Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Zapalenie krtani
Co ma kolor smoka
2 Zapalenie oskrzeli
Anaferon dla dzieci: aplikacja, instrukcja
3 Zapalenie krtani
Czy temperatura w zapaleniu oskrzeli
Image
Główny // Zapalenie oskrzeli

Zapalenie gruczołu krokowego u dzieci - zdjęcia, objawy i zalecenia dotyczące leczenia


Zapalenie gruczołowe jest chorobą charakteryzującą się zapaleniem migdałków gardłowych typu przewlekłego lub ostrego.

Od anatomii migdałki znajdują się w gardle, są praktycznie niewidoczne w normalnym badaniu gardła, więc proces zapalny może pozostać niezauważony przez długi czas.

Według Komarovsky'ego, w 80% przypadków zapalenie gruczołowe występuje u dzieci, ponieważ zanik migdałków gardłowych występuje w wieku dorosłym i nie występują procesy zapalne.

Przyczyny

Co to jest? Adenoidy (inaczej, przyrosty lub roślinność gruczołowata) nazywane są przerostowym migdałkiem nosowo-gardłowym. Wzrost następuje stopniowo.

Najczęstszą przyczyną tego zjawiska są częste choroby górnych dróg oddechowych (nieżyt nosa, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie krtani, dusznica bolesna, zapalenie zatok i inne). Każdy kontakt ciała z infekcją następuje przy aktywnym udziale migdałka gardłowego, który nieznacznie wzrasta. Po wyzdrowieniu, gdy zapalenie ustępuje, powraca do pierwotnego stanu.

Jeśli w tym okresie (2-3 tygodnie) dziecko zachoruje ponownie, wtedy, nie mając czasu na powrót do pierwotnego rozmiaru, ciało migdałowate ponownie wzrasta, ale więcej. Prowadzi to do trwałego stanu zapalnego i zwiększenia tkanki limfoidalnej.

Zakres choroby

Jeśli w tym czasie nie znajdziesz lekkiej formy i nie podejmiesz działań, zapalenie gruczołowe przechodzi w formę ostrą, która jest podzielona na kilka stepów wzrostu migdałków gardłowych:

  1. Pierwszy stopień Adenoidy rosną i zamykają górną część kostnej przegrody nosowej
  2. Drugi stopień Rozmiar migdałków pokrywa dwie trzecie kościanej przegrody nosa
  3. Trzeci stopień Adenoidy zamknęły prawie całą przegrodę nosową.

Ostra postać wymaga natychmiastowego leczenia, ponieważ w przyszłości może przekształcić się w przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego, co negatywnie wpływa na zdrowie dziecka. Powiększone migdałki ulegają zapaleniu i rozwija się w nich duża liczba bakterii.

Objawy zapalenia gruczołowego u dzieci

Objawy zapalenia gruczołu krokowego u dzieci mogą powodować szereg powikłań, dlatego bardzo ważne jest wykrycie i wyleczenie go w początkowej fazie, a tutaj wiedza o objawach pomoże nam. W zależności od stadium i charakteru choroby, jej objawy mogą się znacznie różnić.

Tak więc objawy ostrego zapalenia gruczołowego u dziecka są następujące:

  • katar i napady kaszlu;
  • podczas kontroli gardła dochodzi do lekkiego zaczerwienienia górnych tkanek;
  • śluzowo-ropne wydzieliny z nosogardzieli;
  • wysoka gorączka;
  • ból podczas połykania;
  • uczucie przekrwienia nosa;
  • ból głowy;
  • ogólne zmęczenie i zmęczenie

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego rozwija się w wyniku ostrego zapalenia migdałków gardłowych. Jego symptomy to:

  • katar (czasami z ropnym wydzieliną);
  • zmiana głosu i dźwięku mowy;
  • częste przeziębienia i ból gardła; przekrwienie błony śluzowej nosa;
  • nawracające zapalenie ucha (zapalenie ucha) lub utrata słuchu;
  • dziecko jest ospałe, nie śpi wystarczająco i zawsze oddycha przez usta.

Dziecko często cierpi na infekcje wirusowe. Wynika to ze zmniejszenia odporności i ciągłego wydzielania zakażonego śluzu u dzieci z zapaleniem gruczołu krokowego. Śluz spływa z tyłu gardła, proces zapalny rozprzestrzenia się na dolne drogi oddechowe.

Przewlekła hipoksja i stałe napięcie układu odpornościowego prowadzą do opóźnienia rozwoju fizycznego i umysłowego. Brak tlenu objawia się nie tylko ogólną hipoksemią, ale także niedorozwojem czaszki twarzy, w szczególności szczęki, w wyniku czego dziecko tworzy nieprawidłowy zgryz. Możliwa deformacja podniebienia („gotyk” podniebienia) i rozwój klatki piersiowej „kurczaka”. Zapalenie gruczołowe u dzieci prowadzi również do przewlekłej niedokrwistości.

Jak wygląda zapalenie gruczołowe u dzieci: zdjęcie

Poniższe zdjęcie pokazuje, jak choroba objawia się u dzieci.

Diagnostyka

Diagnoza adenoidów nie wymaga stosowania określonych metod i badań. Na podstawie oględzin lekarz laryngologiczny dokonuje wstępnej diagnozy i, w razie potrzeby, stosuje dodatkowe metody diagnostyczne.

Zapalenie gruczołu krokowego u dzieci: objawy i leczenie

Adenoidy to migdałki gardła, które mają chronić organizm przed infekcjami. Choroba zapalenia gruczołu krokowego występuje częściej u dzieci w wieku od 4 do 8 lat. Choroba stanowi szczególne zagrożenie, jeśli nie zostanie szybko leczona. Choroba objawia się w różnych formach, ponieważ jest spowodowana różnymi przyczynami.

Oznaki choroby

U niemowląt zapalenie gruczołowe jest bardzo rzadkie, ale występuje w bardzo ciężkiej postaci. Dziecko staje się ospałe, traci apetyt, ból brzucha i trawienie. U dzieci od 3 roku życia należy zwrócić uwagę na częstotliwość występowania przeziębienia. I jak zmienia się zachowanie dziecka. Ciężki proces zapalny w migdałkach nosowo-gardłowych może nie wystąpić.

  1. Jeśli jednak migdałki zwiększyły się przynajmniej nieznacznie, dziecko z konieczności będzie miało trudności z oddychaniem i chrapaniem we śnie.
  2. Po wysiłku dziecko będzie miało przekrwienie nosa. Kiedy dziecko jest chore, nie je dobrze i często jest niegrzeczne.
  3. Starsze dzieci zwykle skarżą się na ból gardła i nosa, mają zmęczenie.
  4. Objawy wtórne można przypisać słabym wynikom w szkole, gorączce, drażliwości.
  5. Jeśli przynajmniej jeden z tych objawów zostanie zauważony, rodzice powinni niezwłocznie skonsultować się z otolaryngologiem.

Diagnoza choroby

Prawidłową diagnozę może wydać tylko specjalista po badaniu. Podczas badania stosuje się specjalne lustra i endoskopy, które są wkładane do jamy ustnej i nosogardzieli dziecka. Dodatkowo lekarz może przeprowadzić tomografię komputerową i skan palca. Oznaki zapalenia są diagnozowane za pomocą badań krwi.

Jeśli we krwi znajduje się duża liczba limfocytów, oznacza to, że dziecko ma chorobę wirusową. Jeśli w ciele dziecka znaleziono dużą liczbę neurophili, choroba jest bakteryjna. Bardzo często pobiera się wymaz z gardła w celu określenia wrażliwości na antybiotyki. Jeśli dziecko ma ciężki stan zapalny, lekarz musi przeprowadzić biochemię krwi. W niektórych przypadkach konieczne jest prześwietlenie nosogardzieli.

Adenoidy u dzieci: objawy i leczenie

W zależności od przyczyn choroby lekarze rozróżniają różne formy choroby u niemowląt. Łagodna forma - powiększają się adenoidy. Powodem tego jest przeniesienie choroby ARVI. Może dziecko jest przechłodzone, przyczyną może być osłabiony układ odpornościowy. Jeśli choroba się rozpocznie, pojawi się ostry adenoid, bardzo trudno jest go leczyć. Lekarze rozróżniają trzy stopnie wzrostu migdałków gardłowych:

  1. Pierwszy stopień to migdałki pokrywające górną część przegrody nosowej.
  2. Drugi stopień to powiększony stan migdałków. W tym stanie zamykają 2-3 redlice.
  3. Trzeci stopień - adenoidy powiększają się i pokrywają cały vomer.

Ostra postać choroby - migdałki są nie tylko zapalne, ale także zwiększają swoją wielkość. Powodem tego jest przenikanie wirusów, infekcji i mikrobów do ciała dziecka. Ta choroba wymaga terminowego leczenia, bez niej może przerodzić się w chroniczną anomalię. Jeśli choroba rozwija się w postać przewlekłą, grozi to niebezpiecznymi konsekwencjami dla zdrowia dziecka. Przewlekła postać choroby nasila się przez przechłodzenie ciała dziecka.

