lub regularne ciężkie i bolesne ataki bólu głowy w jednej połowie głowy.
  6. Ucisk.
  7. Apatia jest objawem wyrażanym w obojętności, obojętności, w oderwaniu od tego, co dzieje się wokół, przy braku pragnienia jakiejkolwiek aktywności.
  8. Letarg
  9. Pallor skóry.
  10. Tachykardia jest szczególnym stanem ciała, w którym tętno przekracza 90 uderzeń na minutę.

Diagnoza jest dokonywana na podstawie badań ropnej zawartości gardła, a także oceny ogólnego stanu pacjenta. Pojawienie się następujących dolegliwości jest prawdopodobne:

Choroby otolaryngologiczne są eliminowane u dorosłych z antybiotykami (laryngolog przepisuje się po rozpoznaniu). Infekcje dróg oddechowych prowokują:

  • paciorkowce;
  • gronkowiec;
  • gronkowiec i paciorkowiec.

Antybiotyki eliminujące dusznicę bolesną u dorosłych pacjentów

Bardzo rzadko występuje zakażenie Staphylococcus aureus, pneumococcus, mieszaną florą. Dystrybutor infekcji jest zawsze osobą zakażoną, droga transmisji jest w powietrzu. Terapia ogólnoustrojowa dorosłych pacjentów przeprowadzana jest za pomocą takich leków:

Leczenie miejscowe u dorosłych pacjentów przeprowadza się przez nawadnianie gardła środkami przeciwbakteryjnymi Bioparox, Hexoral, a także częste płukanie gardłem przy użyciu roztworów Hexoral, Oracept. Wszystko to - leki z substancjami antyseptycznymi do dodatkowego leczenia dławicy piersiowej.

Źródła ostrego zapalenia migdałków nie mogą być uciskane tylko przy użyciu lokalnych preparatów. Otolaryngolog, po postawieniu takiej diagnozy pacjentowi, z pewnością zaleci systemowe leki przeciwbakteryjne.

Zazwyczaj dławica nazywana jest zapaleniem migdałków, które może być zarówno ostre, jak i przewlekłe. Zdaniem ekspertów ta choroba laryngologiczna rzadko jest wychwytywana z otoczenia, w większości przypadków dochodzi do samo-zakażenia z powodu obniżonej odporności. Utrata sił ochronnych powoduje wzrost warunkowo patogennej mikroflory jamy ustnej i gardła. Zapalenie migdałków stale pojawia się w obecności próchnicy, a także zapalenia zatok, zapalenia jamy ustnej.

Jakie antybiotyki w leczeniu chorób laryngologicznych można stosować u kobiet w ciąży

Choroby narządów laryngologicznych pojawiają się systematycznie u kobiet w „interesującej pozycji”. Przez dziewięć miesięcy trudno jest nie zbierać bakterii lub wirusów, które mogą wywołać zapalenie zatok lub zapalenie ucha.

W trudnych sytuacjach leczenie antybiotykami jest niezbędne, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo zakażenia płodu wewnątrzmacicznego i rozwoju złożonych patologii.

Z reguły otolaryngolodzy zalecają ciążę:

Leki z tych grup przechodzą przez barierę łożyskową, ale nie wpływają niekorzystnie na płód. Nie zaleca się stosowania aminoglikozydów i fluorochinolonów, ponieważ mają one destrukcyjny wpływ na rozwój i wzrost dziecka.

Pozostałe grupy leków są dozwolone częściowo, w zależności od okresu ciąży.

Każdy antybiotyk dla chorób laryngologicznych układu oddechowego powinien być wypisany do kobiety w „pozycji” tylko przez lekarza specjalistę. Otolaryngolog może nie być świadomy ciąży pacjenta. Dlatego podczas wizyty u specjalisty konieczne jest wskazanie tego stanu.

Kiedy nie możesz obejść się bez antybiotyków

W otolaryngologii szeroko stosowane są antybiotyki. Są one wskazane do stosowania w uszkodzeniach tkanek bakteryjnych, gdy istnieje ryzyko powikłań, ponieważ organizm nie może sam poradzić sobie z patogenem. Główne choroby leczone antybiotykami to ból gardła, zapalenie zatok i zapalenie ucha środkowego.

Aby ustalić, czy wymagane jest stosowanie antybiotyków, wykonuje się rozmaz z gardła, nosa lub ucha. Uzyskany materiał pozwala nie tylko zidentyfikować konkretny patogen, ale także określić, który lek jest najbardziej wrażliwy.

Główne wskazania do leczenia związkami antybiotykowymi to zakażenia bakteryjne, w których nie ma pozytywnego wyniku innych terapii, a prawdopodobieństwo poważnych powikłań jest wysokie. Ponadto narzędzie zostanie przepisane bezawaryjnie w obecności wtórnej infekcji i po interwencji chirurgicznej.

W zależności od tego, jakie cechy ciała ma pacjent, leki mogą być używane do działań lokalnych lub ogólnych. Są one dostępne w postaci sprayów, tabletek, kapsułek lub roztworu do wstrzykiwań. Ta ostatnia forma jest uważana za bezpieczniejszą, ponieważ mniej upośledza mikroflorę jelitową.