  1. Zwykle dzieje się to poza sezonem, kiedy wirusy ze specjalną siłą „atakują” ciało dziecka.
  2. Choroba ma łagodne objawy niż w postaci przewlekłej. Jeśli w ciele dziecka zostanie wykryta infekcja, może to doprowadzić do ropnego gruczolaka.
  3. Przyczyną tego stanu jest ostra postać choroby, która nie została wyleczona na czas u dziecka.

Przyczyną choroby staje się osłabiona odporność, nieodpowiednia opieka nad dzieckiem, złe odżywianie i niedobór witamin. Choroba w jakiejkolwiek postaci musi być w pełni leczona, ponieważ przewlekłe migdałki wpływają na szkodliwy wpływ na organizm dziecka. W żadnym przypadku dziecko nie może być leczone w domu, pomoże to uniknąć różnego rodzaju komplikacji. Zalecenia dotyczące prawidłowego wyleczenia gruczolaka u dzieci może wydać tylko wykwalifikowany lekarz po specjalnym badaniu dziecka. Rodzice muszą być w stanie rozpoznać objawy przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego u dzieci, aby zapewnić pomoc medyczną na czas.

Zapalenie gruczołu krokowego u dzieci: leczenie

Objawy choroby są następujące: naruszenie oddychania przez nos - jeśli dziecko ma zapalenie gruczołowe ropne, wówczas wydzielina staje się zielonkawo-brązowa. Ma też nieprzyjemny zapach. W przypadku tej choroby dziecko ma gorączkę. Dziecko może odczuwać niespokojny sen i chrapanie. W przypadku migdałków dziecko oddycha przez usta. W okruszkach głos traci brzmienie.

  1. Dziecko często ma bóle głowy.
  2. Wielu rodziców uważa, że ​​oddychanie przez usta i kaszel są uważane za objawy, łatwo można je pomylić z przeziębieniem.
  3. W leczeniu zapalenia gruczolakowatego u dzieci konieczne jest poznanie innych objawów zapalenia migdałków. Następujące objawy choroby obejmują naruszenie oddychania przez nos i wydzielanie wydzieliny śluzowej, która wypełnia wszystkie kanały nosowe i wpływa do nosogardzieli.

Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę z tego, jakie straszne konsekwencje może prowadzić ta choroba. Na początku wszystko wydaje się łatwe i nieszkodliwe. Ale migdałki wymagają szybkiego i terminowego leczenia. Konieczne jest skontaktowanie się ze specjalistą, który zaleci właściwe leczenie. Zapalenie gruczołu krokowego u dzieci należy leczyć za pomocą najbardziej skutecznych i bezpiecznych metod.

Szkoda samoleczenia

Bardzo często rodzice leczą tę chorobę środkami ludowymi. Uzasadnia to fakt, że nie chcą niszczyć organizmu dzieci, który jest osłabiony przez antybiotyki. Z reguły samoleczenie powoduje nieodwracalne szkody dla zdrowia dziecka.

Zalety leczenia zapalenia gruczołowego są nieliczne. Tradycyjna medycyna jest bardzo skomplikowana i musi być zgodna z podstawowym leczeniem choroby. Tradycyjną medycynę należy stosować wyłącznie za zgodą lekarza. Jeśli dziecko ma ostre zapalenie gruczołu krokowego, konieczne jest leczenie wyłącznie lekami.

Wady leczenia chirurgicznego

Adenotomia polega na usunięciu migdałków gardłowych poprzez operację. Ta metoda jest niepożądana z dwóch powodów:

  1. Adenoidy bardzo szybko odrastają. Jeśli istnieje predyspozycja do tej choroby, migdałki ponownie staną się zapalne. Operacja, nawet najprostsza, jest wielkim stresem dla rodziców i dziecka. Ta operacja jest wskazana dla dzieci z ostrym zapaleniem gruczołu krokowego.
  2. Drugi powód to migdałki gardłowe, które pełnią funkcję ochronną bariery, która po usunięciu adenoidów zostaje utracona w organizmie. Operacja jest przeciwwskazana w ostrym zapaleniu gruczołowym.

W leczeniu bardzo często przepisywane są antybiotyki stosowane w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego. Na przykład może to być Klacid, Aspen, Amoxicillin. Leki te są stosowane u dzieci z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego. Często choroba występuje w postaci ostrej lub ropnej, ale nie musi się obawiać leczenia antybiotykami. Do tej pory przepisano leczenie oszczędzające tabletki. Jeśli nie są stosowane w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego, konsekwencje mogą zagrażać zdrowiu dziecka.

Prawidłowe leczenie zapalenia gruczołowego u dzieci

Innym sposobem leczenia migdałków to krople do nosa. Z reguły w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego lekarze przepisują następujące krople: Collargol, Nasonex, Protargol i Fenylefryna. Leki te należy wkraplać po dokładnym umyciu nosogardzieli. Odporność musi być wzmocniona witaminami. Ale jeśli leki przepisane przez lekarza budzą wątpliwości rodziców, konieczne jest skonsultowanie się z myciem nosogardzieli różnymi ziołami leczniczymi. W tym celu rozwiązanie jest przygotowywane bardzo łatwo:

  1. Konieczne jest, aby wziąć posiekane zioła i wymieszać w równych ilościach, a następnie wlać trzy łyżki wrzącej wody, kolekcja musi być gotowana przez 10 minut.
  2. Następnie wywar jest podawany przez 2 godziny i filtrowany. Pediatra zaleca następujące opłaty podczas leczenia zapalenia gruczołowego: wrzos, dziurawiec, podbiał, nagietek, skrzyp, rumianek, piołun, babka, nasiona marchwi, kłącze węża-moutainera, płatki białej róży, kłącze lukrecji, krwawnik, truskawka, nasiona len, brzoza, kłącze tataraku, seria, mała rzęsa, koniczyna, piołun i ziele dziurawca.
  3. Konieczne jest zrozumienie, że leczenie metodami ludowymi powinno stanowić uzupełnienie podstawowego leczenia medycznego.

Domowe środki zaradcze dziecka można leczyć tylko za zgodą lekarza. Dotyczy to leków ziołowych, często powoduje alergie u dzieci. Jeśli dziecko nie zareaguje reakcją alergiczną na połknięcie bulionu, to za zgodą pediatry można je leczyć preparatami leczniczymi. Ale muszą być używane do leczenia wraz z lekami. Aby dziecko nie miało migdałków gardłowych, należy chronić je przed infekcjami i zarazkami. Dziecko powinno być chronione przed reakcjami zapalnymi, w związku z tym konieczne będzie regularne zapobieganie zapaleniu gruczołu krokowego.

Jak leczyć: schematy i metody

Jeśli choroba ma 1 lub 2 stopnie, lekarze stosują leczenie zachowawcze. A jeśli migdałki nosowo-gardłowe są zapalone do stopnia 3, lekarz ucieka się do chirurgicznego usunięcia. Aby wyleczyć chorobę metodą nieinwazyjną, lekarze stosują leki przeciwzapalne i homeopatyczne, masaże i fizjoterapię.

  1. W niektórych przypadkach lekarze przepisują laseroterapię.
  2. Przede wszystkim lekarze przepisywali skurcz naczyń krwionośnych, między innymi Nazivin, Vibrocil i Naphthyzinum.
  3. Krople te są używane na zalecenie lekarza nie więcej niż tydzień. Przed użyciem kropli do nosa dziecko należy umyć wodą morską.
  4. W aptece można kupić Aquamaris lub Aqualore. Analogiem tych leków jest Furacilin.
  5. Po podaniu leków zwężających naczynia leki przeciwbakteryjne są wkraplane do nosa: Hexoral, Albucidus, Protargol.
  6. Jeśli dziecko ma chorobę w ciężkiej postaci, oprócz powyższych leków przepisuje się mu hormonalny lek o działaniu miejscowym, na przykład Nasonex.

Bardzo często, ze względu na objawy zapalenia gruczołowego u dzieci, leki przeciwalergiczne są przepisywane przez lekarzy, w tym Fenistil, Suprastin i Loratadine. Wraz z nimi można przepisywać leki homeopatyczne, na przykład Lymphomyosot i Tonsilotren. Erespal może być przepisywany jako lek przeciwzapalny.

Zapobieganie zapaleniu gruczołu krokowego

Środki zapobiegawcze w celu zapobiegania przewlekłemu zapaleniu gruczołu krokowego mają na celu stworzenie komfortowej mentalnej atmosfery dla dziecka. Odporność dzieci powinna być wzmocniona różnymi metodami, na przykład umocnieniem, stosowaniem sportu, hartowaniem, spacerami po świeżym powietrzu, dobrym odżywianiem i innymi czynnikami zdrowego stylu życia. Aby zapobiec chorobie, dziecko powinno być zabrane do ośrodków, jego nosogardzieli należy regularnie myć bulionami i preparatami leczniczymi lub wodą morską. Ciało dziecka nie powinno być chłodzone, dziecko powinno być chronione przed infekcją i przeziębieniem.

  1. Zapalenie gruczołu krokowego jest bardzo nieprzyjemną chorobą, której towarzyszą bolesne i nieprzyjemne odczucia.
  2. Choroba zapalenia gruczołu krokowego może występować w postaci przewlekłej i ostrej. W ostrym przebiegu choroby charakteryzuje się wysoką gorączką, zimnem i bólem głowy. Podobnie jak pacjent, następuje wyraźne pogorszenie stanu zdrowia.
  3. Choroba jest zwykle wynikiem infekcji wirusowej lub bakteriobójczej. Rozwój choroby następuje bardzo szybko. Leczenie jest konieczne natychmiast.

Przewlekła postać choroby często staje się konsekwencją faktu, że leczenie zapalenia gruczołu krokowego w ostrej postaci nie zostało w pełni przeprowadzone. Temperatura tej choroby nieznacznie wzrasta lub pozostaje normalna. W przypadku zapalenia gruczołu krokowego często obserwuje się kaszel, nocne chrapanie, zatkanie nosa i utratę słuchu. Bardzo trudno jest zidentyfikować chorobę, ponieważ następujące główne choroby są często dodawane do głównego objawu zapalenia gruczołowego: zapalenie krtani, zapalenie tchawicy, zapalenie zatok, zapalenie zatok i zapalenie ucha środkowego. Przewlekła postać zapalenia gruczołowego jest podzielona na trzy typy: wysiękowo-surowicze, nieżytowe i ropne.

Najbardziej niebezpieczna postać choroby jest uważana za przewlekłą, w której występuje zapalenie migdałków nosowo-gardłowych. Przewlekłe i ostre stadia choroby mają różne objawy. Bezpośrednie objawy ostrego zapalenia gruczołowego: gorączka, ból głowy, letarg, kaszel, przekrwienie błony śluzowej nosa i ból gardła. Przewlekła postać zapalenia gruczołowego sugeruje następujące objawy: ton głosu pacjenta zmienia się, katar z ropnymi wydzielinami, zapalenie ucha, okresowo powtarza się dławica piersiowa.

Wtórne objawy choroby obejmują: ciężkie chrapanie w nocy, zmniejszoną ostrość słuchu, ból nosa, utratę apetytu, obrzęk węzłów chłonnych, opóźniony rozwój fizyczny i psychiczny, niedotlenienie, drażliwość, senność i niedokrwistość. Choroba zapalenia gruczołu krokowego nie podlega samoleczeniu. Ponieważ może to prowadzić do bardzo smutnych konsekwencji.

Środki profilaktyczne w leczeniu zapalenia gruczołowego u dzieci obejmują terminowe leczenie przeziębienia. Kiedy nadchodzi okres epidemii SARS, dziecko powinno używać witamin i spłukiwać nos solą fizjologiczną. Kiedy dziecko jest chore, musi jeść w pełni i prawidłowo.

Jak leczyć migdałki u dziecka: porady pediatry

Jedną z najczęstszych chorób górnych dróg oddechowych, które występują u dzieci, można nazwać adenoidami. Jak leczyć patologię migdałków nosowo-gardłowych w domu, jeśli gołym okiem ich nie zauważy? Rzeczywiście, bez konsultacji i regularnego monitorowania przez specjalistę, choroby nie można przezwyciężyć.

Średni wiek pacjentów podatnych na tę chorobę wynosi od 1 do 15 lat. W tym przypadku najczęściej zapalenie migdałków prowadzi do lekarza dzieci w wieku przedszkolnym, aw ciągu ostatnich dziesięciu lat występowała tendencja do diagnozowania choroby u dzieci poniżej trzeciego roku życia.

Adenoidy: choroba lub normalne?

Zanim zrozumiemy, jak leczyć migdałki u dziecka, należy zwrócić uwagę na wszystkie możliwe przyczyny tego stanu, których w rzeczywistości nie można nazwać chorobą. Wielu nie wie, ale migdałki i migdałki to te same organy, które pełnią funkcje immunologiczne. Będąc „strażnikami”, stojącymi przy wejściu do dróg oddechowych, zapobiegają przedostawaniu się patogenów lub szkodliwych substancji do płuc. Powiększony migdałek jest lokalną odpowiedzią organizmu, broniącą się przed atakami patogennych wirusów, bakterii, gazów spalinowych, związków chemicznych w powietrzu itp. Nie jest to patologia, wręcz przeciwnie, rozwój adenoidów jest wskaźnikiem normalnej odporności. Ponadto w dzieciństwie (do około 7 lat) zwiększa się aktywność migdałków, co również nie powinno powodować poważnych przeżyć.

Przyczyny i objawy zapalenia gruczołowego

Jednak nie wszyscy rodzice mają do czynienia z tym zjawiskiem i uczą się, jak leczyć migdałki u dzieci. Dzieci, które cierpią na często powiększone migdałki, w większości przypadków mają genetyczne predyspozycje do choroby lub konstytucyjne cechy nosogardzieli. A ponieważ choroba postępuje z minimalną dotkliwością, a nawet jej brakiem, apel do lekarza jest odkładany na czas nieokreślony. Powiększone migdałki nie powodują gorączki, kaszel i katar mogą być nieobecne. Wraz z rozwojem migdałków dziecko będzie odczuwać dyskomfort podczas połykania. Jednak problem diagnozowania patologii polega na tym, że dzieci w wieku przedszkolnym, które należą do największej grupy ryzyka choroby, nie są w stanie same rozpoznać objawów i powiadomić o nich rodziców. Aby pokazać dziecku lekarza, który powie ci, czy istnieje problem i jak prawidłowo leczyć migdałki, konieczne jest następujące objawy:

  • dziecko ma trudności z oddychaniem przez nos;
  • najczęściej jego usta są otwarte, zwłaszcza podczas snu;
  • brak kataru lub, przeciwnie, długi nieżyt nosa, którego nie można leczyć.

Operacja w celu usunięcia migdałków gardłowych: wskazania i przeciwwskazania

Jak leczyć migdałki u dziecka w wieku 3, 7 lub 15 lat? We wszystkich przypadkach tylko dwie opcje: chirurgiczna z trzecim stopniem choroby lub niechirurgiczna. Wczesne migdałki są leczone lekami.

Usunięcie migdałków powoduje lęk nie tylko u dzieci, ale także u rodziców. W każdym przypadku decyzję o interwencji chirurga powinien podjąć lekarz prowadzący. Najczęściej stosuje się adenotomię, gdy aktywność życiowa dziecka z przerośniętymi formacjami jest problematyczna. W przewlekłej postaci choroby (zapalenie gruczołowe) przeciwnie, zaleca się leczenie migdałków bez operacji. Z reguły wskazaniami do usuwania powiększonych migdałków są częste ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, zapalenie ucha i nawrót procesu zapalnego w nosogardzieli (co najmniej raz na trzy miesiące). Operacja może być również jedyną opcją na niepowodzenie leczenia zachowawczego, poważne naruszenia oddychania przez nos, a nawet zatrzymanie go podczas snu.

Ponadto przed chirurgicznym leczeniem migdałków gardłowych ważne jest, aby nie było przeciwwskazań. Adenotomii nie wykonuje się w przypadku:

  • obecność w historii dzieci chorób krwi i układu sercowo-naczyniowego;
  • choroba zimna lub układu oddechowego;
  • epidemia grypy.

Ponadto usunięcie zapalonych migdałków nie może zapobiec ponownemu wzrostowi tkanki gruczołowej. Aby wywołać nawrót, wystarczająca jest najmniejsza nieznaczna część części gruczolaka pozostawiona przez chirurga. Po usunięciu tkanek z nosogardzieli prawdopodobieństwo krwawienia wzrasta, dlatego w ciągu kilku dni po zabiegu ważne jest ograniczenie aktywności fizycznej małego pacjenta, aby zminimalizować jego ekspozycję na słońce w dusznym pomieszczeniu.

Przed leczeniem adenoidów u dziecka w domu należy skonsultować się z lekarzem. Specjalista powinien systematycznie badać pacjenta w celu monitorowania wykonywania zaleceń lekarskich. Istnieje wiele sposobów walki z zapaleniem gruczołu krokowego u dzieci bez operacji. Oto najbardziej popularne i skuteczne.

Lepiej umyć nos?