Cechy użytkowania

Istnieje kilka zasad dotyczących stosowania leków antybiotykowych, które wymagają obowiązkowej zgodności. Naruszenia ich mogą prowadzić do poważnych konsekwencji. Lek powinien zawsze przepisywać otolaryngolog, a jeśli nie, to terapeuta.

1. Podczas początkowego leczenia, jeśli nie można czekać na wyniki wymazu, do leczenia zalecany jest lek o szerokim spektrum, który jest skuteczny przeciwko głównym patogenom wykrytej patologii. Po uzyskaniu wyników schemat leczenia zostanie w razie potrzeby zmieniony.

2. W przypadku braku wyniku wymagana jest wymiana leku. W takiej sytuacji może być konieczne ponowne pobranie wymazu, ponieważ niepowodzenie leczenia najprawdopodobniej oznacza, że ​​popełniono błąd przy wyborze leku. Jeśli pacjent nie przestrzegał schematu, brak działania antybiotyku jest związany z rozwojem lekoopornej postaci patogenu.

3. Minimalny czas trwania kursu wynosi 7 dni. Pamiętaj, aby całkowicie przejść leczenie. Nawet jeśli wydaje się, że lek nie jest już potrzebny, należy go kontynuować. W przeciwnym razie niedokończony kurs spowoduje wystąpienie szczególnie uporczywego patogenu, przeciwko któremu w przyszłości antybiotyki z tej kategorii będą bezużyteczne.

4. Wybierając lek, należy zbadać kartę pacjenta, aby ustalić, które leki antybiotykowe zostały już wypite w ostatnim czasie. Jednocześnie konieczne jest wybranie innego środka, ponieważ poprzedni może nie być wystarczająco skuteczny. W tym samym roku stosowanie kilku razy tego samego leku nie jest wysoce pożądane. Jest to dozwolone tylko wtedy, gdy nie ma innego wyjścia;

Ponadto pacjent musi poinformować lekarza prowadzącego o tym, jakie leki przyjmuje, ponieważ nie jest możliwe połączenie antybiotyków ze wszystkimi lekami. W takim przypadku terapia opiera się na specjalnym planie, jeśli nie można anulować leczenia.

Środki ostrożności dotyczące leczenia

Podczas stosowania antybiotyków w leczeniu chorób narządów laryngologicznych należy przestrzegać szeregu zasad. Pozwolą ci chronić ciało przed negatywnymi skutkami narkotyków. Jeśli je zignorujesz, w przyszłości będziesz potrzebował leczenia skutków ubocznych, co jest dość długie i trudne.

Głównym zagrożeniem związanym ze stosowaniem antybiotyków jest rozwój dysbakteriozy, która może być bardzo silna. Aby zapobiec temu zjawisku, probiotyki są przepisywane równolegle z lekiem. Przywrócą właściwą równowagę dobrych bakterii i utrzymają zdrowie jelit.

Niezbędne leki

W leczeniu chorób zapalnych w otolaryngologii stosuje się środki z pięciu głównych grup. Jeśli to możliwe, spróbuj rozpocząć leczenie najłatwiejszym z nich. Jeśli jego stosowanie nie daje pożądanego rezultatu, przejdź do ciężkich antybiotyków. Takie grupy antybiotyków są stosowane do leczenia:

Narkotyki mogą zabijać czynnik chorobotwórczy lub hamować jego rozwój, w wyniku czego, tracąc zdolność do rozmnażania się i tracąc zdolność do obrony przed immunitetem człowieka, umiera. Który lek wybrać, decyduje tylko lekarz.

Najczęściej przepisywane są patologie w celu leczenia najbardziej powszechnych i skutecznych leków, które mają minimum skutków ubocznych i niszczą, jeśli są właściwie stosowane, większość patogenów procesów patologicznych. Zazwyczaj wybierz jeden z tych antybiotyków:

Amoksycylina jest lekiem półsyntetycznym o szerokim spektrum działania;

Amoksycylina z kwasem klawulanowym jest lekiem złożonym, który ma szczególnie silne działanie dzięki połączeniu dwóch składników;

Azytromycyna jest lekiem o szerokim spektrum działania, który jest skuteczny w większości zmian zatok przynosowych;

Cefepim jest lekiem do stosowania ogólnoustrojowego;

Imipenem - narzędzie o szerokim spektrum;

Cefalotoksym jest półsyntetycznym środkiem trzeciej generacji.

Oprócz leków o szerokim spektrum działania, z dokładną identyfikacją patogenu, można przepisywać preparaty o ukierunkowanym działaniu na określony czynnik chorobowy. Ten zabieg jest najbardziej skuteczny i szybki. Czasami łączny efekt jest przepisywany za pomocą lokalnego antybiotyku i wspólnego. Taka metoda jest z reguły stosowana tylko w przypadku ciężkiego przebiegu choroby z szybkim procesem ropnym. W innych przypadkach wybierz tylko jeden rodzaj leku.

Top