Niezależnie od stopnia choroby ważne jest regularne spłukiwanie i nawilżanie dróg nosowych. Wykonanie tej procedury ułatwia oddychanie, jednak może być przeprowadzane nie częściej niż 4-5 razy dziennie. Do mycia nosa dziecka za pomocą roztworów soli sprzedawanych w aptece lub przygotowywanych samodzielnie w domu. Schemat gotowania jest podstawowy: 1 łyżeczka soli morskiej lub soli kuchennej na 1 szklankę ciepłej przegotowanej wody. Jednak do leczenia dziecka bardziej korzystne są leki donosowe. Ich zalety:

  • stuprocentowa sterylność;
  • prawidłowe stężenie (do leczenia migdałków nosowych u dziecka, z reguły stosuje się 0,67% roztwory soli - niemożliwe jest utrzymanie tej proporcji w domu).

Wśród leków z powodzeniem stosowanych w leczeniu migdałków gardłowych u dzieci warto zauważyć:

Wskazówki dotyczące przepłukiwania przewodów nosowych strzykawką lub strzykawką są całkowicie błędne. Nie można ich słuchać, jeśli rodzice nie chcą zwiększać ryzyka rozwoju zapalenia ucha środkowego. Dlatego nie zaleca się płukania nosa dzieciom do 7 lat za pomocą takich urządzeń.

Leki zwężające naczynia i antybiotyki

Przy powiększonych migdałkach drugiego stopnia dodaje się leki zwężające naczynia, aby zwilżyć błonę śluzową i umyć nos, co pozwoli przywrócić prawidłowe oddychanie i wyeliminować obrzęki. Wśród wielu leków z tej grupy farmakologicznej często przepisywane są dzieci:

Warto zauważyć, że skurcz naczyń, krople do nosa i spraye nie mogą być stosowane dłużej niż 5-7 dni. Zasada ta dotyczy nie tylko leczenia migdałków gardłowych, ale także wszelkich innych chorób górnych dróg oddechowych u dzieci i dorosłych. Takie leki uzależniają, co może powodować rozwój przewlekłego nieżytu nosa.

Oprócz kropli zwężających naczynia, inne preparaty do nosa stosuje się również do adenoidów drugiego stopnia (na przykład, Albucidus, który ma skuteczne działanie bakteriostatyczne na błonę śluzową jamy nosowej). W przypadku powikłań lub po operacji usunięcia migdałków pacjentom przepisuje się antybiotyki z grupy amoksycyliny:

Preparaty do leczenia migdałków gardłowych

Indywidualnie lekarze mogą przepisać dodatkowe leki i dać rodzicom osobne zalecenia dotyczące leczenia migdałków gardłowych u dzieci. Znany pediatra Komarovsky Ye.O. nie radzi rozpoczynać terapii lekami hormonalnymi od pierwszych dni leczenia.

Mając wystarczające doświadczenie i wiedzę na temat leczenia migdałków gardłowych u dzieci bez operacji, laryngolodzy czasami przepisują lekowi Protargol dziecku. To narzędzie jest popularne wśród lekarzy od kilkunastu lat. Zasada działania kropli do nosa „Protargol” polega na wysuszeniu powierzchni powiększonych migdałków i stopniowym zmniejszeniu ich rozmiarów. Ten lek zaleca się stosować w przypadku zakażenia bakteryjnego. W przeciwieństwie do kropli hormonalnych, czas trwania leczenia Protargolem nie jest ściśle ograniczony.

Innym lekiem stosowanym w leczeniu migdałków gardłowych u dziecka jest Limfomiozot. Jest on również wytwarzany w postaci kropli, jednakże, w przeciwieństwie do powyższych preparatów, jest on nakładany podjęzykowo (tj. Pod język) przez pewien czas przed posiłkiem. Nie zaleca się mieszania tego leku z dużą ilością płynu. Dawka zależy od wieku dziecka i wagi dziecka.

Stosowanie nadtlenku wodoru w migdałkach z zapaleniem

Istnieją inne sposoby leczenia migdałków gardłowych u młodszych pacjentów. W domu można korzystać z najprostszych, ale nie mniej skutecznych środków - nadtlenku wodoru. Ma działanie antyseptyczne, bakteriobójcze i dezynfekujące. Aby przygotować lek, potrzebne będą również inne składniki (soda oczyszczona i nalewka z nagietka).

Dodatkowe środki w leczeniu choroby

W połączeniu z zachowawczym leczeniem migdałków, fizjoterapia daje doskonały wynik, aby ułatwić oddychanie dziecka, przepisują mu przebieg procedur:

Uważa się, że u dzieci z zapaleniem gruczołu krokowego Krym i Kaukaz mają idealne warunki klimatyczne. Coroczny pobyt w tych regionach z czystym górskim powietrzem przyniesie korzyści tylko okruchom. Jednocześnie nie powinniśmy zapominać o ograniczeniach dietetycznych. W diecie niemowląt powinny dominować świeże warzywa, owoce, produkty mleczne. Zminimalizuj i, jeśli to możliwe, wyklucz, najlepiej ciastka i wyroby cukiernicze.

Aromaterapia to inny sposób, w jaki dzieci są leczone adenoidami. Opinie o nim są kontrowersyjne. Negatywny efekt zabiegu najczęściej wynika z niewiedzy rodziców o skłonności ich dziecka do konkretnego produktu. Jeśli dziecko nie ma patologicznej reakcji na następujące oleje, możesz bezpiecznie zakopać je w kanałach nosowych. Możesz upewnić się, że leczenie jest bezpieczne za pomocą prostego testu alergicznego (test z tyłu dłoni). Jeśli reakcja nie zostanie zastosowana, wówczas takie olejki eteryczne będą odpowiednie do terapii:

  • lawenda;
  • drzewo herbaciane;
  • mędrzec;
  • bazylia.

Możesz kapać nos jednym z olejków lub ich mieszaniną. W tym drugim przypadku ważne jest, aby nie było alergii na którykolwiek ze składników.

Naucz się oddychać przez nos!

W leczeniu adenoidów u niemowląt uciekają się do masażu okolic szyi, co pozwala poprawić przepływ krwi do naczyń i tkanek nosogardzieli. Ponadto zdolność dziecka do prawidłowego oddychania odgrywa równie ważną rolę. Aby nauczyć dziecko prawidłowego oddychania, przed snem nocnym lub dziennym, wiążą dolną szczękę elastycznym bandażem, co uniemożliwi mu otwieranie ust i zmuszanie go do wciągania powietrza przez nos. Należy to robić, dopóki dziecko nie zacznie spać z zamkniętymi ustami bez uchwytu.

Wiedząc, jak leczyć migdałki w domu lekami, wielu ludzi zapomina o ćwiczeniach oddechowych. Oczywiście nie wszystkie dzieci mogą wykonywać ćwiczenia. Ale w takich szkoleniach nie ma nic trudnego. Wystarczy zainteresować dziecko, nadać wydarzeniu terapeutycznemu formę zabawy i wszystko na pewno się uda. Zanim zaczniesz, najważniejsze - oczyścić nos dziecka ze śluzu. Najprostsze ćwiczenia:

  1. Zamykamy jedno nozdrze, a w tej chwili konieczne jest wykonanie 10 głębokich oddechów i wydechów. Następnie powtórz procedurę, zmieniając połowę nosa. Wskazane jest, aby kontaktować się z dzieckiem na świeżym powietrzu.
  2. Na przykład zamknij jedno nozdrze, w prawo. Swobodnie oddychaj i wstrzymaj oddech na kilka sekund. Następnie zamknij lewe nozdrze i prawo do uwolnienia i wydechu. Powtórz 10 razy.

Leczymy migdałki gardłowe u dzieci środków ludowych

Medycyna alternatywna jest uważana za nie mniej skuteczną w walce z zapaleniem gruczołu krokowego. Środki ludowe są całkowicie bezpieczne dla dzieci, jeśli nie zawierają składników, na które dziecko nie toleruje. Wśród narzędzi, które są aktywnie używane od czasów starożytnych, najbardziej skuteczne są:

  • Olej z rokitnika. Łagodzi stany zapalne i nawilża błonę śluzową nosa. Przed aplikacją donosową zaleca się podgrzanie butelki oleju w dłoni lub w łaźni wodnej. Czas trwania kursu - 10-14 dni.
  • Sok z buraków z miodem. Mieszanina ma działanie antyseptyczne i suszące. Aby przygotować krople, potrzebujesz soku z jednego surowego buraka i kilku łyżeczek miodu, po całkowitym rozpuszczeniu, którego produkt jest uważany za gotowy do użycia.
  • Napar z eukaliptusa. Pomaga przywrócić funkcje oddechowe i zapobiega reprodukcji patogennej mikroflory. Napar przygotowany z liści eukaliptusa w proporcji: 2 łyżki. l surowce zużyły 300 ml wrzącej wody. Po godzinie infuzji i wysiłku płukać gardło kilka razy w ciągu dnia.

Adenoidy u dzieci: przyczyny, objawy i leczenie

Przerost i zapalenie migdałków gardłowych są częstą przyczyną odwołania do otolaryngologa dziecięcego. Według statystyk choroba ta stanowi około 50% wszystkich chorób górnych dróg oddechowych u dzieci w wieku przedszkolnym i podstawowym. W zależności od stopnia ciężkości może prowadzić do trudności lub nawet całkowitego braku oddychania przez nos u dziecka, częstego zapalenia ucha środkowego, utraty słuchu i innych poważnych konsekwencji. W leczeniu adenoidów stosowane są metody medyczne, chirurgiczne i fizjoterapia.

Migdałki gardłowe i ich funkcje

Migdałki są skupiskami tkanki limfatycznej zlokalizowanej w nosogardzieli i jamie ustnej. W ludzkim ciele jest ich 6: sparowane - podniebienne i jajowate (2 szt. Każde), niesparowane - językowe i gardłowe. Wraz z ziarnami limfoidalnymi i bocznymi rolkami na tylnej części gardła tworzą limfatyczny pierścień gardłowy, otaczający wejście do dróg oddechowych i przewodu pokarmowego. Migdałek gardłowy, którego proliferacja patologiczna nazywana jest migdałkami, jest przymocowany do tylnej części nosogardzieli przez podstawę przy wyjściu z jamy nosowej do jamy ustnej. W przeciwieństwie do migdałków podniebiennych, nie można go zobaczyć bez specjalnego sprzętu.

Migdałki są częścią układu odpornościowego, pełnią funkcję barierową, zapobiegając dalszemu przenikaniu czynników chorobotwórczych do organizmu. Tworzą limfocyty - komórki odpowiedzialne za odporność humoralną i komórkową.

U noworodków i dzieci w pierwszych miesiącach życia ciało migdałowate jest słabo rozwinięte i nie działa prawidłowo. Później, pod wpływem nieustannego atakowania małego organizmu patogennych bakterii, wirusów i toksyn, rozpoczyna się aktywny rozwój wszystkich struktur pierścienia limfatycznego gardła. Jednocześnie migdałek gardłowy powstaje bardziej aktywnie niż inne, ze względu na swoje położenie na samym początku dróg oddechowych, w strefie pierwszego kontaktu organizmu z antygenami. Fałdy jego błony śluzowej zagęszczają się, wydłużają, przyjmują postać rolek oddzielonych rowkami. Osiąga pełny rozwój przez 2-3 lata.

W miarę jak układ odpornościowy się formuje, a przeciwciała gromadzą się po 9–10 latach, pierścień limfatyczny gardła ulega nierównomiernej regresji. Wielkość migdałków jest znacznie zmniejszona, migdałki gardłowe są często całkowicie zaniknięte, a ich funkcja ochronna jest przenoszona na receptory błon śluzowych dróg oddechowych.

Przyczyny migdałków gardłowych

Wzrost migdałków następuje stopniowo. Najczęstszą przyczyną tego zjawiska są częste choroby górnych dróg oddechowych (nieżyt nosa, zapalenie zatok, zapalenie gardła, zapalenie krtani, dusznica bolesna, zapalenie zatok i inne). Każdy kontakt ciała z infekcją następuje przy aktywnym udziale migdałka gardłowego, który nieznacznie wzrasta. Po wyzdrowieniu, gdy zapalenie ustępuje, powraca do pierwotnego stanu. Jeśli w tym okresie (2-3 tygodnie) dziecko zachoruje ponownie, wtedy, nie mając czasu na powrót do pierwotnego rozmiaru, ciało migdałowate ponownie wzrasta, ale więcej. Prowadzi to do trwałego stanu zapalnego i zwiększenia tkanki limfoidalnej.

Oprócz częstych ostrych i przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych, do występowania adenoidów przyczyniają się następujące czynniki:

  • predyspozycje genetyczne;
  • choroby zakaźne u dzieci (odra, różyczka, szkarlata, grypa, błonica, koklusz);
  • ciężka ciąża i poród (zakażenia wirusowe w pierwszym trymestrze, prowadzące do nieprawidłowości w rozwoju narządów wewnętrznych płodu, przyjmowanie antybiotyków i innych szkodliwych leków, niedotlenienie płodu, urazy urodzeniowe);
  • niewłaściwe odżywianie i przekarmianie dziecka (nadmiar słodyczy, jedzenie żywności z konserwantami, stabilizatory, barwniki, aromaty);
  • podatność na alergie;
  • osłabiona odporność na tle przewlekłych zakażeń;
  • niekorzystne środowisko (gazy, pył, chemia gospodarcza, suche powietrze).

Ryzyko wystąpienia migdałków to dzieci w wieku od 3 do 7 lat, uczęszczające do grup dzieci i mające stały kontakt z różnymi infekcjami. U małego dziecka drogi oddechowe są dość wąskie, aw przypadku nawet niewielkiego obrzęku lub wzrostu migdałka gardłowego mogą całkowicie zachodzić na siebie i utrudniać lub uniemożliwiać oddychanie przez nos. U starszych dzieci częstość występowania tej choroby jest znacznie zmniejszona, ponieważ po 7 latach migdałki już zaczynają zanikać, a rozmiar nosogardzieli, przeciwnie, wzrasta. Adenoidy już w mniejszym stopniu zakłócają oddychanie i powodują dyskomfort.

Stopnie adenoidów

W zależności od wielkości migdałków mózgowych występują trzy stopnie choroby:

  • Stopień 1 - migdałki gardłowe są małe, pokrywają górną część nosogardzieli nie więcej niż jedną trzecią, problemy z oddychaniem przez nos u dzieci występują tylko w nocy z ciałem w pozycji poziomej;
  • 2 stopnie - znaczny wzrost migdałków gardłowych, nakładanie się światła nosogardzieli o około połowę, oddychanie przez nos u dzieci jest trudne zarówno w ciągu dnia, jak iw nocy;
  • Stopień 3 - migdałki zajmują prawie całe światło nosogardzieli, dziecko jest zmuszone oddychać przez usta przez całą dobę.

Objawy migdałków gardłowych

Najważniejszym i oczywistym znakiem, na podstawie którego rodzice mogą podejrzewać, że u dzieci są migdałki, jest regularne oddychanie przez nos i przekrwienie błony śluzowej nosa przy braku jakiegokolwiek wydzielania z nosa. Aby potwierdzić diagnozę, należy pokazać dziecku otolaryngologa.

Charakterystyczne objawy migdałków u dzieci to:

  • zaburzenia snu, dziecko śpi słabo z otwartymi ustami, budzi się, może płakać we śnie;
  • chrapanie, wąchanie, wstrzymywanie oddechu i dławienie się podczas snu;
  • suche usta i suchy kaszel rano;
  • zmiana barwy głosu, mowa nosowa;
  • bóle głowy;
  • częste zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie migdałków;
  • zmniejszony apetyt;
  • utrata słuchu, ból ucha, częste zapalenie ucha spowodowane nakładaniem się kanału łączącego nosogardziel i jamę ucha;
  • letarg, zmęczenie, drażliwość, nastroje.

Na tle migdałków u dzieci rozwija się powikłanie, takie jak zapalenie gruczołowe lub zapalenie przerostowego migdałka gardłowego, które może być ostre lub przewlekłe. W ostrym przebiegu towarzyszy mu gorączka, bolesność i pieczenie w nosogardzieli, osłabienie, przekrwienie błony śluzowej nosa, katar, wydzielina śluzowo-ropna, wzrost liczby węzłów chłonnych w pobliżu.

Metody diagnozowania migdałków gardłowych

Jeśli u dzieci podejrzewa się migdałki gardłowe, należy skonsultować się z pacjentem laryngologicznym. Diagnoza choroby obejmuje wywiad i badanie instrumentalne. Aby ocenić stopień migdałków, stan błony śluzowej, obecność lub brak procesu zapalnego, stosuje się następujące metody: faryngoskopia, przednia i tylna rinoskopia, endoskopia, rentgen.

Faryngoskopia polega na badaniu jamy gardła, gardła i gruczołów, które u adenoidów u dzieci są czasem przerostowe.

W przypadku przedniej rhoskopii lekarz dokładnie bada kanały nosowe, rozszerzając je specjalnym lustrem nosowym. Aby przeanalizować stan migdałków przy pomocy tej metody, dziecko proszone jest o połknięcie lub wypowiedzenie słowa „lampa”, podczas gdy miękkie podniebienie kurczy się, powodując drgania adenoidów.

Rynoskopia tylna jest badaniem nosogardzieli i migdałków gardłowych za pomocą zwierciadła nosowo-gardłowego. Metoda jest bardzo pouczająca, pozwala ocenić rozmiar i stan migdałków, ale u dzieci może powodować odruch wymiotny i raczej nieprzyjemne odczucia, które uniemożliwią badanie.

Najbardziej nowoczesnym i pouczającym badaniem migdałków jest endoskopia. Jedną z jego zalet jest wizualizacja: pozwala rodzicom zobaczyć na ekranie same migdałki swoich dzieci. Podczas endoskopii, stopień wegetacji gruczołowatych i nakładanie się kanałów nosowych i rurek słuchowych, powód ich wzrostu, obecność obrzęku, ropy, śluzu, stan sąsiednich narządów jest ustalony. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, ponieważ lekarz musi wprowadzić do kanału nosowego długą rurkę o grubości 2–4 mm z kamerą na końcu, co powoduje nieprzyjemne i bolesne odczucia u dziecka.

Radiografia, podobnie jak badanie cyfrowe, obecnie praktycznie nie jest stosowana do diagnozowania migdałków gardłowych. Jest szkodliwy dla organizmu, nie daje pojęcia, dlaczego migdałek gardłowy jest powiększony i może powodować błędne stwierdzenie stopnia jego przerostu. Ropa lub śluz nagromadzony na powierzchni migdałków będą wyglądały dokładnie tak samo, jak same migdałki na obrazie, co błędnie zwiększy ich rozmiar.

Podczas wykrywania ubytku słuchu u dzieci i częstego zapalenia ucha, lekarz bada jamę ucha i przesyła ją na audiogram.

W celu rzeczywistej oceny stopnia migdałków, diagnoza powinna być przeprowadzona w okresie, kiedy dziecko jest zdrowe lub minęło nie mniej niż 2-3 tygodnie od momentu powrotu do zdrowia po ostatniej chorobie (przeziębienie, ARVI itp.).

Leczenie

Taktyka leczenia migdałków u dzieci zależy od ich stopnia, nasilenia objawów, rozwoju powikłań u dziecka. Można stosować leki i fizjoterapię lub chirurgię (adenotomia).

Leczenie narkotyków

Leczenie migdałków lekowych jest skuteczne w przypadku pierwszego, rzadziej drugiego stopnia migdałków, gdy ich rozmiary nie są zbyt duże i nie występują wyraźne zaburzenia swobodnego oddychania przez nos. W trzecim stopniu przeprowadza się tylko wtedy, gdy dziecko ma przeciwwskazania do szybkiego usunięcia migdałków.

Farmakoterapia ma na celu złagodzenie stanu zapalnego, obrzęków, eliminację przeziębienia, oczyszczenie jamy nosowej, wzmocnienie układu odpornościowego. W tym celu stosuje się następujące grupy leków:

  • krople zwężające naczynia (galazolina, farmazolina, naftyzyna, rinazolina, sanoryna i inne);
  • leki przeciwhistaminowe (diazolin, suprastin, loratadine, erius, zyrtec, phenistil);
  • hormon przeciwzapalny aerozole do nosa (flix, nasonex);
  • lokalne środki antyseptyczne, krople do nosa (protargol, collargol, albutsid);
  • roztwory soli do czyszczenia smaru i nawilżania jamy nosowej (aquamaris, marimer, quix, humer, nazomarin);
  • oznacza wzmocnienie ciała (witaminy, immunostymulanty).

Wzrost migdałka gardłowego u niektórych dzieci nie jest spowodowany jego wzrostem, ale obrzękiem spowodowanym reakcją alergiczną organizmu w odpowiedzi na pewne alergeny. Następnie, w celu przywrócenia normalnego rozmiaru, potrzebne jest tylko miejscowe i systemowe stosowanie leków przeciwhistaminowych.

Czasami lekarze mogą przepisywać leki homeopatyczne do leczenia migdałków gardłowych. W większości przypadków ich odbiór jest skuteczny tylko przy długotrwałym stosowaniu w pierwszym etapie choroby i jako środek zapobiegawczy. Przy drugim, a zwłaszcza trzecim stopniu adenoidów, z reguły nie przynoszą one żadnych rezultatów. Gdy adenoidy są zwykle przepisywane granulki preparaty „JOB-Kid” i „Adenosan” olej „Tuya-GF”, aerozol do nosa „Euphorbium Compositum”.

Środki ludowe

Środki ludowe na migdałki mogą być stosowane tylko po konsultacji z lekarzem w początkowej fazie choroby, bez towarzyszących komplikacji. Najbardziej skuteczne z nich to mycie jamy nosowej roztworem soli morskiej lub ziołowych wywarów z kory dębu, kwiatów rumianku i nagietka, liści eukaliptusa, które mają działanie przeciwzapalne, antyseptyczne i ściągające.

Przy stosowaniu ziół należy pamiętać, że mogą wywołać reakcję alergiczną u dzieci, co jeszcze bardziej pogorszy przebieg choroby.

Fizjoterapia

Fizykoterapia adenoidów jest stosowana w połączeniu z leczeniem medycznym w celu zwiększenia jej skuteczności.

Najczęściej dzieciom przepisuje się laseroterapię. Standardowy kurs leczenia składa się z 10 sesji. Zaleca się 3 kursy rocznie. Promieniowanie laserowe o niskiej intensywności pomaga zmniejszyć obrzęk i stan zapalny, normalizuje oddychanie przez nos i działa antybakteryjnie. Dotyczy to jednak nie tylko migdałków, ale także otaczającej tkanki.

Oprócz terapii laserowej, promieniowanie ultrafioletowe i UHF mogą być stosowane w obszarze nosa, terapii ozonowej i elektroforezie za pomocą leków.

Również dla dzieci z migdałkami są przydatne ćwiczenia gimnastyki oddechowej, leczenia uzdrowiskowego, klimatoterapii, odpoczynku na morzu.

Wideo: Leczenie zapalenia gruczołowego przy pomocy domowych środków

Adenotomia

Usunięcie migdałków gardłowych jest najskuteczniejszym sposobem leczenia przerostu trzeciego stopnia migdałka gardłowego, gdy jakość życia dziecka znacznie się pogarsza z powodu braku oddychania przez nos. Operacja przeprowadzana jest ściśle według wskazań w zaplanowany sposób pod znieczuleniem w warunkach szpitala szpitalnego oddziału laryngologicznego szpitala dziecięcego. Nie zajmuje dużo czasu, a przy braku powikłań pooperacyjnych dziecko może wrócić do domu tego samego dnia.

Wskazania do adenotomii to:

  • nieskuteczność długoterminowej terapii lekowej;
  • zapalenie adenoidów do 4 razy w roku;
  • brak lub znaczące trudności w oddychaniu przez nos;
  • nawracające zapalenie ucha środkowego;
  • uszkodzenie słuchu;
  • przewlekłe zapalenie zatok;
  • przestać oddychać podczas nocnego snu;
  • deformacja szkieletu twarzy i klatki piersiowej.

Adenotomia jest przeciwwskazana, jeśli dziecko ma:

  • wrodzone anomalie podniebienia twardego i miękkiego;
  • zwiększona tendencja do krwawienia;
  • zaburzenia krwi;
  • ciężka choroba sercowo-naczyniowa;
  • proces zapalny w migdałkach gardłowych.

Operacja nie jest wykonywana podczas epidemii grypy i w ciągu miesiąca po planowanym szczepieniu.

Obecnie, ze względu na pojawienie się adenotomii krótko działającej w znieczuleniu ogólnym, dzieci prawie zawsze wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, unikając w ten sposób urazu psychicznego, jaki otrzymuje dziecko podczas wykonywania znieczulenia miejscowego.

Nowoczesna technika usuwania gruczolaków endoskopowych ma niewielki wpływ, ma minimalne powikłania, pozwala dziecku powrócić do normalnego trybu życia przez krótki czas, minimalizuje prawdopodobieństwo nawrotu. Aby zapobiec powikłaniom w okresie pooperacyjnym, konieczne jest:

  1. Przyjmuj leki przepisane przez lekarza (zwężające naczynia i ściągające krople do nosa, przeciwgorączkowe i przeciwbólowe).
  2. Ogranicz aktywność fizyczną na dwa tygodnie.
  3. Nie jedz stałej konsystencji gorącej żywności.
  4. Nie bierz kąpieli przez 3-4 dni.
  5. Unikaj ekspozycji na słońce.
  6. Nie odwiedzaj zatłoczonych miejsc i grup dla dzieci.

Wideo: Jak wykonuje się adenotomię

Powikłania adenoidalne

W przypadku braku terminowego i odpowiedniego leczenia, migdałki u dziecka, zwłaszcza 2 i 3 stopnie, prowadzą do rozwoju powikłań. Wśród nich są:

  • przewlekłe choroby zapalne górnych dróg oddechowych;
  • zwiększone ryzyko ostrych zakażeń układu oddechowego;
  • deformacja szkieletu szczękowo-twarzowego („twarz gruczołowa”);
  • uszkodzenie słuchu spowodowane przez migdałki blokujące otwarcie rurki słuchowej w nosie i upośledzoną wentylację ucha środkowego;
  • nieprawidłowy rozwój klatki piersiowej;
  • częste nieżytowe i ropne zapalenie ucha środkowego;
  • zaburzenia mowy.

Adenoidy mogą powodować opóźnienia w rozwoju umysłowym i fizycznym z powodu niewystarczającego dostarczania tlenu do mózgu z powodu problemów z oddychaniem przez nos.

Zapobieganie

Zapobieganie migdałkom jest szczególnie ważne dla dzieci, które są podatne na alergie lub mają dziedziczną predyspozycję do wystąpienia tej choroby. Według pediatry E. O. Komarovsky'ego, aby zapobiec przerostowi migdałka gardłowego, bardzo ważne jest, aby dać dziecku czas na odzyskanie rozmiaru po ostrych infekcjach układu oddechowego. Aby to zrobić, po zniknięciu objawów choroby i poprawie samopoczucia dziecka, nie powinieneś zostać zabrany do przedszkola następnego dnia, ale powinieneś siedzieć w domu przez co najmniej tydzień i aktywnie chodzić na zewnątrz w tym okresie.

Środki zapobiegające migdałkom obejmują sporty, które sprzyjają rozwojowi układu oddechowego (pływanie, tenis, lekkoatletyka), codzienne spacery, utrzymywanie optymalnego poziomu temperatury i wilgotności w mieszkaniu. Ważne jest, aby jeść pokarmy bogate w witaminy i mikroelementy.

Zapalenie gruczołu krokowego: przyczyny, objawy, diagnoza, sposób leczenia

Zapalenie gruczołowe to zapalenie niesparowanego migdałka zlokalizowanego na granicy między górną i tylną ścianą nosogardzieli. Wzrost migdałków nosowo-gardłowych w rozmiarach bez oznak zapalenia nazywany jest po prostu adenoidami.

Migdałki (gruczoły) - wyspy skoncentrowanej lokalizacji tkanki podnabłonkowej limfatycznej. W postaci guzków wystają do światła jamy ustnej i nosogardzieli. Ich główną rolą jest bariera na granicy między agresywnymi czynnikami (patogenami) otaczającego świata a wewnętrznym środowiskiem ciała.

Migdałek nosowo-gardłowy jest niesparowanym organem, który wraz z innymi (językowo i parowo kanalikowo i podniebiennie) wchodzi do gardłowego pierścienia limfatycznego.

Ważną różnicą w porównaniu z innymi migdałkami jest pokrycie wielorzędowego cylindrycznego nabłonka rzęskowego zdolnego do wytwarzania śluzu.

W normalnym, fizjologicznym stanie, bez dodatkowych urządzeń optycznych, to ciało migdałowate nie może być brane pod uwagę.

Statystyki

Zapalenie gruczolaka odnosi się do chorób wieku dziecięcego, ponieważ najczęstszy przedział wiekowy chorych to 3-15 lat. W pojedynczych przypadkach rozpoznanie zapalenia gruczołowego stwierdza się zarówno w starszym, jak i wczesnym (do klatki piersiowej) wieku. Częstość występowania choroby wynosi średnio 3,5-8% populacji dzieci w przybliżeniu równej liczbie zmian, zarówno chłopców, jak i dziewcząt.

Zapalenie gruczołu krokowego u dorosłych jest zwykle wynikiem nieleczonego zapalenia migdałków nosowo-gardłowych w dzieciństwie. W przypadkach, gdy objawy tej choroby rozwijają się u dorosłego po raz pierwszy, należy najpierw wykluczyć zmiany nowotworowe w nosogardzieli, niezwłocznie zwracając się do specjalisty.

Klasyfikacja zapalenia gruczołowego

W zależności od długości choroby:

  1. Ostre zapalenie gruczołowe. Towarzyszy i jest jednym z wielu przejawów innych ostrych chorób układu oddechowego pochodzenia wirusowego i bakteryjnego i jest ograniczony do około 5-7 dni. Charakteryzuje się głównie objawami zaćmy w obszarze retro-nosowym na tle epizodów wzrostu temperatury do 39ºС.
  2. Podostre zapalenie gruczołu krokowego. Jest częściej obserwowany u dzieci z już przerośniętymi migdałkami. Dotkniętych jest kilka grup migdałków pierścienia gardłowego. Czas trwania objawów zapalnych wynosi średnio około trzech tygodni. Przez pewien czas po wyzdrowieniu dziecko może powrócić do wieczornego wzrostu temperatury ciała do poziomu podgorączkowego (37-38 ° C).
  3. Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego. Czas trwania choroby od sześciu miesięcy i więcej. Do klasycznych objawów zapalenia gruczołu krokowego należą objawy uszkodzenia sąsiednich narządów (zapalenie ucha), zapalenie zatok powietrznych (zapalenie zatok, zapalenie zatok czołowych, zapalenie sitowe, zapalenie klinowe) i drogi oddechowe (zapalenie krtani, zapalenie tchawicy, zapalenie oskrzeli).

Kliniczne i morfologiczne typy przewlekłego zapalenia migdałków nosowo-gardłowych są następujące:

  • Zapalenie gruczołu krokowego zaćmy;
  • Wysiękowe surowicze zapalenie gruczołu krokowego;
  • Ropne zapalenie gruczołowe.

Odrębną jednostkę kliniczną i morfologiczną należy uważać za alergiczne zapalenie gruczołowe, które rozwija się w połączeniu z innymi objawami zwiększonej wrażliwości organizmu na każdy alergen. Z reguły ogranicza się do objawów nieżytowych w postaci alergicznego nieżytu nosa (nieżytu nosa).

W zależności od nasilenia objawów klinicznych, częstości występowania sąsiednich struktur anatomicznych i stanu pacjenta, następujące rodzaje zapalenia gruczołowego są podzielone:

  1. Powierzchowne;
  2. Subkompensowane;
  3. Kompensowane;
  4. Zdekompensowany.

W badaniu, w zależności od wielkości migdałka nosowo-gardłowego i ciężkości oddychania przez nos, otolaryngolodzy rozróżniają cztery stopnie zapalenia gruczołowego.

1 stopień - przerośnięty migdałek pokrywa 1/3 części kostnej przegrody nosowej (vomer) lub całkowitą wysokość przewodów nosowych.

Stopień 2 - ciało migdałowate przykrywa do 1/2 kościstej części przegrody nosowej.

3 stopnie - ciało migdałowate zamyka komorę o 2/3 na całej swojej długości.

Stopień 4 - przewody nosowe (chrząstki) są prawie całkowicie pokryte naroślami migdałków, uniemożliwiając oddychanie przez nos.

Przyczyny i czynniki predysponujące

Główne powody to:

  • Niski status immunologiczny dziecka, który prowadzi do: odrzucenia karmienia piersią, niedożywienia, które ma głównie charakter węglowodanowy, w innych przypadkach niedobór witaminy D z objawami klinicznymi w postaci krzywicy.
  • Skłonność dziecka do wysiękowego typu wysiękowego i alergii.
  • Częste przechłodzenie.
  • Czynniki środowiskowe (przemysłowe zanieczyszczenie powietrza, gorące niewentylowane obszary z suchym pyłem).
  • Przewlekły nieżyt nosa i choroby zapalne innych narządów górnych dróg oddechowych.

Objawy zapalenia gruczołowego

  1. Katar Objawia się płynnymi wydzielinami z nosa, śluzowym i ropnym charakterem.
  2. Utrudnianie oddychania przez nos. Może to być związane z nieżytem nosa, który pojawia się u pacjenta, ale może również objawiać się bez patologicznego wydzielania z nosa. U niemowląt ten objaw objawia się powolnym ssaniem piersi, a nawet całkowitą odmową jedzenia. U starszych dzieci, z trudnościami w oddychaniu przez nos, głos się zmienia. Staje się nosowy, gdy większość spółgłosek w mowie dziecka jest słyszana jako litery „l”, „d”, „b”. Jednocześnie usta dzieci pozostają stale otwarte. Z tego powodu fałdy nosowo-wargowe są wygładzone, a twarz nabiera apatycznego wyglądu. W przewlekłym przebiegu zapalenia gruczołu krokowego w takich przypadkach dochodzi do powstawania szkieletu twarzy:
    1. twarde podniebienie jest zwężone, z wysoką lokalizacją;
    2. górna szczęka zmienia swój kształt, a ugryzienie jest przerwane z powodu wysunięcia siekaczy do przodu, jak u królika.

    Prowadzi to do ciągłego naruszania wymowy dźwięków (artykulacji) w przyszłości.

  3. Bolesne odczucia w głębokich częściach nosa. Ich charakter i intensywność są różne: od lekkiego drapania i łaskotania, po intensywne bóle ucisku, które zmieniają się w uczucie bólu głowy bez wyraźnej lokalizacji źródła. Ból nosa zwiększa się wraz z ruchami połykania.
  4. Kaszel Kaszel z zapaleniem gruczołowym występuje częściej w nocy lub rano i ma charakter napadowy. Prowokuje go dławiący śluz i ropa, którego odpływ przez kanały nosowe jest trudny.
  5. Chrapanie, głośny świszczący oddech podczas snu. Sen w takich przypadkach staje się powierzchowny, niespokojny, któremu towarzyszą straszne sny. Ten objaw zapalenia gruczołu krokowego zaczyna się pojawiać już przy migdałkach pierwszego stopnia, gdy nawet w stanie czuwania nie ma wyraźnych oznak zaburzeń oddychania przez nos.
  6. Zwiększona temperatura ciała. Najbardziej charakterystyczne dla ostrego zapalenia gruczołu krokowego, w którym pojawia się nagle, pośród „całkowitego samopoczucia”, wzrastającego do 39 ° C i powyżej, któremu towarzyszą objawy ciężkiego ogólnego zatrucia (osłabienie, ból głowy, brak apetytu, nudności itp.). W przypadku podostrego i przewlekłego zapalenia migdałków nosowo-gardłowych temperatura rośnie powoli, w porównaniu z innymi lokalnymi objawami zapalenia gruczołowego.
  7. Zmniejszony ból słuchu i uszu. Pojawia się, gdy zapalenie rozprzestrzenia się na migdałki jajowodów.
  8. Powiększenie i tkliwość węzłów chłonnych podszczękowych i szyjnych, które zaczynają dotykać w postaci kul toczących się pod skórą.
  9. Zmiany w zachowaniu. Dziecko, zwłaszcza w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego, staje się ospałe, obojętne. Jego wydajność w szkole jest znacznie zmniejszona z powodu zwiększonego zmęczenia i ograniczonej uwagi. Zaczyna się opóźniać w rozwoju umysłowym i fizycznym od rówieśników.
  10. Defekt rozwoju podstawy kości klatki piersiowej. Rozwija się u dzieci z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego i jest spowodowana zmianami objętości wdechowej i wydechowej. Nosi nazwę „pierś z kurczaka” (klatka piersiowa ściśnięta bocznie, z mostkiem wystającym do przodu na wspólnej powierzchni przedniej ściany typu kilu).

Diagnoza, oprócz wymienionych skarg, jest potwierdzona badaniem gardła za pomocą specjalnych luster. Ponadto lekarz może wykorzystać badanie palca nosogardzieli w celu określenia nasilenia zapalenia gruczołowego.

Istnieją pewne trudności w rozpoznaniu tej choroby, gdy pojawia się ona w okresie niemowlęcym dziecka, z tego powodu, że na pierwszy plan wysuwają się objawy ciężkiego zatrucia, wysoka gorączka, które przypisuje się jego odmowie. W tym przypadku powiększone węzły chłonne szyi i okolice podżuchwowe pomagają skierować poszukiwania diagnostyczne na właściwą ścieżkę. Wiek ten charakteryzuje się przejściem choroby do postaci przewlekłej z częstymi nawrotami (zaostrzeniami).

W podeszłym wieku zapalenie gruczołowe musi różnicować się z chorobami takimi jak:

  • Polip Hoanala;
  • Młodzieńczy naczyniakowłókniak;
  • Wrodzone wady rozwoju (niewydolność nosowo-gardłowa, skrzywienie przegrody nosowej, przerost małżowiny nosowej);
  • Procesy bliznowate po operacji narządów górnych dróg oddechowych;
  • Choroby nowotworowe tkanek limfoidalnych.

Leczenie zapalenia gruczołowego

Zgodnie z zaleceniami dr Komarovsky'ego, leczenie zapalenia gruczołu krokowego u dzieci powinno rozpocząć się, gdy wystąpią pierwsze objawy choroby lub podejrzenia.

Wynika to przede wszystkim z ryzyka powikłań w sercu i nerkach, gdy choroba przechodzi od ostrej do przewlekłej.

Leczenie zapalenia adenoidów 1 i 2 stopni jest ograniczone metodami zachowawczymi.

Ma na celu usunięcie obrzęku tkanki limfatycznej, zmniejszenie wrażliwości na alergeny, zwalczanie patologicznej mikroflory (wirusów i mikrobów), zwiększenie stanu odporności.

Osiąga się to poprzez szereg działań.

  1. Klimatoterapia. Letnie wakacje dziecka na Krymie i na wybrzeżu Morza Czarnego na Kaukazie mają korzystny wpływ na jego powrót do zdrowia po zapaleniu gruczołowym, a także mają wyraźny efekt zapobiegawczy, zapobiegając występowaniu tej choroby.
  2. Akceptacja leków przeciwhistaminowych (Suprastin, Pipolfen itp.) I glukonianu wapnia.
  3. Leki przeciwzapalne (Aspiryna, Ibuklin, Paracetamol, itp.).
  4. Antybiotyki. Mianowany z wysiękowym, surowiczym i ropnym zapaleniem gruczołowym z ciężkimi objawami zatrucia, a także z zaostrzeniem przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego, z uwzględnieniem domniemanego patogenu.
  5. Miejscowe działanie na migdałki gardłowe:
    1. Krople zwężające naczynia (Nafazolin, Xylin); środki antyseptyczne (Protargol, Bioparox itp.);
    2. Inhalacja przy użyciu wymienionych funduszy;
    3. Pompowanie śluzu (u niemowląt);
    4. Fizykoterapia (terapia kwarcowa i laserowa lokalnie na migdałkach, elektroforeza i diametry z użyciem leków na regionalne węzły chłonne).
  6. Kompleksy multiwitaminowe i zapobieganie krzywicy.
  7. Dobre odżywianie z wystarczającym stosunkiem białko-węglowodany. W przypadku alergicznego zapalenia gruczołu krokowego i skłonności do skazy konieczne jest usunięcie pokarmów, które mogą wywołać tę reakcję z diety dziecka: owoce cytrusowe, orzechy, truskawki, kakao, owoce morza.

Środki ludowe stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego ograniczają się do dodawania ziół o działaniu przeciwbakteryjnym (rumianek, szałwia) do inhalacji.

Ponadto profilaktycznie stosuje się mycie nosa roztworem soli fizjologicznej (1 łyżka soli na 1 litr wody) i mokre okłady na gardło przy użyciu zimnej wody.

Wcześniej powszechnie stosowano tzw. „Ajerkoniak” w celu złagodzenia oddychania i łagodzenia procesów zapalnych, które składały się z podgrzanego mleka (0,5 l), miodu (1 łyżeczka), surowego jaja i masła. Ten dobrze wymieszany koktajl w gorącej formie w małych łykach był pijany w ciągu dnia. Jednak jego skuteczność jest kontrowersyjna i uzasadniona jedynie jako lokalny efekt termiczny na nosogardziel podczas okresu zdrowienia.

Leczenie chirurgiczne zapalenia gruczołowego (adenoidektomii) stosuje się do przerostu migdałków gardłowych o 2 stopnie i powyżej.

Operacja polega na mechanicznym usunięciu powiększonego gruczołu i jego wzrostu za pomocą specjalnego adenotomu Beckmanna, który ma różne rozmiary w zależności od wieku pacjenta.

Interwencję przeprowadza się zarówno za pomocą znieczulenia miejscowego, jak i podczas znieczulenia ogólnego.

Godzinę lub dwie po adenoidektomii pacjent może zostać wypisany z centrum medycznego.

Pierwsze pięć dni po operacji zalecało przyjmowanie schłodzonej płynnej żywności, dopuszczanie lodów. W kolejnych dniach limity temperatury zostaną usunięte.

Wskazania do zabiegu:

  • Ciężkie oddychanie przez nos;
  • Początkowa deformacja szkieletu twarzy i klatki piersiowej;
  • Upośledzenie słuchu z powodu przerostu migdałka nosowo-gardłowego;
  • Dostępne przewlekłe choroby zapalne innych narządów górnych dróg oddechowych.

Bezwzględne przeciwwskazania do operacji:

  1. Zaburzenia układu krzepnięcia krwi;
  2. Młodzieńczy naczyniakowłókniak;
  3. Choroby nowotworowe krwi;
  4. Choroba serca z wyraźnymi objawami niewydolności krążenia.

Względne przeciwwskazania do adenoidektomii:

  • Ostre choroby zakaźne u dziecka;
  • Choroby skóry twarzy;
  • Niekorzystna sytuacja epidemiczna (epidemia grypy, przypadki odry w zespole dziecięcym na krótko przed planowaną operacją).

W takich przypadkach operacja jest wykonywana po pewnym czasie (1-2 miesiące), po wyeliminowaniu czynników ryzyka.

Najkorzystniejszym wiekiem na usunięcie gruczolaka jest okres 5-7 lat.

Top